Τα Σύμβολα στη Μυθολογία

 

Αντί προλόγου

Η εποχή που ζούμε είναι η εποχή της επανάστασης των ιδεών. Τίποτα δεν είναι ίδιο, ούτε καν πριν από εκατό χρόνια. Πόσο δε μάλλον πριν από 3000 χιλιάδες ή και περισσότερα χρόνια, τότε που γράφτηκαν οι περισσότεροι από τους μύθους που θα εξετάσουμε. Ούτε ο Θεός στο μυαλό μας δεν είναι ίδιος. Σήμερα θα ακούσεις πολλούς, όταν θέλουν να αναφερθούν σε μία ανώτερη δύναμη, να αναφέρονται στο Σύμπαν. «Όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» γράφει ο Πάουλο Κοέλιο στον «Αλχημιστή». Πίσω από το σύμπαν βέβαια κρύβεται ένας νέος Θεός, ένας Θεός αντάξιος στις τωρινές μας γνώσεις. Ίσως αύριο κάποιος άλλος Κοέλιο να πλασάρει ένα Θεό του πολύ-σύμπαντος ή της ροής της ενέργειας που πρόσφατα διάβασα πως ρίχτηκε στο τραπέζι και θέλει να αντικαταστήσει τα υποατομικά σωματίδια και τις υπερχορδές.

Η ουσία είναι πως η ανωτέρα δύναμη ή γενικά οι ανώτερες δυνάμεις (Θεοί) δεν δημιούργησαν τον άνθρωπο αλλά το αντίθετο ακριβώς συνέβη. Οι «Θεοί» είναι ανθρώπινο δημιούργημα και φτιάχτηκαν πάντα σύμφωνα με το εκάστοτε επίπεδο γνώσεων της εποχής. Εδώ θα ήθελα να διευκρινίσω πως όταν λέω πως ο Θεός είναι ανθρώπινο δημιούργημα δεν δηλώνω άθεος αλλά ότι οι συγκεκριμένοι Θεοί που πιστεύουμε (όλοι γενικά) γεννήθηκαν από την φαντασία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Θα φέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε τι εννοώ. Βασικές έννοιες του χριστιανισμού, που είναι καθαρά αρχαιοελληνική πίστη (και θα το αποδείξουμε στο μέλλον) και συγκεκριμένα ορφισμός και στωική φιλοσοφία, έχει σαν βασική πίστη την ψυχή και το πνεύμα. Η ψυχή δεν είναι δημιούργημα του χριστιανισμού καθώς όλοι ξέρουμε τον περίφημο μύθο της Ψυχής και του Έρωτα που έγραψαν οι πρόγονοι μας πολύ πριν από της εμφάνιση της νέας θρησκείας. Σαν χριστιανοί λοιπόν παλεύουμε να σώσουμε την αθάνατη ψυχή μας.

Αυτό από μόνο του είναι απόδειξη το πως έχουμε υιοθετήσει πρωτόγονες λανθασμένες έννοιες ενός απλοϊκού προγονικού μας εγκεφάλου και ενώ σήμερα ξέρουμε πως ακριβώς είναι τα πράγματα εξακολουθούμε να επαναλαμβάνουμε τα λάθη μας. Σήμερα ξέρουμε πως η καρδιά δεν είναι το κέντρο των συναισθημάτων, αλλά εξακολουθούμε όταν ερωτευόμαστε να στέλνουμε καρδούλες όπως έκανε και ο αρχαίος έλληνας πριν από 3000 χρόνια που πίστευε αυτό, όπως και ότι το ήπαρ δηλαδή το συκώτι ήταν το κέντρο της σεξουαλικής επιθυμίας.

Το ίδιο λάθος κάνουμε και με την ψυχή και το πνεύμα και το εξηγώ γιατί.

Αν κάποιος κάνει μια παγκόσμια έρευνα για το ποιοι ήταν οι αρχέγονοι Θεοί, δηλαδή τι είδους ήταν οι Θεοί που πρωτολάτρεψε ο αρχέγονος άνθρωπος, θα δει με έκπληξη πως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου ήταν ο Θεός του Ανέμου. Εδώ στην Ελλάδα γνωρίσαμε τον Αίολο μέσα από την Οδύσσεια όταν πλέον ήταν σε παρακμή. Προφανώς όμως αυτός θα πρέπει να ήταν το πρότυπο των Ολύμπιων αφού ο Αίολος ζούσε με τα δώδεκα παιδιά του, έξι γιους και έξι κόρες όπως δηλαδή και η σύνθεση του Ολύμπου. Στην Αίγυπτο ήταν ο Τυφώνας που μάλιστα λεγόταν πως η δύναμη του, η πνοή του ανέμου, οφειλόταν στο ότι αυτός μάζευε τις τελευταίες πνοές των ανθρώπων που πέθαιναν. Γιατί λοιπόν οι αρχέγονοι θεοί ήταν θεοί του ανέμου, και γιατί αυτό έχει σχέση με την ψυχή και το πνεύμα;

Γιατί ο πρωτόγονος άνθρωπος έφτιαξε τον Θεό του σύμφωνα με τα ανθρώπινα πρότυπα. 

Στο ετυμολογικό λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής J.B. Hofmann για το λήμμα ψύχω (το ρήμα) θα διαβάσουμε: Ψύχω “πνέω, φυσώ, κάνω κάτι ψυχρό κτλ.

Για το πνεύμα διαβάζουμε: πνεύμα, το “πνοή, φύσημα ανέμου, αναπνοή, ψυχή”.

Και οι δύο λοιπόν λέξεις που εκφράζουν το θεϊκό μέσα μας σημαίνουν αναπνοή. Βάλτε λοιπόν για λίγο τον εαυτό σας στην θέση κάποιου που έζησε τα χρόνια που δόθηκαν αυτές οι ονομασίες και τα νοήματα. Βλέπει ένα παιδί να γεννιέται άπνοο, και με την πρώτη αναπνοή, δηλαδή αναρρόφηση αέρα, αρχίζει να ζει. Η ζωή του διαρκεί όσο και η αναπνοή του. Η αναπνοή ήταν και είναι ακόμα το πιο προφανές σημάδι ζωής. Τι καταλάβαινε δηλαδή ο πρωτόγονος άνθρωπος;

Ότι η ζωή του εξαρτάται από τον αέρα που αναπνέει δηλαδή από το πνεύμα την πνοή ή ψυχή της ανώτερης ζωοποιού δύναμης του Θεού Ανέμου. Ο Άνεμος μας δανείζει την ψυχή του (πνοή ή πνεύμα) για όσο ζούμε αλλά του την επιστρέφουμε με την τελευταία πνοή μας. Αυτό έκανε ο Τυφώνας στην Αίγυπτο και γιαυτό ο αέρας του ήταν καταστροφικός γιατί καταστροφικός είναι ο θάνατος σε αντίθεση με την πρώτη πνοή της γέννησης που ήταν ο Έρωτας ο πρωτότοκος Έλληνας Θεός.

 

Έρωτας ο γιος του Ανέμου

Τα συμπεράσματα μας από το προηγούμενο κείμενο είναι πως ο αρχέγονος άνθρωπος που γεννά στο μυαλό την ιδέα της ανώτερης δύναμης (λογικά σκεφτόμενος) καταλαβαίνει την εξάρτηση της ζωής του από τον αέρα που αναπνέει και έτσι θεοποιεί τον άνεμο αλλά και τον ταυτίζει με την ζωή. Από την εξάρτηση του αυτή δημιουργεί την ιδέα της ψυχής ή του πνεύματος (αναπνοή) που ο Θεός Αέρας μας δανείζει όσο ζούμε αλλά την επιστρέφουμε σε Αυτόν σε αυτόν που του ανήκει.

Ας δούμε λοιπόν πως ο σπουδαίος Κερένυι στην Μυθολογία των Ελλήνων (ΜτΕ στο εξής) περιγράφει την ανάμιξη του Αέρα στην γέννηση του πρωτότοκου Θεού του Έρωτα: «Στην αρχή υπήρξε η Νυξ - έτσι άρχιζε η ιστορία. Νυξ ονομαζόταν μια από τις θεές, και στον Όμηρο ακόμα, μπρός στη οποία ο ίδιος Ζευς  στέκει με κάποιο θείο δέος. Σύμφωνα με αυτή τη διήγηση η Νυξ ήταν ένα πούλι με μαύρα φτερά.  Γονιμοποιημένη από τον άνεμο η Νυξ γέννησε το ασημένιο αυγό στον απέραντο κόλπο της σκοτεινιάς.   Από το αυγό βγήκε ο γιος του ανέμου που φυσά, θεός με χρυσά φτερά. Ονομάζεται Έρως, θεός της  αγάπης. Αυτό είναι ένα από τα ονόματα που είχε αυτός ο θεός, το πιο αγαπητό απ΄ όλα.  Τα άλλα ονόματα που ξέρουμε ηχούνε πολύ φιλολογικά και εκφράζουν μόνο ορισμένες πλευρές αυτής της αρχαίας διήγησης. Σε περίπτωση που ο θεός ονομάζεται Πρωτόγονος, σημαίνει πως αυτός ο θεός ήταν ο «πρωτότοκος» όλων των άλλων θεών. Το όνομα Φάνης εκφράζει εκείνο που έκανε μόλις βγήκε από το Αυγό: οδήγησε όλα τα πράγματα στο φως και φανέρωσε ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κρυμμένο μέσα στο Αυγό - δηλαδή όλο τον κόσμο» (ΜτΕ σελ. 30).

Στο κείμενο αυτό λοιπόν βλέπουμε πως ο αρχέγονος άνθρωπος θέλει να δικαιολογήσει την γέννηση του κόσμου αλλά και την δική του. Πρότυπο της γέννησης του κόσμου ήταν φυσικά ο ίδιος ο άνθρωπος. Ακόμα και σε αυτό το απλοϊκό κείμενο υπάρχουν σπουδαία σύμβολα. Πρώτα όμως ας πάρουμε την θέση αυτού του αρχαϊκού μυαλού, δηλαδή πως θα μπορούσε να πλάσει την ιστορία της γέννησης του κόσμου έχοντας ως πρότυπο την ίδια του την γέννηση.

Στον παραπάνω μύθο έχουμε τον Αέρα σαν ζωή. Λέει λοιπόν ο μύθος πως η Νύχτα (άρα η συμπαντική μήτρα)  γονιμοποιημένη από τον άνεμο γέννησε το ασημένιο αυγό στον απέραντο κόλπο της σκοτεινιάς. Ο Αέρας δηλαδή εκτός από ζωή, μας παρουσιάζεται και σαν συμπαντικό αρσενικό πρότυπο. Ο Αέρας – Ζωή λοιπόν είναι άντρας και η Νύχτα, γυναίκα – Μήτρα. Ο «Κόλπος  της σκοτεινιάς» είναι φυσικά ο γυναικείος κόλπος. Το σκοτάδι, όπως θα δούμε και παρακάτω, είναι ένα από τα κύρια σύμβολα της μήτρας. Ενώ λοιπόν ο καθένας καταλαβαίνει γιατί η μήτρα θα πρέπει να έχει σαν σύμβολο το σκοτάδι (ή και το ακόμα πιο γνωστό σύμβολο της, η σπηλιά) αυτό που κάνει εντύπωση είναι το πουλί. Εδώ λοιπόν βλέπουμε και την ευφυΐα του αρχέγονου ανθρώπου. Γιατί η Νύχτα θα πρέπει να είναι ένα μαύρο πουλί; Το αδιανόητο θα ήταν να γεννήσει ένας φαλλός και το φυσικό είναι να γεννήσει μία μήτρα. Άρα αρχικά παρουσιάζεται η μήτρα σαν μαύρο πουλί και ο μυθοποιός θα εννοήσει πως τα φτερά της Νύχτας είναι αυτά που θα δημιουργήσουν τον Αέρα – Ζωή και ο Αέρας και αυτός με την σειρά του θα γίνει το αρσενικό που θα γονιμοποιήσει την πρωταρχική μήτρα. Στην ουσία η μητέρα γεννά τον γιο που αργότερα θα γίνει ο εραστής και σύζυγος της, αυτό δηλαδή που συνέβη και με την Γαία και τον Ουρανό (όπως λέει και ο Κερένυι στην Μυθολογία των Ελλήνων (ΜτΕ) για να δικαιολογήσει αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολλοί, για τα γήινα δεδομένα (η αιμομιξία) είναι αμαρτία, για τα «θεϊκά» πρότυπα είναι ο «ιερός γάμος»).

Στο Πελασγικό μύθο της δημιουργίας φαίνεται πιο καθαρά η γέννηση του Αέρα από την πρωταρχική μήτρα, αυτή που οι Πελασγοί ονόμασαν Ευρυνόμη δηλαδή η Θεά που «έβαλε σε τάξη το Σύμπαν».

 

«Από το χάος της αρχής του παντός ξεπρόβαλε το γυμνό θεϊκό κορμί της υπέροχης Ευρυνόμης. Το υγρό στοιχείο και ο ουρανός ήταν ακόμα ανακατωμένα.  Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να χωρίσει τον ουρανό από την θάλασσα. Η προσπάθεια της έμοιαζε με ένα χορό που γινόταν πάνω στα κύματα της θάλασσας. Ο χορός με πορεία προς τον νοτιά άφηνε πίσω της έναν βόρειο αέρα που λίγο με το λίγο θέριεψε και έθρεψε το πρώτο έργο της δημιουργίας. Ξαφνιασμένη από τον βόρειο άνεμο τον έπιασε στα χέρια της και αυτός αμέσως μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο φίδι. Ήταν ο λάγνος Οφίων. Το φίδι μέσα στην λαγνεία του από τον ξέφρενο χορό της Ευρυνόμης τυλίχτηκε γύρω από το κορμί της και έσμιξε μαζί της.  Από τότε όλοι ήξεραν πως ο Βόρειος άνεμος ήταν γονιμοποιός. Όλα όμως άλλαξαν και πάλι. Στο σμίξιμο πάνω η Ευρυνόμη άλλαξε μορφή και έγινε περιστέρι πετώντας μακριά από το φίδι έχοντας όμως μέσα της τον σπόρο του. Πετούσε πάνω από τα νερά μέχρι που ήρθε η ώρα της γέννας του αυγού. Του αυγού του σύμπαντος. Τότε έριξε στα πόδια του Ωφίωνα το αυγό και τον διέταξε να κουλουριαστεί επτά φορές γύρω του. Μετά από αυτό το αυγό άνοιξε στα δύο και φάνηκε ότι υπήρχε μέσα σε αυτό. Οι επτά πλανητικές δυνάμεις  τα αστέρια και η γη με όλα όσα υπάρχουν πάνω της, όλα κρατάνε από την Ευρυνόμη.

Το πρώτο σπίτι του θεϊκού ζευγαριού ήταν στο βουνό Όλυμπος, που από τότε και μετά ήταν η κατοικία και των Δώδεκα θεών.  Η κατάληξη του ζευγαριού δεν ήταν καλή.  Ο Ωφίων ζαλισμένος από το μεγαλείο του Ολύμπου έγινε αλαζόνας και έλεγε παντού ότι αυτός ο δημιουργός του κόσμου, πράγμα του εξόργισε την Ευρυνόμη. Κάποια στιγμή όταν το παράκανε, εκείνη τον πάτησε με την φτέρνα της και του ξερίζωσε τα δόντια του, γιατί σε αυτά ήταν η δύναμη του. Μετά τον πέταξε από τον Όλυμπο και αυτός από τότε χάθηκε στις σκοτεινές τρύπες της γης» (Ρόμπερτ Γκρέιβς, Οι Ελληνικοί Μύθοι). 

 

 

Στο μύθο της Ευρυνόμης βλέπουμε τον αέρα (το σύμβολο της Ζωής) να γονιμοποιεί την Θεά της γέννησης του κόσμου αλλά πρώτα θα αλλάξει μορφή και θα γίνει φίδι ο Οφίων που σαν όνομα σημαίνει πάλι φίδι. Και σε αυτό το μύθο η πρωταρχική μήτρα είναι αυτή που θα δημιουργήσει τον Αέρα όπως έκανε η Νύχτα με τα φτερά της στον ορφικό μύθο, μόνο που εδώ η Ευρυνόμη θα το κάνει με άλλο τρόπο δηλαδή το λάγνο χορό της πάνω στα κύματα. Αυτός ο μύθος λοιπόν μας δίνει και κάτι παραπάνω. Μία μεταμόρφωση, του Αέρα – Ζωή σε φίδι. Το φίδι είναι υπεύθυνο για την εγκυμοσύνη της Θεάς.

Όπως γίνεται και στον μύθο της Παλαιάς Διαθήκης (ΠΔ) το φίδι δεν παρουσιάζεται από την αρχή της ιστορίας αλλά στην μεν Ευρυνόμη μετά από μεταμόρφωση της Ζωής (Ανέμου – Αναπνοής) ενώ στον παράδεισο μετά από κάποια περίοδο.

Πότε μπορεί η λαγνεία (λάγνος αυτός που εκσπερματώνει αφθόνως # λάγνος # αισθησιακός # ακόλαστος # ασελγής # αφροδισιαστής # έκφυλος # ιθυφαλλικός # πορνικός # φιλήδονος, επίθετο δικατάληκτο, από λεξικό Ματζέντα) και ο λάγνος χορός μπορεί να επηρεάσει την αρσενική ζωή; Όχι με την γέννηση αλλά μετά από πάροδο κάποιων χρόνων, δηλαδή στην εφηβεία. Το φίδι λοιπόν είναι σύμβολο του ερχομού του ερωτισμού στον άνθρωπο. Μερικά λεξικά συμβόλων έχουν το φίδι και σαν φαλλικό σύμβολο αλλά αυτό δεν είναι σωστό. Το σωστό είναι ο ερωτισμός και σωστά στην ΠΔ είναι πάνω σε δένδρο (το δένδρο έχει τις ρίζες του μέσα στη γη, δηλαδή στη μήτρα, ενώ ο κορμός είναι στον αρσενικό αέρα. Δηλαδή το δέντρο είναι σύμβολο της ένωσης του αρσενικού και του θηλυκό και γιαυτό και στην ΠΔ είναι πάνω σε δέντρο όπως και στην ελληνική εκδοχή του μύθου, στη χρυσή μηλιά του κήπου των Εσπερίδων είναι πάλι εκεί πάνω).

Στο μύθο της γέννησης του Θεού Έρωτα από την Νύχτα και τον Άνεμο θα πρέπει να κρατήσουμε το σύμβολο φτερά. Τα φτερά που είναι υπεύθυνα για την γέννηση του Ανέμου, δηλαδή της ζωής, ήταν της Νύχτας. Αυτά τα φτερά τα κληρονομεί ο ερμαφρόδιτος Έρωτας. Από δω και πλέον τα φτερά είναι σύμβολο των ερωτικών πλασμάτων. Ναι καλά διαβάσατε. Όλα τα όντα της μυθολογίας που φέρουν φτερά (όπως και ο Άγγελος που έφερε το μήνυμα της γέννησης του Σωτήρα) είναι ερωτικά πλάσματα.

Στο μύθο της Ευρυνόμης βλέπουμε την γυναικεία φύση να ορίζεται υπεύθυνη για την αλλαγή του αέρα σε φίδι και συγκεκριμένα με την λαγνεία της. Την ίδια κατηγορία θα δεχθεί και η Εύα στην ΠΔ. Το σωστό βέβαια είναι ότι πάντα για αυτή την επανάσταση που συμβαίνει στην εφηβεία στα ανθρώπινα κορμιά, φταίει το «φίδι» δηλαδή ο ερωτισμός που είναι αναπόφευκτος.  

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

«Η Ψυχή ήταν η μικρότερη από τις τρεις κόρες του βασιλιά της Σικελίας. Ήταν τόσο όμορφη που μόνο με τη θεά Αφροδίτη μπορούσε να παραβληθεί. Έτσι, όποιος την έβλεπε, έπεφτε θαμπωμένος και την προσκυνούσε σαν να είχε μπροστά του την ίδια τη θεά. Με τον καιρό όλοι πίστεψαν πως η Ψυχή δεν ήταν παρά η ίδια η θεά του έρωτα που είχε κατέβει στη γη. Τα ιερά της Αφροδίτης στην Πάφο, στα Κύθηρα, στην Κνίδο, ερημώθηκαν. Οι προσευχές λησμονήθηκαν. Οι θυσίες σταμάτησαν. Ο κόσμος, που λάτρευε πριν τη μεγάλη θεά, σαγηνεύτηκε από την ομορφιά της θνητής, και αυτήν προσκυνούσε πια και λάτρευε.

Η Αφροδίτη δεν άντεξε την προσβολή και οργίσθηκε με την

Ψυχή. Πρόσταξε λοιπόν το γιο της, τον Έρωτα, να χτυπήσει την αντίζηλό της με τα βέλη του και να την κάνει να αγαπήσει παράφορα τον πιο ασήμαντο και περιφρονημένο άνθρωπο του κόσμου. Έτσι, όπως άλλωστε γίνεται συχνά, η ομορφιά της Ψυχής στάθηκε η αιτία της μεγάλης της δυστυχίας. Όλοι οι νέοι έμειναν μαγεμένοι από τη χάρη της, αλλά κανείς όμως δεν αποφάσιζε να πάρει για γυναίκα του μια θεά. Οι δύο αδελφές της είχαν παντρευτεί πριν από καιρό στα ξένα, και η Ψυχή, κλεισμένη στο παλάτι, έκλαιγε τη μοίρα της και καταριόταν την ομορφιά της.

Απογοητευμένος και ο πατέρας της, αποφάσισε να ρωτήσει το μαντείο του Απόλλωνα στη Μίλητο, για την τύχη της κόρης του. Η απάντηση του θεού ήταν αλλόκοτη και σκληρή: έπρεπε να οδηγήσουν την Ψυχή νυφοστολισμένη, στην κορυφή ενός ψηλού και έρημου βουνού, ενός τόπου που έμοιαζε με τον κάτω κόσμο. Εκεί θα συναντούσε το γαμπρό, ένα πελώριο φίδι φτερωτό που ξερνούσε από το στόμα φωτιές προξενούσε το φόβο και τον τρόμο ακόμη και στους θεούς, ακόμη και στον μεγάλο Δία. Τρόμαξε ο βασιλιάς. Μήπως όμως μπορούσε να κάνει κι αλλιώς; Έτσι όλος ο λαός, μαζί με τους γονείς της, τη συνόδευσε με κλάματα και μοιρολόγια ως την κορφή του βουνού, όπου την άφησαν κι έφυγαν. Τότε ο Ζέφυρος, ο δυτικός άνεμος, την ανασήκωσε, και ταξιδεύοντάς την πάνω από στεριές και θάλασσες, την έφερε και την άφησε σε μία όμορφη κοιλάδα μέσα σε ένα μαγεμένο περιβόλι. Σ’ αυτό το περιβόλι η Ψυχή σαστισμένη πήγε να σεργιανάει εδώ κι εκεί, όταν ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σ’ ένα ολόχρυσο και αφύλαχτο παλάτι, χτισμένο από τους θεούς εντελώς αφύλαχτο με χαραγμένα στους τοίχους όλα τα είδη των άγριων ζώων. Τα πατώματα ήταν καλυμμένα με ψηφιδωτά και οι τοίχοι ήταν από ατόφιο χρυσάφι, με αποτέλεσμα ακόμη και στην πιο σκοτεινή μέρα του χρόνου όταν δεν έλαμπε ο ήλιος το παλάτι λουζόταν από χρυσό φως. Παρ’ όλο τον φόβο που ένιωθε, μπήκε μέσα και άρχισε να το τριγυρίζει, ώσπου άκουσε μια φωνή: «όλα όσα βλέπεις, κυρά μου, είναι δικά σου. Μη φοβάσαι! Κάθισε να ξαποστάσεις, και όταν θελήσεις να λουστείς και να νοιαστείς για την ομορφιά σου, φώναξέ μας να σε βοηθήσουμε. Εμείς είμαστε οι υπηρέτες σου. Η κάθε σου επιθυμία είναι για μας προσταγή».

Πραγματικά, οι αόρατοι υπηρέτες έκαναν ότι μπορούσαν για να την περιποιηθούν και να τη διασκεδάσουν. Τη βοήθησαν να λουστεί, της έστρωσαν πλούσιο το τραπέζι και της τραγούδησαν, χωρίς όμως να τους δει. Τη νύχτα έφτασε ο άγνωστος άντρας της και μέσα στο βαθύ σκοτάδι την έκανε δική του, προτού όμως ξημερώσει ακόμη, χάθηκε από κοντά της χωρίς να  δει πως ήταν στην όψη.

Έτσι περνούσε ο καιρός: την ημέρα οι αόρατοι υπηρέτες φρόντιζαν να μην της λείψει τίποτα και τη νύχτα ερχόταν ο μυστηριώδης αόρατος εραστής της και την έκανε ευτυχισμένη. Στο μεταξύ οι γονείς της γερνούσαν μέσα στην απελπισία και στο πένθος. Κοντά τους είχαν έρθει οι δυο άλλες θυγατέρες τους και προσπαθούσαν μάταια να τους παρηγορήσουν. Αλλά και η Ψυχή άρχισε να αισθάνεται δυστυχισμένη: ολομόναχη τη μέρα να ζει ανάμεσα σε αόρατα πνεύματα και το βράδυ να πλαγιάζει στην αγκαλιά ενός άντρα, που ούτε για μια στιγμή δεν είχε αντικρίσει το πρόσωπό του. Στο τέλος με δάκρυα και παρακάλια καταφέρνει η Ψυχή να πείσει τον άντρα της μέσα στα χάδια να επιτρέψει να έρθουν, ας είναι και για λίγο καιρό, οι αδελφές της για να της κρατήσουν συντροφιά. Η άδεια δίνεται, με έναν όρο όμως: «Μπορείς, της είπε, να τους χαρίσεις ότι θελήσουν από τα πλούτη του παλατιού. Αλλά μην πλανηθείς από τα λόγια τους και θελήσεις να με αντικρίσεις στο φως. Θα με χάσεις για πάντα, το παιδί που έχεις στα σπλάχνα σου θα γεννηθεί θνητό, και συ θα είσαι για πάντα δυστυχισμένη». Η Ψυχή του υποσχέθηκε πως θα σεβαστεί την επιθυμία του.

Ύστερα από λίγες μέρες οι αδερφές ανεβαίνουν στο βουνό για να κλάψουν την Ψυχή, που τη νόμισαν πια χαμένη για πάντα. Στους θρήνους τους αποκρίνεται η φωνή της ίδιας της Ψυχής που τις καλεί κοντά της. Σε λίγο, ταξιδεμένες κι αυτές από τον Ζέφυρο, βρίσκονται μέσα στο παλάτι. Η χαρά τους είναι ανείπωτη. Όμως, σιγά σιγά αρχίζουν να ζηλεύουν την τύχη της αδερφής τους και ο φθόνος τους μεγαλώνει ύστερα από κάθε επίσκεψη, καθώς η Ψυχή, εντελώς ανυποψίαστη για τα αισθήματά τους, τις σεργιανίζει μέσα στο παλάτι και τους δείχνει τους αναρίθμητους θησαυρούς. Στους γέρους γονείς τους δεν λένε κουβέντα για την τύχη της Ψυχής. Τους αφήνουν να πιστεύουν πως η μικρότερη αδερφή είναι από καιρό πεθαμένη. Οι φθονερές αδελφές δεν σκέφτονται παρά μόνο πώς θα κάνουν κακό στην Ψυχή. Δεν σταματούν να τη ρωτούν για τον άντρα της και γιατί δεν τον είχαν δει ποτέ. Και η Ψυχή αναγκάζεται στο τέλος να τους πει ψέματα. Ψέμα στο ψέμα η Ψυχή μπερδεύτηκε και έπεσε σε αντιφάσεις. Την μία φορά είπε πως ο άντρας της ήταν μεγάλος και έμπορος και την άλλη νέος και κυνηγός. Στο τέλος αναγκάστηκε να πει την αλήθεια ότι δεν είχε δει ποτέ τον σύζυγό της.  Και τότε αυτές από φθόνο την παγίδεψαν θυμίζοντας της τον χρησμό του Απόλλωνα. Της είπαν πως ο άντρας της στην πραγματικότητα ήταν ο φτερωτός Δράκος και ο μόνος σκοπός του ήταν να την φάει όταν το παιδί θα μεγάλωνε στα σπλάχνα της. Την συμβούλεψαν την νύχτα που θα έρθει να πλαγιάσει το τέρας μαζί της να ανάψει ένα λυχνάρι και με ένα μαχαίρι να του κόψει το κεφάλι.

Η ψυχή βασανίστηκε πολύ ώσπου να πάρει την απόφαση, αλλά στο τέλος πίστεψε πως αυτή θα έπρεπε να χτυπήσει πρώτη για να σωθεί αυτή και να σώσει και το παιδί της. Έτσι, μια μέρα, όταν έπεσε το σκοτάδι και ο άντρας της πλάγιασε κοντά της και αποκοιμήθηκε βαθιά, σηκώθηκε και άναψε το λυχνάρι. Κάτω όμως από το φως του η Ψυχή τα έχασε: μπροστά της βρισκόταν ο ίδιος ο Έρωτας, πιο ωραίος κι απ’ ότι τον φανταζόταν. Στα πόδια του κρεβατιού ήταν ριγμένα τα άρματά του : το τόξο, η φαρέτρα και τα βέλη. Η Ψυχή πήρε τότε μια σαΐτα και, καθώς την περιεργαζόταν, πληγώθηκε ελαφρά στο δάχτυλο. Από κείνη τη στιγμή, χωρίς και η ίδια να το καταλάβει, ερωτεύεται παράφορα τον ίδιο τον Έρωτα. Μετανιωμένη για την ευπιστία και την αμυαλιά της προσπαθεί να αυτοκτονήσει για να τιμωρήσει τον εαυτό της. Άδικος κόπος. Το μαχαίρι γλιστρά και πέφτει από το χέρι της.

Ξαφνικά, μια σταγόνα καυτό λάδι χύνεται από το λυχνάρι και πέφτει πάνω στον γυμνό ώμο του κοιμισμένου θεού. Ο Έρωτας πετιέται πάνω αλαφιασμένος από τον πόνο και, διαπιστώνοντας την απιστία της γυναίκας του, ανοίγει τα φτερά του για να φύγει. Μόλις που προφταίνει η Ψυχή να πιαστεί από το πόδι του και να ανυψωθεί μαζί του πάνω στα σύννεφα. Ύστερα από λίγο, εξαντλημένη από την κούραση, πέφτει στη γη, χωρίς να σκοτωθεί. Και ο Έρωτας όμως κατέβηκε, στάθηκε στην κορυφή ενός κοντινού κυπαρισσιού, και αφού της παραπονέθηκε για την αχαριστία που έδειξε, πέταξε πάλι στα ύψη. Η Ψυχή ρίχτηκε από την απελπισία της σ’ ένα ποτάμι για να πνιγεί, εκείνο όμως τη σήκωσε απαλά πάνω στα νερά του και την άφησε πάνω στην πυκνή χλόη της όχθης του. Ο Παν, που βρισκόταν εκεί κοντά, κατάφερε να τη μεταπείσει και να της δώσει θάρρος.

Από εκείνη τη στιγμή ένας είναι ο σκοπός της ζωής της: να ξαναβρεί τη χαμένη της ευτυχία. Πρώτα όμως πρέπει να τιμωρήσει τις αδελφές της. Στην πρώτη εξομολογείται πως ο Έρωτας έφυγε από κοντά της, τάχα για να παντρευτεί εκείνην. Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να πειστεί η φθονερή αδελφή να παρατήσει τον άντρα της, λέγοντάς του πως τάχα πέθαναν οι γονείς της, να ανεβεί στο βουνό και να γκρεμιστεί στα βράχια, πιστεύοντας ως την τελευταία στιγμή πως θα τη σηκώσει, όπως και την άλλη φορά, ο Ζέφυρος. Με τον ίδιο τρόπο σκοτώνεται και η δεύτερη.

Ύστερα από την τιμωρία τους, η Ψυχή ξεκινάει να βρει τον Έρωτα. Άδικα όμως παραδέρνει σε στεριές και θάλασσες. Οι θεοί την έχουν εγκαταλείψει. Ούτε η Ήρα, ούτε η Δήμητρα, παρόλο που τη συμπονούν, δέχονται να τη βοηθήσουν, όταν καταφεύγει στα ιερά τους, γιατί δεν θέλουν να έρθουν σε σύγκρουση με την Αφροδίτη, που τη μισεί θανάσιμα, επειδή μπόρεσε αυτή, μια θνητή, να ξελογιάσει το γιο της. Τέλος, πηγαίνει στο παλάτι της Αφροδίτης, με την ελπίδα πως εκεί θα έβρισκε τον Έρωτα, και πέφτει ασυλλόγιστα στα χέρια της. Από καιρό άλλωστε η θεά είχε στείλει τον Ερμή να τη βρει και να την οδηγήσει με το καλό ή με τη βία μπροστά της.

Έτσι όταν η ψυχή έφτασε στο παλάτι της Αφροδίτης με την ελπίδα να την εξευμενίσει, εκείνη την υπέβαλε σε διάφορες δοκιμασίες. Δύο έμπιστες δούλες της θεάς, η Θλίψη και η Έγνοια, τη μαστιγώνουν αλύπητα. Άλλη της βγάζει τρίχα - τρίχα τα μαλλιά, η Αφροδίτη η ίδια τη δέρνει και της ξεσκίζει τα ρούχα. Ύστερα την προστάζει μέσα σε λίγες ώρες να ξεδιαλέξει από έναν τεράστιο σωρό καρπούς της γης το κάθε είδος στάρι, παπαρουνόσπορο, κεχρί, ρεβίθια, φακή, κουκιά, κριθάρι και να τα βάλει χωριστά. Η Ψυχή καταφέρνει να τα βγάλει πέρα με τη βοήθεια των μυρμηγκιών. Την άλλη μέρα υποχρεώνεται να πάει να βρει και να φέρει το χρυσό μαλλί από τα άγρια πρόβατα του βουνού, και ύστερα να κουβαλήσει νερό από την πηγή της Στύγας, που τη φύλαγαν, νύχτα και μέρα, δράκοι ακοίμητοι. Στις επικίνδυνες αυτές αποστολές δεν της έλειψαν ωστόσο οι παραστάτες: πρώτα το προφητικό καλάμι που τη συμβούλευσε να μαζέψει με την ησυχία της τις τούφες το μαλλί που άφηναν τα πρόβατα πάνω στα αγκάθια των θάμνων και ύστερα ο αετός του Δία που γέμισε το κανάτι με το νερό της πηγής.

Οι δοκιμασίες όμως και τα βάσανα της Ψυχής δεν τελειώνουν. Η Αφροδίτη τη στέλνει στον Κάτω Κόσμο να δανειστεί από την Περσεφόνη την αλοιφή της ομορφιάς, μια και η δική της είχε τελειώσει. Και αυτή τη φορά η Ψυχή, παίρνοντας κουράγιο από τη δύναμη του πάθους της και έχοντας βοηθό έναν μαγικό πύργο, θα τα καταφέρει, όχι βέβαια χωρίς δοκιμασίες. Ο πύργος αυτός, όπου είχε ανέβει για να αυτοκτονήσει, τη συμβούλευσε πως θα κατέβει στον Άδη δηλαδή να πάρει νομίσματα για τα πορθμεία του Χάροντα και γλυκά να προσφέρει στο αιμοδιψές τρικέφαλο σκυλί που φυλάει την είσοδο του κάτω κόσμου, το φρουρό του Άδη, Κέρβερο.   Έπρεπε επίσης να προσέχει και τις παγίδες της Αφροδίτης, ένα κουτσό που θα οδηγούσε ένα μουλάρι και ένα γέρο άντρα που θα γλιστρούσε στη Στύγα και ίσως της ζητούσε να τον πάρει μαζί της στη βάρκα του Χάροντα. Και αν η Περσεφόνη την προσκαλούσε σε γεύμα λέγοντας της να αισθανθεί σαν στο σπίτι της, έπρεπε να αρνηθεί και να δεχθεί μόνο μία κόρα ψωμί.  Η ψυχή ακολούθησε όλες τις οδηγίες και η Περσεφόνη με χαρά γέμισε το κουτί με την αλοιφή και επέστρεψε ζωντανή στον πάνω κόσμο. Όμως μια περιέργεια, ίδια με αυτή της πρώτης γυναίκας της γης, της Πανδώρας, την έκανε να θέλει να ανοίξει το κουτί και να βάλει λίγο από αυτή την μαγική αλοιφή της Αφροδίτης στο πρόσωπο  για να γίνει ακόμη πιο όμορφη και ξανακερδίσει την αγάπη του Έρωτα. Τη στιγμή όμως που άνοιξε το βάζο, ένιωσε να την τυλίγει σαν αποπνικτικός καπνός, ο Ύπνος, και έχασε τις αισθήσεις της.

Στο μεταξύ ο Έρωτας, έχοντας αναρρώσει από τα εγκαύματα και μη μπορώντας να ξεχάσει την Ψυχή κατορθώνει να ξεγλιστρήσει από το δωμάτιο όπου τον είχε κλειδωμένο η Αφροδίτη, τάχα για να του γιατρέψει την πληγή. Βρίσκει την αγαπημένη του και το βαζάκι που υποτίθεται πως ήταν η αλοιφή και βάζει πάλι μέσα τον αδελφό του Θανάτου, τον Ύπνο, σφραγίζοντας το κουτί, βοηθώντας έτσι την Ψυχή να φέρει σε πέρας την δοκιμασία της Αφροδίτης.   Έπειτα σε ένα συμβούλιο των θεών, πέτυχε να καταπραΰνει το θυμό της μητέρας του και ικέτεψε τον Δία να του δώσει την άδεια να παντρευτεί μια θνητή. Μετά από την διαβεβαίωση που του έδωσε πως από κει και πέρα θα πάψει να φέρεται σαν επιπόλαιο παιδί αλλά θα γίνει σοβαρός σύζυγος ο πατέρας των Θεών είδε με συμπάθεια το θέμα και έστειλε τον Ερμή να φέρει την Ψυχή στον Όλυμπο και εξήγησε στην Αφροδίτη πως ο Έρωτας δεν είχε μια κακή σχέση γιατί η Ψυχή θα γινόταν μία από αυτούς. Μετά από αυτό το συμβούλιο των Θεών γιόρτασε το γάμο του Έρωτα και της Ψυχής. Μετά από λίγο καιρό το παιδί που κουβαλούσε στα σπλάχνα της η Ψυχή γεννήθηκε, ήταν κοριτσάκι και το ονόμασαν Ηδονή.

Ρωμαίος μυθιστοριογράφος Απουλήιος 2^ος αι. μ.Χ. (από πρότερες Ελληνικές πηγές).

Η ιστορίες του Έρωτα και της Ψυχής από το ελληνιστικό και το ρωμαϊκό μύθο αποτυπώνονται σε πήλινα και μαρμάρινα ειδώλια και αγάλματα στη Δήλο. Η Ψυχή είτε σαν πεταλούδα είτε σαν ωραία γυναίκα σέρνεται από τα μαλλιά, ο Έρωτας την αιχμαλωτίζει, τη σουβλίζει και τη σιγοψήνει στη φωτιά «τι σπαρταράς μάταια  στα δεσμά σου; Ο ίδιος ο Έρωτας έδεσε τα φτερά σου και σε έριξε μεσ΄ στη φωτιά…». (Παλατιανή ανθολογία, ΧΙΙ, 132, Μελέαγρος). Ακόμα, την αλιεύει σαν ψάρι, τη ζεύει σαν άλογο στο άρμα και συνάμα τη μαστιγώνει. Άλλοτε όμως είναι εκείνη που αποποιείται την προσφορά του ή το δένει σε κολώνα αιχμάλωτο: Τον φτερωτό θεό ποιος τον έδεσε εδώ, ποιος την γρήγορη φωτιά αιχμαλώτισε; Ποιος τόλμησε να αγγίξει την φλεγόμενη φαρέτρα, και ποιος τράβηξε πίσω τα χέρια που ρίχνουν τα γοργά βέλη και τα σφιχτόδεσε πάνω στη γερή κολώνα; (Παλατιανή Ανθολογία ΧVI, 195, Σάτυρος). Τελικά μετά από όλα τα βάσανα και τις δυσκολίες που περνούν, βρίσκουν την ευτυχή ένωση τους. (users.sch.gr  Πανελλήνιο σχολικό Δίκτυο).

Δεν θα μπορούσε ποτέ ο Έλληνας μυθογράφος που ζούσε σε μία άκρως συντηρητική κοινωνία (σε αντίθεση με αυτά που λέγονται) να γράψει αυτό το μύθο έχοντας στο νου την έννοια της ψυχής έτσι όπως την εννοούμε εμείς σήμερα. Η Ψυχή στο μύθο αυτό έχει νόημα μόνο όταν η ψυχή έχει την έννοια της αναπνοής που ήταν ο φορέας της ζωής. Μόνο με αυτή την έννοια ο Έρωτας είναι συμβατός με την Ψυχή-Ζωή και πολύ περισσότερο με την κόρη τους την Ηδονή που παραστάθηκε με φτερά όπως τα χριστιανικά αγγελάκια.

Ακόμη και αυτός ο φαινομενικά απλός μύθος κρύβει σπουδαία σύμβολα αλλά προς το παρόν και λόγω έλλειψης γνώσεων δεν μπορούμε ακόμη να τα συζητήσουμε όλα.

Η Ψυχή μας λέει ο μύθος ήταν πολύ όμορφη σαν ένα ομοίωμα της Αφροδίτης, του ουράνιου έρωτα (Ουρανία ήταν όνομα της θεάς).

Δηλαδή έχουμε την θεά του ουράνιου έρωτα και ένα γήινο ομοίωμα της την Ψυχή. Η Ψυχή στον μύθο αυτό είναι ο γήινος έρωτας.

Υπάρχει στο μυαλό του μυημένου μυθογράφου ουράνιος και γήινος έρωτας; Αυτό είναι σίγουρο και παρακάτω θα αναλύσουμε τα σύμβολα το που δείχνουν. Προτρέχοντας στην σκέψη θα σας πω πως η Αφροδίτη συμβολίσει τον ουράνιο έρωτα τον έρωτα των Θεών του Ολύμπου ενώ η Ψυχή, το ομοίωμα της Αφροδίτης, αλλά και ο σύντροφος της ο Έρωτας είναι γήινοι. Ο Θεός Έρωτας ουδέποτε ανέβηκε στον Όλυμπο, ποτέ δεν ήταν ένας από τους δώδεκα αλλά καιροφυλακτούσε στις γειτονιές του κόσμου να ρίξει τα κοφτερά βέλη του που έκαναν τους ανθρώπους να «ματώνουν» (σύμβολο).

Από την άλλη η Ψυχή στο κυριότερο έργο που της ανέθεσε η Αφροδίτη, η κατάβαση στον Άδη, και η επιστροφή της στον πάνω κόσμο ζωντανή, απέτυχε. Με την δοκιμασία αυτή ο μυημένος κερδίζει την αθανασία του. Αυτό μας έδειξαν οι Ορφέας, ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Οδυσσέας αλλά και οι μυημένοι στα Ελευσίνια μυστήρια. Το ίδιο έργο δίδαξε όσο και αν σας φαίνεται παράξενο και ο «Έλληνας» φιλόσοφος (αφού δίδαξε καθαρό ορφισμό και στωικούς) για μένα Ιησούς. Κατέβηκε στον Άδη (ναι στον Άδη) και γύρισε ζωντανός. Έλεγαν πως οι (λίγοι) μυημένοι στα μυστήρια μάθαιναν όσο βρίσκονταν εκεί πώς να φερθούν στον κάτω κόσμο (σύμβολο) ούτως να γυρίσουν πίσω ζωντανοί. Εκεί υπήρχαν δύο ποτάμια ή πηγές (σύμβολα) της Λήθης και της Μνημοσύνης. Αυτός που θα έπινε από το νερό (σύμβολο) της Λήθης (λησμονιά) ξεχνούσε τον σκοπό του (να γυρίσει πίσω ζωντανός). Ο μυημένος ήξερε πως έπρεπε να πιεί «νερό» από το ποτάμι ή την πηγή της Μνημοσύνης επειδή έτσι θα θυμόταν τον «γυρισμό». Η Ψυχή απέτυχε δοκιμασία της αθανασίας της όχι όμως με αυτή τη μέθοδο αλλά με κάτι άλλο που θυμίζει Πανδώρα (η Πανδώρα είναι η μήτρα γη).

Η Ψυχή έπρεπε να φέρει ένα κουτί της Περσεφόνης από τον κάτω κόσμο χωρίς να το ανοίξει. Αυτή όπως και η Πανδώρα το άνοιξε. Και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πέσει σε ύπνο (ο Ύπνος ήταν αδελφός του Θανάτου).

Βέβαια όπως συνέβη και με την Πανδώρα που στο «πιθάρι» της υπήρχε η Ελπίδα έτσι και δω τελικά η Ψυχή κέρδισε την «αθανασία» λόγω της αγάπης που είχε γι αυτήν ο Έρωτας και όχι όπως την κέρδισαν και οι ήρωες και ο Ιησούς. Οι ήρωες και ο Ιησούς κατέβηκαν με σάρκα και οστά στον κάτω κόσμο (ζωντανοί και αυτό είναι σύμβολο) και επανήλθαν «ζωντανοί» στον απάνω (το μυστικό των μυστικών των μυστηρίων). Το φανερό λάθος της Ψυχής φαίνεται στην περιγραφή του μύθου. Η αρχή των «παθών» της ήταν η απροσεξία της με το λυχνάρι (σύμβολο). Το καυτό λάδι (σύμβολο) δεν έπρεπε να κάψει τον Έρωτα.

Από το Λεξικό Συμβόλων Κούπερ.

Ας δούμε τι σημαίνει η λυχνία που κρατά η Ψυχή όταν βλέπει το αληθινό πρόσωπο του Έρωτα. Η λυχνία είναι ένα σκεύος που μπορεί να περιέχει κάτι (εδώ λάδι). Το σκεύος αυτό έχει και φωτιά:

«Το νερό και η φωτιά είναι τα δυο συγκρουόμενα στοιχεία τα οποία τελικά θα αλληλοδιαπεραστούν και θα ενωθούν· αντιπροσωπεύουν όλα τα αντίθετα στο στοιχειακό κόσμο».

«Το πυρ και το ύδωρ μαζί είναι οι δύο μεγάλες αρχές του σύμπαντος, η ενεργητική και η παθητική· είναι ο Πατέρας Ουρανός και η Μητέρα Γη».

«Δάδα. Ζωή· η φλόγα της ζωτικής αρχής· αφού το πυρ είναι φαλλικό και το ξύλο θηλυκό»

Έγκλειση (δηλαδή κάθε τι που μπορεί να περιέχει κάτι). Όλες οι εγκλείουσες μορφές είναι σύμβολα της Μεγάλης Μητέρας (σσ η μήτρα) στην όψη της προστασίας, του καταφυγίου, της θρέψης και της μήτρας. Συμβολιζόμενη με σπήλαιο, πόλη, ναό, εκκλησία, σπίτι, σκηνή, πύλη, θύρα, φράχτη, τοίχο, θήκη, καζάνι, κάλυκα, κύπελλο κ.τ.λ. και με τη θάλασσα και όλα τα ύδατα, ειδικά την πηγή. Η έγκλειση σε σχέση με τη μήτρα επίσης αντιπροσωπεύει τη γονιμότητα».

Η φωτιά λοιπόν, ένα από τα τέσσερα βασικά συμβολικά στοιχεία της φύσης, είναι φαλλικό σύμβολο ενώ η λυχνία που μπορεί να περιέχει μέσα της κάτι, είναι σύμβολο της μήτρας. νομίζω ότι είναι περιττό να πούμε τι σημαίνει το καυτό λάδι που έκαψε τον Έρωτα.

Ο Έρωτας δεν ξαναγύρισε κοντά της γιατί είδε το αληθινό του πρόσωπο ενώ η Αφροδίτη έγινε έξαλλη μαζί της γιατί προφανώς η πράξη της δεν συμβάδιζε με τα Ολύμπια πρότυπα.

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω οι μύθοι της Πανδώρας και της Ψυχής έχουν κοινά σημεία. Το πιθάρι όπως και το κουτί που δεν πρέπει να «ανοίξουν» είναι η μήτρα. Το ανοιχτό (ή κλειστό) «κουτί» πάντως δεν είναι η παρθενία όπως θα νομίζει κάποιος αλλά το μυστικό των μυστικών των μυστηρίων, το κλειδί του αποσυμβολισμού των μύθων, το πιστεύω όλης της φιλοσοφίας των θρησκειών και φυσικά του δωδεκάθεου και του χριστιανισμού.

Θα μπορούσε η Ψυχή όπως την εννοούμε σήμερα να έχει παιδί την Ηδονή;

Η Ψυχή, σαν φύσημα ζωής, υπάρχει με την λέξη πνεύμα, δηλαδή φύσημα, και στην γένεση της ΠΔ. Φυσούσε (περιφερόταν λέει το κείμενο) πάνω από τα νερά. Αν δεν ξέρει κάποιος τα σύμβολα ψυχή ή πνεύμα δηλαδή η ζωή που σε κάποια στιγμή θα αποκτήσει ερωτική επιθυμία θα νομίζει πως είναι ασυναρτησία. Πιο πάνω είδαμε στο λεξικό συμβόλων (ΛΣ) το νερό να σημαίνει την μήτρα (θα πούμε αμέσως μετά για τον Ωκεανό και την Τηθύ).

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Γεν 1:1  Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην.

Δηλαδή στην αρχή ο θεός έφτιαξε τον ουρανό και τη γη.

Γεν 1:2  Η δε γη ήτο άμορφος και έρημος· και σκότος επί του προσώπου της αβύσσου.  Και

πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων.

Δηλαδή η γη δεν ήταν διαμορφωμένη και ήταν ακόμα έρημη· σκοτάδι υπήρχε στην επιφάνια της Αβύσσου. Και το «πνεύμα» του Θεού περιφερόταν στην επιφάνεια των υδάτων.

Όπως είδαμε και η Ευρυνόμη χόρεψε στην επιφάνεια των υδάτων.

Η Αίθρα περπάτησε στην επιφάνεια των υδάτων, ενώ ο συνεχιστής της Ελληνικής φιλοσοφίας Ιησούς, περπάτησε στο νερό ενώ όταν βούτηξε τα πόδια του στο νερό του ποταμού Ιορδάνη και εμφανίστηκε το Άγιο «Πνεύμα» Αυτός ανήλθε στην επιφάνεια των υδάτων: Καὶ βαπτισθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος·  (Ματθ 3,16). Οι αδαείς χριστιανοί βέβαια το ανέβηκε το εξηγούν σαν εξήλθε. Οι ίδιοι όμως το απεικονίζουν με την πραγματική του σημασία, που είναι ανέβηκε στην επιφάνεια όπως δηλαδή η Αίθρα και η Ευρυνόμη όπως και το «πνεύμα» του Θεού.

Το περπάτημα στο νερό δεν το δίδαξε πρώτα ο Ιησούς. Το είδαμε να το κάνει πρώτη η Ευρυνόμη σε μία διαδικασία ερωτικής πράξης. Και δεν ήταν η μόνη στην μυθολογία μας. Η Αίθρα (το όνομα αυτό σημαίνει «τον καθαρό ουρανό, τον ουρανό που δεν βρέχει) η μάνα του Θησέα, μετά από μία νύχτα που πέρασε με τον βασιλιά της Αθήνας Αιγέα και κατόπιν με τον Θεό Ποσειδώνα (οι μυθογράφοι του καιρού εκείνου ήξεραν πως τα δύο αυτά πρόσωπα ήταν ένα, γιατί Αιγέας ήταν ένα από τα ονόματα του Ποσειδώνα) έπρεπε από την Τροιζήνα, το μέρος που κοιμήθηκε με τον Ποσειδώνα, έπρεπε να πάει να παραδώσει την ζώνη αγνότητας στη Σφαιρία (σημερινό Πόρο) στο ναό της Απατουρίας Αθηνάς. Την Τροιζήνα με τον Πόρο την χωρίζει ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα. Αυτό το θαλάσσιο πέρασμα το έκανε η Αίθρα περπατώντας πάνω στο νερό. Η Αίθρα εξουσίαζε το νερό και αυτό βέβαια το απέκτησε με την συνουσία της με τον θεό της «θάλασσας» Ποσειδώνα.

Γυρνώντας στην ΠΔ και στο πνεύμα του Θεού που είναι πάνω από την μήτρα (νερά), διαβάσαμε και την φράση: «και σκότος επί του προσώπου της αβύσσου». Το σκοτάδι όπως είπαμε παραπάνω είναι χαρακτηριστικό της μήτρας. Τι είναι όμως η Άβυσσος; Όλοι ξέρουμε πως η Άβυσσος είναι η θάλασσα χωρίς πάτο αφού είναι ίδια λέξη με την Άβυθος δηλαδή χωρίς βυθό. Το αρχαιοελληνικό λεξικό Ματζέντα για την λέξη Άβυσσος μας δίνει τα παρακάτω: άβυθος # απύθμενος # αχανής # απέραντος, επίθετο δικατάληκτο, αλλά και κάποια ακόμα που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον: βάραθρο # γκρεμός # διαφορά μεγάλη # μεγάλο θαλάσσιο βάθος # χάος # Άδης, η - εξ αυτής η αγγλική abyss.

Ο πρωτόγονος άνθρωπος αφού καταλάβει πως προκύπτει μία γέννηση μεταξύ των ανθρώπων όταν θα σκεφτεί την γέννηση του κόσμου θα σκεφτεί μια Μεγάλη Μητέρα ή αλλιώς μία αχανή, τεράστια μήτρα να τον γεννά.  

Να λοιπόν γιατί το «πνεύμα» του Θεού είναι πάνω από τα «νερά» και πάνω από μία Άβυσσο μια θάλασσα χωρίς βυθό. Το «πνεύμα» του Θεού είναι πάνω από μία μήτρα και όπως έγινε με την Ευρυνόμη, το «φύσημα» θα γονιμοποιήσει τα Ύδατα και θα προέλθει η γέννηση του κόσμου.Το συνταρακτικό όμως της ερμηνείας της Αβύσσου όμως δεν είναι η θάλασσα χωρίς  πάτο αλλά το ότι Άβυσσος σημαίνει και Χάος, το περίφημο Χάος της ορφικής δημιουργίας του Κόσμου, δηλαδή το Χάος είναι μια μήτρα αλλά και το πιο συγκλονιστικό απ΄ όλα πως και ο Άδης είναι μια Άβυσσος δηλαδή μία μήτρα.

Ωκεανός και Τηθύς.

Η πάλη του Ηρακλή με τον ποταμό Αχελώο

Αντιγράφουμε από την Μυθολογία του Κερένυι:

«Η Μυθολογία μας περιλαμβάνει πολλές διηγήσεις για την αρχή των όντων. Η παλαιότερη ήταν ίσως εκείνη που υποδηλώνει ο αρχαιότερος ποιητής μας, ο Όμηρος, ονομάζοντας τον Ωκεανό «αρχή των εών» και «αρχή θτων πάντων». Ο Ωκεανός ήταν ένας ποτάμιος θεός. Ποτάμι ή ρεύμα και θεός ήταν ένα πρόσωπο, όπως ήσαν επίσης και οι άλλοι ποτάμιοι θεοί. Ο Ωκεανός κάτεχε μιαν ακατάσχετη γενετική ορμή παρόμοια μ’ εκείνη των ποταμών, που στα νερά τους λούζονταν οι Ελληνίδες πριν από το γάμο τους, και οι όποιοι γι’ αυτό ακριβώς θεωρήθηκαν γενάρχες αρχαίων φυλών. Ο Ωκεανός δεν ήταν βέβαια ένας συνηθισμένος ποτάμιος θεός, γιατί το ρεύμα του δεν ήταν ένα συνηθισμένο ρεύμα. Αφού όλα προήλθαν από αυτόν, εξακολουθεί να κυλά ακόμα γύρω στο φλοιό της γης και να επιστρέφει στον εαυτό του. Τα ποτάμια, οι πηγές, τα πηγάδια κι ολόκληρη η θάλασσα, πηγάζουν αδιάκοπα από το πλατύ και δυνατό ρεύμα του. Μόνο σ’ αυτόν επιτρεπόταν, όταν ό κόσμος βρισκόταν υπό την κυριαρχία τού Διός, να στέκει στον τόπο του, που στην πραγματικότητα δεν ήταν κάποιος τόπος, αλλά ροή, σύνορο και διαχωρισμός ανάμεσα στον κόσμο και το επέκεινα. Δεν είναι όμως σωστό να ειπούμε: «μόνο αυτός». Με τον Ωκεανό ήταν ενωμένη η θεά Τηθύς, που δίκαια χαρακτηρίζεται ως «Μητέρα Με ποιόν θα μπορούσε ο Ωκεανός να είναι η «αρχή των πάντων», αν στο πρόσωπό του βλέπαμε μόνο ένα αντρικό ρεύμα και μαζί του καμία υδάτινη θεά να το υποδέχεται; Καταλαβαίνουμε επίσης, γιατί στον Όμηρο λέγεται πως το πρώτο ζευγάρι απόφευγε για πολύ καιρό να γεννά. Κι αυτό, γιατί μισούσε ο ένας τον άλλο: μια εξήγηση, που είναι βέβαια φυσική σε παρόμοιες παμπάλαιες διηγήσεις. Αν όμως δεν σταματούσε η πρωταρχική δημιουργία, δεν θα ’χε ο κόσμος μορφή, σφαιρικά όρια, και καμιά κυκλική κίνηση δεν θα γινόταν κανονικά. Στον Ωκεανό, λοιπόν, έμεινε μόνο η κυκλική ροή, η τροφοδοσία των  πηγών, των ποταμιών και της θάλασσας - κι ακόμα το να υποτάσσεται στη δύναμη του Διός. Για την Τηθύν μας μιλάει λιγότερο η μυθολογία. Μόνο πως ήταν Μητέρα των θυγατέρων και των γιών του Ωκεανού. Οι γιοι του είναι τα ποτάμια, τρεις χιλιάδες τον αριθμό. Ο αριθμός των θυγατέρων, των Ωκεανίδων, ήταν επίσης τόσο μεγάλος. Αναφέρονται μονάχα οι μεγαλύτερες. Στις εγγονές ανήκε μια, που το όνομα της, Θέτις, αντηχεί ως Τηθύς. Η γλώσσα μας διακρίνει αυστηρά αυτά τα δυο ονόματα. Είναι όμως πιθανό, πως για τους ανθρώπους που ζήσανε πριν από μάς στην Ελλάδα συγγένευαν φθογγικά και σημασιολογικά και ήταν μια και η αυτή μεγάλη κυρά της θάλασσας. Για την Θέτιν θα γίνει πάλι σε λίγο λόγος. Η πιο πάνω διήγηση και η κυριαρχία αυτών των θεοτήτων απλώθηκε στη θάλασσα, προτού ακόμα τα ελληνικά φύλα κατοικήσουν στις γύρω περιοχές».

Οι ποταμοί λέει ο Κερένυι θεωρηθήκαν γενάρχες αρχαίων φυλών και οι Ελληνίδες πριν από το γάμο τους λούζονταν στα νερά τους προφανώς για ευγονία. Στην παραπάνω απεικόνιση βλέπουμε τον Αχελώο με φιδίσια ουρά (κατ΄ άλλους ουρά ψαριού αλλά δεν έχει σημασία γιατί είναι το ίδιο σύμβολο). Το φίδι όπως είπαμε προηγουμένως είναι ο ερωτισμός στον άνθρωπο και έτσι οι ποταμοί εφόσον θεωρούνται γενάρχες φυλών έχουν το χαρακτηριστικό της «ακατάσχετης γενετικής ορμής». Έτσι λοιπόν και πάντα με πρότυπο τον εαυτό του το πρωτόγονο μυαλό θα φανταστεί για την γέννηση του έμβιου (τώρα) κόσμου ένα υπερβολικά μεγάλο φαλλό, δηλαδή ένα τεράστιο ποτάμι, και μία υπερβολικά μεγάλη μήτρα να τον υποδέχεται. Και τα «νερά» θα είναι εξίσου πολλά όπως βλέπουμε στο μύθο.  

Όπως είπαμε και πιο πάνω με το σύμβολο εγκλεισμός, κάθε τι που μπορεί να περιέχει κάτι μέσα του πχ πιθάρι, δισκοπότηρο, ποτήρι, κήπος, καστροπολιτεία πηγές, λίμνες, θάλασσα κτλ (ΛΣ Κούπερ) είναι σύμβολο μήτρας. Εδώ σε αυτό το μύθο η τεράστια αντρική ορμή του ποταμού Ωκεανού με τα «νερά» του κατακλύζει όλα τα «βαθουλώματα» της γης. Τα νερό-σπέρμα όλου του κόσμου ανήκει στον φαλλό-ποταμό Ωκεανό αν και καθιερώθηκε η θάλασσα όπως και οι πηγές και οι λίμνες μαζί με το νερό τους να θεωρούνται σύμβολα της μήτρας. Η αιτία ήταν πως το «νερό» το προκαλεί η μήτρα. Η άποψη μου είναι πως ο Ωκεανός έδωσε το όνομα του στην ανοιχτή θάλασσα και όχι σε ένα μεγάλο ποτάμι, γιατί η ανοιχτή θάλασσα ήταν «νερά» του Ωκεανού. 

Ο Ωκεανός λοιπόν μαζί με την Τηθύ γέννησαν όλα τα έμβια όντα

της γης. Πως το καταλαβαίνουμε αυτό; Ο Ωκεανός περιγράφεται σαν να είναι ένα

σύνορο, δηλαδή η ροή του κάνει μια κυκλωτική κίνηση γύρω από τη γη, σαν να ήταν

αυτή ένα πιάτο που στις άκρες του κυλούσε ο ποταμός. Ότι υπήρχε μέσα από το

αυτό τον κόσμο» πέρα από αυτή τη ζωή. Δηλαδή ο Ωκεανός είναι ο δημιουργός

σύνορο ήταν η ζωή και έξω από αυτό ήταν το επέκεινα, δηλαδή ένα μέρος «πέρα από

έρωτα σαν πράξη αναπαραγωγής. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο εδώ. Το νερό-σπέρμα

κυρίως των ανθρώπων και κατά την γνώμη μου όλων των όντων που χρησιμοποιούν τον του Ωκεανού καθώς κάνει τον κύκλο του γύρω από την γη αποθέτει το «νερό» του

εξακολουθεί να κυλά ακόμα γύρω στο φλοιό της γης και να επιστρέφει στον εαυτό του».  Δεν είναι απλά η διατήρηση της ζωής στον πλανήτη όπως θα μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Είναι η βάση της φιλοσοφίας της εποχής. Μία σκέψη που επικράτησε ακόμη και στον χριστιανισμό αλλά και σε όλες τις θρησκευτικές φιλοσοφίες του κόσμου.

πάλι στην πηγή του και έτσι ότι παράγεται το παίρνει πίσω. Τίποτα δεν χάνεται

από το νερό-σπέρμα του Ωκεανού αφού όπως λέγεται: «Αφού όλα προήλθαν από αυτόν,

Θα μείνουμε λιγάκι εδώ γιατί αυτός με αυτό το μύθο θα καταλάβουμε και τον συμβολισμό του μύθου του Ουρανού και την κοπή του φαλλού του από τον Κρόνο, αλλά και το γιατί ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του.

Είπαμε λοιπόν πως το σύμβολο του ερωτισμού είναι το φίδι. Είδαμε πιο πάνω στον ποταμό Αχελώο αλλά και άλλους ποταμούς να λούζονται οι Ελληνίδες πριν από το γάμο τους αλλά και να θεωρούνται γενάρχες φυλών.

Να λοιπόν από που βγήκε το περίφημο σύμβολο του ουροβόρου που χρησιμοποιήθηκε από τους γνωστικούς (το αριστερό σύμβολο είναι των θεοσοφιστών συγγενικό των τεκτόνων) και τους τέκτονες. Το φίδι θα μπορούσε να είναι ο Ωκεανός που παράγει το νερό-σπέρμα του αλλά το ίδιο το χρησιμοποιεί και για να διατηρηθεί. Ο Ωκεανός, θα μπορούσε να ειπωθεί πως «τρώει το σπέρμα του». Αλλά και η λέξη ουροβόρος που επιφανειακά σημαίνει αυτόν που τρώει την ουρά του (βορά είναι η τροφή) κρύβει και την σημασία αυτός που τρώει το σπέρμα του. Στο αρχαιοελληνικό ετυμολογικό και ερμηνευτικό λεξικό (Π. Δορμπαράκη) διαβάζουμε για την λέξη ούρον (εκτός της σημασίας κάτουρον), το (ιαπετ. ρίζα ver – σημαίνουσα άρδην (πότισμα), γονιμοποιείν. Με λίγα λόγια το ούρον που γονιμοποιεί είναι το σπέρμα. Ο Ωκεανός λοιπόν είναι κυριολεκτικά ένας ουροβόρος. Διατηρείται αιώνια κάνοντας την «κυκλική κίνηση» παραγωγή σπέρματος και βορά σπέρματος. Για τον λόγο αυτό ο κύκλος είναι το σύμβολο της αιωνιότητας.

Πολύ σημαντικό σύμβολο είναι και ο αριθμός των θυγατέρων και των γιων του Ωκεανού και της Τηθύος. Τρεις χιλιάδες γιοι και τρεις χιλιάδες κόρες. Ο αριθμός τρία είναι το σύμβολο γιατί το τρεις χιλιάδες είναι ο υπερθετικός βαθμός του τρία.

Το λεξικό συμβόλων (Κούπερ) λέει πάρα πολλά για το τρία. Ένα από αυτά είναι πως «Το κύριο σύμβολο του τρία είναι το ΤΡΙΓΩΝΟ» και «άλλα σύμβολα είναι η τρίαινα …..».

Επίσης: «Η τρίαινα είναι έμβλημα όλων των θεών της δύναμης και της γονιμότητας των υδάτων».

Η γνώμη μου είναι πως το τρία είναι κυρίως το σύμβολο του νερού. Ωκεανός Τηθύς Νερό. Τα παιδιά τους δηλαδή το νερό έχει τον κωδικό τρία (3000). Άλλωστε ο Ποσειδώνας ο Θεός του υγρού στοιχείου κρατά στην τρίαινα (σύμβολο του τρία) και δημιουργεί τρι-κυμία. Ενδιαφέρον έχει να δούμε τι λέει το λεξικό συμβόλων (Κούπερ) και για το τρίγωνο που και αυτό είναι το ίδιο με το αριθμητικό τρία.

«Το τρίγωνο με την κορυφή προς τα πάνω είναι ηλιακό και συμβολίζει τη ζωή, το πυρ, τη φλόγα, τη θερμότητα…»

«Το τρίγωνο με την κορυφή προς τα κάτω είναι σεληνιακό, η θηλυκή αρχή, η μήτρα· τα νερά…. συμβολίζει τη Μεγάλη Μητέρα σαν γενέτειρα».

Το τρίγωνο με την κορυφή προς τα πάνω είναι πυρ φωτιά δηλαδή φαλλός και το τρίγωνο με την κορυφή προς τα κάτω είναι η μήτρα.

Κοιτάξτε πάλι το σύμβολο των θεοσοφιστών δηλαδή μέσα στο σύμβολο της αιώνιας ζωής τον ουροβόρο και θα δείτε να περιέχει δύο μπλεγμένα τρίγωνα, ένα καθοδικό και ένα ανοδικό. Σύμφωνα με τα παραπάνω είναι φαλλός και μήτρα σε ένωση. Αυτό το σύμβολο που είναι ένα εξάγωνο, είναι το λεγόμενο άστρο του Δαβίδ ή η αλλιώς η σφραγίδα του Σολομώντα. Το ίδιο σύμβολο έχει και η σημαία του Ισραήλ.

Ο αριθμός έξι εκφράζεται είτε σε εξάγωνο (hex-από την ελληνικό hex, έξι), ή, ακόμη καλύτερα από το εξάγωνο αστέρι που αποτελείται από ένα ζεύγος ενωμένα τρίγωνα. Το ανοδικό τρίγωνο σε ινδουιστικούς όρους, αντιπροσωπεύει το λίγκαμ (σ.σ. lingam το ανδρικό όργανο, ο φαλλός) σε διείσδυση στο Γιονί (σ.σ. ινδ. yoni το γυναικείο όργανο. Η αρχαία ελληνική λέξη ήταν το γονή και για τα δύο φύλα) (The Penguin Dictionary of Symbols).

Σήμερα οι νέοι αποφεύγουν να πουν θα κάνω έρωτα λένε θα κάνω σεξ. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Κυριολεκτικά σημαίνει θα κάνω έξι, γιατί σεξ λατινικά είναι ο αριθμός έξι ο οποίος γράφεται έτσι: VI. Το πέντε V που μοιάζει να είναι κάτι σαν ποτήρι, κάτι που μπορεί να περιέχει κάτι πχ νερό η κρασί. Εφόσον λοιπόν το πέντε μπορεί να περιέχει κάτι είναι σύμβολο της μήτρας. Το ένα που μοιάζει με κολόνα, είναι φυσικά ένα  ο φαλλός. Ο αριθμός πέντε (V) στην Ελλάδα αλλά και στη Ιταλία συμβόλιζε την Αφροδίτη.

Ο Ποντίφιχ

Κάνοντας μια μικρή σύνοψη αυτών που έχουμε πει μέχρι τώρα θα λέγαμε τα εξής:

1.Οι θεοί των προγόνων μας αρχικά ήταν θεοί των ανέμων λόγω του ότι το πιο εμφανές σημάδι της ζωής ήταν η αναπνοή που είναι ένα φύσημα αέρα δηλαδή πνεύμα ή ψυχή που και αυτή πάλι φύσημα σημαίνει. Η πρώτη αναπνοή ή πνεύμα ή ψυχή που με αυτή ξεκινάει η ζωή είναι ένα κομμάτι του θεού αέρα το οποίο δανειζόμαστε και το επιστρέφουμε με την τελευταία.  

2. Ο Αέρας δηλαδή η ζωή, αλλάζει όταν έρχεται ερωτική επιθυμία. Αυτή συμβολίζεται με το φίδι.

3. Στην Ελλάδα βλέπουμε απεικονίσεις ποταμών με «ακατάσχετη γενετική ορμή» να είναι γενάρχες φυλών και να έχουν από την μέση και κάτω ουρά φιδιού. Ο Ωκεανός είναι ποταμός, ο αρχικός φαλλός της ζωής στη γη, είναι αιώνιος γιατί τα νερά του που είναι και το σπέρμα του κυλά κυκλικά και γυρίζει πίσω στο σώμα του.

4. Στο μύθο της Ψυχής (που φαίνεται να αντιπροσωπεύει την ζωή και όχι την ψυχή όπως την ξέρουμε σήμερα) και του Έρωτα θα διακρίνουμε πως η Αφροδίτη σύμβολο του ουράνιου έρωτα των θεών του Ολύμπου, είναι αντίθετη με το πραγματικό πρόσωπο του γήινου Έρωτα. Η Αφροδίτη ήρθε σε αντίθεση με την Ψυχή όταν έκαψε με καυτό λάδι τον γιο της Έρωτα. Η λυχνία που περιέχει λάδι είναι σύμβολο μήτρας ενώ η φλόγα της λυχνίας είναι σύμβολο του φαλλού. Το καυτό λάδι της λυχνίας και της φλόγας είναι φυσικά το σπέρμα και ο μύθος λέει πως ο ουράνιος έρωτας είναι αντίθετος με αυτό της γήινης ζωής.

Ο Πάπας (πατέρας) της Ρώμης έχει δυο τίτλους. Του Μεγάλου Ψαρά (τίτλο που είχε και ο Ιησούς) και του Ποντίφικα, ένα όνομα που λανθασμένα το ερμηνεύουν ως γεφυροποιό.

Το Ποντίφιξ, δεν έχει καμία σχέση με τον χριστιανισμό αλλά είναι κληρονομιά της παλαιότερης θρησκείας της Ρώμης, του δωδεκάθεου. 

Στο λεξικό Σουίδα (Suidae lexicon) διαβάσουμε για την λέξη: «ποντίφιχ ο μέγας παρά Ρωμαίοις ιερεύς, ον Νομάς ο Ρωμαίων νομοθέτης κατέζησεν, ηνίκα βιαίω ρεύματι φερόμενος ο Θύβρις το πρεσβύτατον ζεύγμα ελάμβανεν, ευχάς γαρ έτος προς τω ποταμώ μειλικτήριες ποιησάμενος μη διαξήναι την γέφυραν, έπεισε τον ποταμόν ησύχη και ευτάκτος ανασχέσθαι τε ζεύγματος, και τας λεγομένας ποντίφικας και φλαμίνιας τοις ιερεύσιν επέζησε».

Το κείμενο σε ελεύθερη μετάφραση λέει τα εξής:

Ο Ποντίφικας είναι ο μέγας ιερέας για τους Ρωμαίους, ο μεγαλύτερος νομοθέτης που έζησε. Κάποτε στην ετήσια θυσία εξιλασμού του Θύβρη (ο ποταμός Τίβερης) το ισχυρό ρεύμα του οποίου θα έπαιρνε στο διάβα του την αρχαιότερη γέφυρα,  έπεισε τον ποταμό να ησυχάσει και να κρατήσει ψηλά την γέφυρα. Υπερίσχυε των ιερέων και των ιερειών (φλαμίνιες  ή φλαμινίκες κατά το λεξικό Ματζέντα) της Ρώμης.

Έτσι λοιπόν στο μύθο ο Ποντίφικας, ο ανώτερος διδάσκαλος και θρησκευτικός νομοθέτης της αρχαίας θρησκείας της Ρώμης, προσπαθεί να κατευνάσει την ορμή του «ποταμού» για να μην χαλάσει την «ζεύξη».

Σαν αρχή βλέπουμε πως ανώτατος ιερέας έχει συμβολικά εξουσία επί των υδάτων, του νερού, όπως είχε και ο Ποσειδώνας όπως είχε η Αίθρα και αργότερα και ο Ιησούς.

Όπως είδαμε παραπάνω ο ποταμός είναι σύμβολο του φαλλού και το νερό είναι το σπέρμα του. Το «φούσκωμα του ποταμού» θα χαλούσε την «γέφυρα» και φυσικά την επικοινωνία των δύο «πλευρών».  

Ας δούμε τι λένε στο λεξικό συμβόλων για το σύμβολο γέφυρα: «Γέφυρα. Επικοινωνία μεταξύ ουρανού και γης, ενός Βασιλείου και ενός άλλου· ένωση ανθρώπου με το θείο» (Κούπερ).

Δηλαδή το γήινο με το θείο χωρίζεται από τα «νερά» του φαλλού αυτό μας λέει ο μύθος του Ποντίφικα και επίσης ότι ο Ποντίφικας εξουσίαζε αυτά τα «νερά». Την ίδια συμβολική εξουσία υιοθέτησε και ο χριστιανισμός με τον Πάπα. Άλλωστε και ο Ιησούς μας έδειξε πως και αυτός είχε την ίδια εξουσία στην βάπτιση του στον «ποταμό» αφού μας λέγεται πως ανήλθε στην επιφάνια του. Σε ένα άλλο συμβολισμό ο Ιησούς «περπάτησε» και πάνω στη λίμνη (μήτρα).

«Η κατάδυση μέσα στα ύδατα είναι η αναζήτηση του μυστικού της ζωής, του έσχατου μυστηρίου. Το βάδισμα πάνω στο νερό σημαίνει υπέρβαση των συνθηκών του φαινομενικού κόσμου· όλοι οι μεγάλοι Σοφοί βαδίζουν πάνω στο νερό. Το τρεχούμενο νερό είναι το «ύδωρ της ζωής» ή το «ζων ύδωρ» (ΛΣ Κούπερ).

Οι αδαείς των συμβόλων έψαξαν να βρουν ερμηνεία της λέξης ποντίφικας στα λατινικά και «βρήκαν» πως σημαίνει κατασκευαστής γεφυρών πράγμα το οποίο δεν συμβαδίζει με τον μύθο γιατί ο ποντίφικας είχε εξουσία στα «νερά» και όχι στις «γέφυρες». Κατά την γνώμη μου η λέξη προέρχεται από τον πόντο, τα νερά του ποταμού Ωκεανού. Πόντος σημαίνει θάλασσα.  

«Η θάλασσα λεγόταν πόντος και αρχικά η λέξη είχε την σημασία ατραπός, μονοπάτι» (αρχαιοελληνικό λεξικό Hofmann).

Αυτό που μας λένε οι μύθοι είναι πως τα αρχαία μυστήρια είναι μυστήρια του Έρωτα και για τον λόγο αυτό παρέμειναν καλά κρυμμένα και για τον ίδιο λόγο κωδικοποιήθηκαν και δεν μάθαμε ποτέ από πρώτο χέρι τι ήταν αυτά. Βέβαια στον καιρό που ζούμε τίποτα δεν μένει κρυφό. Με την λογική και τα λεξικά φτάσαμε στο συμπέρασμα για το που πρέπει να ψάξουμε. Την λύση θα την βρούμε όταν διαβάσουμε το τι είναι Ταντρικό σεξ.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Σεξουαλική Αλχημεία» του Μιχαήλ Καρπαθίου:

Ταντρισμός, η μέθοδος της σεξουαλικής αλχημείας. (όλες οι υπογραμμίσεις έγιναν από μας)

«Ο Ταντρισμός χωρίζεται, κατά βάση, σε δύο διαφορετικά μονοπάτια, τα οποία όμως είχαν ένα και μόνο σκοπό: την αφύπνιση της πνευματικής δύναμης της Κουνταλίνι. Τα δύο αυτά μονοπάτια είναι το αριστερό και το δεξί. Η διαφορά τους έγκειται στο ότι το αριστερό χρησιμοποιούσε τη σεξουαλική πράξη σαν μέσο αφύπνισης της Κουνταλίνι, ενώ το δεξί ήταν βασισμένο στην ατομική εξάσκηση και στον ασκητισμό.

Πολλοί γιόγκι, όταν περιέρχονταν σε τέλμα, μεταπηδούσαν από το δεξιό δρόμο στον αριστερό, όπου τα πράγματα μπορούσαν να κινηθούν με μεγαλύτερη ταχύτητα. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο ρεύματα έχουν δημιουργηθεί διάφορα υπορεύματα με μικρές ή και με μεγαλύτερες διαφοροποιήσεις, αλλά με τον ίδιο ανώτερο σκοπό, την καλλιέργεια της ψυχής και την προσέγγιση του θείου.

Για χιλιάδες χρόνια, στην ιστορία, η μέθοδος της σεξουαλικής αλχημείας, δηλαδή η μέθοδος της κατακράτησης της εκσπερμάτισης κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, παρέμενε μυστική. Αρχικά, την εξασκούσαν οι αυτοκράτορες και χρησιμοποιούσαν τη μέθοδο αυτή ως προληπτικό μέσο ενάντια στην ανικανότητα και στην ασθένεια. Η γνώση αυτή περνούσε από πατέρα σε επίλεκτο γιο και συνηθιζόταν στην Κίνα, στην Ινδία αλλά και στα μυστικιστικά τάγματα της Δύσης. Το σταμάτημα της εκσπερμάτισης δεν πρέπει να συγχέεται με το σταμάτημα του οργασμού. Η μέθοδος αυτή παρέχει ένα μοναδικό και ανώτερο είδος οργασμού, ο οποίος ονομάζεται οργασμός της κοιλάδας, επαναλαμβάνεται κατά τη διάρκεια της μακράς ερωτικής πράξης και δημιουργεί, παράλληλα, ανοίγματα και απεμπλοκή των ενεργειακών κέντρων. Ο οργασμός γίνεται ένα ολικό γεγονός και εξαπλώνεται σε κάθε κύτταρο του σώματος. Πραγματικά, οι χαρές σε αυτού του είδους τον έρωτα είναι εντελώς διαφορετικές από τη συνηθισμένη ευχαρίστηση. Η ένταση είναι τόσο μεγάλη που οδηγεί σε πνευματική αφύπνιση. Όταν δύο εραστές βρίσκονται σε βαθύ σεξουαλικό οργασμό, λιώνουν ο ένας μέσα στον άλλο. Η γυναίκα δεν είναι πια γυναίκα, ο άνδρας δεν είναι πια άνδρας. Γίνονται ακριβώς όπως ο κύκλος γιν-γιανγκ είναι σαν κύκλος και δονούνται μαζί, πάλλονται. Οι καρδιές τους δεν είναι πια χωριστές, οι χτύποι τους δεν είναι πια χωριστοί, έχουν γίνει μια μελωδία, μια αρμονία και είναι η ωραιότερη μουσική που υπάρχει. Το ζευγάρι, τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα που ασκούν την τεχνική αυτή, θα βιώσουν αύξηση της σεξουαλικότητας τους και θα αισθανθούν πως έχει γίνει επανάσταση στη ζωή τους. Το ζευγάρι των εραστών γίνεται μια γεννήτρια που παράγει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Η ερωτική πράξη θα μπορεί να συμβαίνει πολύ πιο συχνά, με μεγαλύτερη ένταση και με τεράστια οφέλη στην υγεία, γιατί διεγείρει την παραγωγή πολύτιμων ορμονικών εκκρίσεων, αντί να τις εξαντλεί, όπως συμβαίνει κατά τον παραδοσιακό τρόπο επαφής. Ακόμη όμως και αν η εκσπερμάτιση συμβεί, δεν είναι κάτι απαγορευμένο -αφού έχει προηγηθεί η κατάλληλη άσκηση και η κατάλληλη τεχνική, ώστε να εκσπερματίσει ο άνδρας ολοκληρωτικά και να αποδεσμεύσει την ενέργειά του-, γιατί δεν μας ενδιαφέρει το σπέρμα αυτό καθαυτό, αλλά η ενέργεια που αντλούμε σαν ατμό προς τα πάνω, από το σπέρμα προς τα σεξουαλικά κέντρα και τον εγκέφαλο και τα ζωτικά μας όργανα. Αυτή η διαδικασία συμπληρώνεται με την ανταλλαγή της ενέργειας των εραστών κατά τη διάρκεια ενός συντροφικού διαλογισμού. Αυτή η ισχυρότατη απελευθέρωση και η ανταλλαγή ζωτικής ενέργειας αποτελούν τα θεμέλια του ανθρώπινου έρωτα και της ανθρώπινης ευτυχίας. Ξυπνώντας αυτήν τη δυναμική ενέργεια, βιώνεται η δύναμη που υπάρχει πίσω από την πνευματική και βιολογική εξέλιξη της ανθρωποψυχής, το λεγόμενο ξύπνημα της κουνταλίνι. Η σεξουαλική αλχημεία είναι ένα αρχαίο σύστημα που έχει αποδείξει την αξία του εδώ και χιλιάδες χρόνια, βοηθώντας τους αναζητητές στην αφύπνιση της επίγνωσης. Το ελκυστικό αυτής της μεθόδου είναι, ότι είναι τόσο ασφαλής και μεθοδική όσο το ανέβασμα σε μια σκάλα. Ανεβαίνετε τόσο ψηλά όσο μπορείτε να διατηρήσετε την ισορροπία σας. Η αιτία που οι διδασκαλίες αυτές παρέμειναν μυστικές για αιώνες είναι το γεγονός ότι η ανθρωπότητα, από ψυχολογικής άποψης, δεν ήταν έτοιμη να τις δεχτεί. Στις μέρες μας όμως οι καιροί είναι έτοιμοι να δεχθούν την πράξη του έρωτα σαν κάτι φυσιολογικό. Και το παράδοξο είναι ότι, ενώ οι διδασκαλίες είναι ανατολικές, η έκρηξη της αποδοχής έχει έλθει από τη Δύση.

Οι πρωτοπόροι ήταν ο Φρόυντ, ο Γιουνγκ, ο Ράιχ, όλοι φημισμένοι ψυχοθεραπευτές του καιρού τους αλλά μέχρι και σήμερα, οι οποίοι έχουν προετοιμάσει το έδαφος και έχουν βάλει τη βάση για την ανάπτυξη, καθώς η δυτική ψυχολογία έχει φτάσει στο συμπέρασμα ότι η βασική παραφροσύνη του ανθρώπου είναι συνδεδεμένη με το σεξ και τη στάση που αυτός διατηρεί απέναντι του. Καθώς διανύουμε την εποχή της Κάλι Γιούγκα, κατά την οποία η αρετή έχει ελαττωθεί και θεωρείται σκοτεινή εποχή, σύμφωνα με την Ινδική παράδοση, αυτές οι διδασκαλίες εμφανίζονται σαν δέσμες φωτός, όπως έχει προβλεφθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια, για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα στην ανάπτυξη της συνείδησης και στην αποφυγή των καταστροφικών τάσεων που έχουμε ως όντα».

Το μόνο λάθος που βλέπω στο κείμενο είναι πως οι διδασκαλίες είναι ανατολικές. Δεν ξέρω αν η Κίνα δίδαξε πρώτη αυτή τη γνώση αλλά είμαι σίγουρος, όσο μπορεί να είναι κάποιος, πως η διδασκαλία αυτής της πανάρχαιας γνώσης από την Ελλάδα πήγε στην Ινδία και όχι το αντίθετο. Που το βασίζω; Στο ότι η Ελλάδα τον καιρό εκείνο είχε ανώτερο πολιτισμό από την Ινδία και ότι δεν υπάρχουν εκστρατείες από την Ινδία προς την Ελλάδα αλλά υπάρχουν αντίστροφα. Όπως όμως θα δούμε και παρακάτω στη μυθολογία μας, σε κάθε της μύθο χωρίς καθόλου υπερβολή, κρύβει την γνώση του Μεγάλου Έργου (Magnum Opus όπως έχει επικρατήσει να λέγεται στο μυστικισμό). Άλλωστε ήδη το είδαμε στο μύθο του Έρωτα και της Ψυχής. Η λυχνία (μήτρα) και η φλόγα (φαλλός) κάνουν το λάδι (σπέρμα) καυτό. Το «καυτό λάδι» που χύθηκε στο σώμα του Έρωτα έκανε έξαλλη την Αφροδίτη που εκπροσωπεί τον έρωτα του Ολύμπου, τον θεϊκό έρωτα. Το είδαμε και στον μύθο του Ωκεανού και της Τηθύος με τον Ωκεανό να μην σπαταλά τα «νερά» του, αφού όλο το σπέρμα του παραμένει στο σώμα του. Το είδαμε στους μύθους της Ευρυνόμης της Αίθρας του Θεού των Εβραίων αλλά και του Ιησού (τα θαύματα μόνο σαν αλληγορικούς μύθους μπορεί να τα εκλάβει κάποιος) με το περπάτημα πάνω στο «νερό» δηλαδή με την ικανότητα να διαχειριστεί κάποιος την ορμή του σπέρματος, κάτι που είδαμε να το κάνει και ο Ποντίφικας του δωδεκάθεου με την ικανότητα του να γαληνεύει την ορμή του Τίβερη ποταμού. Και οι χριστιανοί, σε πείσμα των αδαών αρνητών, υιοθέτησαν αυτή την πίστη και θα το δείξουμε κάνοντας συγκριτική μυθολογία, γιατί επαναλαμβάνουμε πως για μυθολογία πρόκειται. Απλά η Ελληνική μυθολογία είναι πλουσιότερη και ωραιότερη της χριστιανικής. Αυτή όμως, όπως θα δείτε, είναι η μόνη διαφορά.     

Ουρανός και Γαία και Κρόνος

«Ο θεός του ουρανού Ουρανός ήρθε μια νύχτα στη γυναίκα του τη Γη, τη θεά Γαία.... Ο Ουρανός είχε ολονύχτια συνουσία με τη Γαία. Αλλά τα παιδιά που έκανε μαζί της ήσαν από την αρχή μισητά. Μετά τη γέννηση τους ο Ουρανός φρόντισε να τα κρύψει και δεν τ΄ άφησε να βγούνε στο φως. Τα έκρυψε μέσα στο κενό της γης. Σ΄ αυτή την κακή πράξη του - έτσι χαρακτηριστικά την ονομάζει ο Ησίοδος - βρήκε την χαρά του. Η τεράστια θεά Γαία στέναξε κι ένιωθε στενόχωρα από το εσωτερικό βάρος. Και με τη σειρά της τώρα ανακάλυψε ένα έξυπνο σχέδιο: παρήγαγε γρήγορα το γκρίζο σίδερο και απ΄ αυτό έφτιαξε ένα δρεπάνι με κοφτερά δόντια και απευθύνθηκε στα παιδιά της. «Αχ, παιδιά μου, και παιδιά ανόσιου πατέρα. Θέλετε να μ΄ ακούσετε και να τιμωρήσετε τον πατέρα σας για την κακομεταχείριση; Αυτός ήταν που πρώτος σκέφτηκε ένα άσχημο έργο». Όλοι τρόμαξαν και κανείς τους δεν άνοιξε στόμα. Μόνο ο επιβλητικός Κρόνος, από δικούς του υπολογισμούς, πήρε θάρρος: «Μητέρα», είπε, «στο υπόσχομαι να σε βοηθήσω εγώ. Δεν νοιάζομαι για τον πατέρα μας, το μισητό όνομα. Αυτός ήταν που πρώτος σκέφτηκε ένα άσχημο έργο!». Η Γαία χάρηκε. Έκρυψε το γιο της σ΄ ένα μέρος κατάλληλο για ενέδρα, του έδωσε στο χέρι το δρεπάνι και τον μύησε λεπτομερειακά στο σχέδιο. Όταν με τη νύχτα ήρθε ο Ουρανός, αγκάλιασε τη Γη και τεντώθηκε πλατιά πάνω της.  Τότε τον άρπαξε ο γιος του με το αριστερό χέρι του και με το δεξί πήρε το τεράστιο δρεπάνι, έκοψε γρήγορα τα γεννητικά όργανα του πατέρα του και τα πέταξε. Η Γαία μάζεψε τις σταγόνες από το αίμα του συζύγου της της. Απ΄ αυτές γέννησε τις Ερινύες - τις «κρατερές», όπως λέει ο Ησίοδος - τους Γίγαντες και τις Μελίες Νύμφες, από τις οποίες προήλθε ένα σκληρό γένος. Τα γεννητικά μόρια του πατέρα ρίχτηκαν στην θάλασσα κι έτσι γεννήθηκε η Αφροδίτη» (Κερένυι Μυθολογία των Ελλήνων (ΜτΕ) σελ. 33).

Ας δούμε λοιπόν αν αυτά που αποκαλύψαμε μέσα από λεγόμενα του Μιχαήλ Καρπαθίου στο βιβλίο «Σεξουαλική Αλχημεία» και τον ισχυρισμό μας ότι το Μέγα Έργο, όπως ονομάζεται στον μυστικισμό αποτελεί την βάση όλων των θρησκευτικών φιλοσοφιών του κόσμου. Θα επαναλάβω για τους φανατικούς πως η δουλειά που κάνω δεν είναι να ρίξω το οικοδόμημα και την πίστη στο Θεό αλλά να δείξω πως το οικοδόμημα αυτό είναι φτιαγμένο από τον άνθρωπο. Η αλήθεια μου είναι πως ο άνθρωπος έφτιαξε τον Θεό έτσι όπως τον πιστεύουμε και όχι το αντίθετο. Η πίστη σε μία ανώτερη δύναμη, όπως ο καθένας την ονομάζει αυτή την πίστη, κατά την γνώμη μου είναι ευεργετική στον άνθρωπο. Αυτό που κάνω είναι να βρίσκω με στοιχεία τον δολοφόνο σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για να λάμψει η αλήθεια και να έρθει στο φως όχι όπως γίνεται μέχρι τώρα που παραμένει σε σκοτεινά υπόγεια αμφιβόλου αξίας, εκμετάλλευσης και παρανοϊκού αποσυμβολισμού.

Τι μας λέει λοιπόν ο μύθος που διαβάσαμε παραπάνω; Στην αρχή θα πρέπει να σας πούμε ένα πολύ βασικό στοιχείο που συμβαίνει σε όλους τους μύθους. Το όνομα του μυθικού ήρωα σχεδόν πάντα δείχνει το ποιόν του, δείχνει τι κάνει στον μύθο. Παραπάνω διαβάσαμε στο αρχαιοελληνικό λεξικό Δορμπαράκη την λέξη ούρον να σημαίνει και σπέρμα ή σπορά. Το αρχαιοελληνικό λεξικό Ματζέντα εκτός της αξίας του σαν λεξικό, στην ηλεκτρονική του έκδοση, μπορεί κάποιος να βάλει μια νεοελληνική λέξη και να του δώσει τις υπάρχουσες λέξεις στην αρχαία ελληνική. Βάλαμε λοιπόν ξεχωριστά τα γεννητικά όργανα (αρσενικό - θηλυκό) και πήραμε αρκετές λέξεις που σε άλλη εργασία τις γνωστοποιήσαμε. Σε αυτή τη λίστα για την λέξη φαλλό (στην νεοελληνική εκδοχή) βρήκαμε και την λέξη ουρά. Η λέξη δηλαδή αυτή εκτός από σπέρμα σπορά μπορεί να σημαίνει και φαλλός. Ο Ουρανός δηλαδή που περιέχει τον αρσενικό Αέρα (και τον μυστηριακό Αιθέρα) που είδαμε παραπάνω, σημαίνει σύμφωνα με όλα αυτά φαλλός ή σπορέας αφού το όνομα του περιέχει την λέξη ουρά. Πράγματι ο μύθος λέει πως η «δουλειά» του ήταν να γονιμοποιήσει την Γαία, δηλαδή την γη. Τι έκανε όμως ο Ουρανός; Ενώ ερχόταν σε συνουσία με την Γαία, ενώ έκανε λέει παιδιά, αυτά τα παιδιά δεν είχαν έρθει στο φως. Η σπορά του, το σπέρμα του, δεν ερχόταν στο φως. Σας θυμίζει κάτι αυτό;  Σύμφωνα με αυτό που πιστευόταν, αυτό που είδαμε να κάνει ο Ωκεανός δηλαδή το σπέρμα που παράγει να το επιστρέφει στο σώμα του, το ίδιο ακολούθησε και ο Ουρανός. Γιατί το έκανε; Μα για να παραμείνει αιώνιος όπως και ο Ωκεανός. Και όπως είδαμε στο μύθο όσο ο Ουρανός «παράχωνε» την σπορά του κράτησε την κυριαρχία του. Ο φαλλός του δημιουργούσε αλλά το σπέρμα του δεν ερχόταν στο φως. Αυτή είναι και η αντίθεση της αρχαιοελληνικής θρησκείας με τον σημερινό χριστιανισμό (όχι τον πρωτοχριστιανισμό). Ο χριστιανισμός πιστεύει πως η «φώτιση» έρχεται με τον μοναχισμό ενώ η αρχαιοελληνική θρησκεία με τον έρωτα της Αφροδίτης, την Εγκράτεια (το Ε των Δελφών).  

Η φύση της γυναίκας είναι η τεκνοποιία. Στις μέρες μας αυτό ίσως να ακούγεται πατριαρχικό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Η γυναίκα βλέπει την αιωνιότητα και την τελείωση της μέσα από την διαιώνιση του είδους. Γυναίκα ήταν η Γαία και γιαυτό όπλισε το χέρι του «αγέννητου» ακόμα Κρόνου (έχει σημασία) με ένα δρεπάνι σαν και αυτό που χρησιμοποιούσαν τα παλιά χρόνια για τον θερισμό. Ας δούμε τι λέει το λεξικό συμβόλων για το σύμβολο δρέπανο:

«Δρέπανο. Θάνατος· χρόνος· το κόψιμο της ζωής· μια ιδιότητα του Κρόνου/Saturnus και των εικόνων του Θεριστή και του Θανάτου. Το δρέπανο επίσης συμβολίζει το θερισμό που, με τη σειρά του, υποδηλώνει θάνατο και αναγέννηση, τη δημιουργική και καταστροφική δύναμη της Μεγάλης Μητέρας. Η μορφή του δρέπανου είναι μια ένωση του αρσενικού, όντας ορθό και κοφτερό, με το θηλυκό όντας καμπύλο και θεριστικό» (Κούπερ).

Τι μας λέει δηλαδή ο Κούπερ; Ότι το ίδιο το σύμβολο δρεπάνι είναι μία συνουσία και υποδηλώνει θάνατο και αναγέννηση. Γιατί θάνατο και γιατί αναγέννηση; Η ιδέα πιθανόν να έχει προέλθει από τότε που ο άνθρωπος από κυνηγός έγινε και γεωργός. Ο σπόρος θα πρέπει να «πεθάνει», να θαφτεί κάτω από της γη να αναγεννηθεί. Έτσι λοιπόν η μήτρα που δέχεται τον σπόρο είναι ένας τάφος;

Να τι μας λέει το λεξικό συμβόλων για τον τάφο:

«Τάφος. Η μήτρα της γης και της Γήινης Μητέρας· το σώμα που φυλακίζει την ψυχή. Ένα σύμβολο της Μητέρας Θεάς στην όψη της που σχετίζεται με το θάνατο όσο και σαν καταφύγιο· θάνατος για τον κόσμο». (Κούπερ).

«Τάφος: Συμβολίζει το σώμα σαν ύλη, τη μεταμόρφωση και το ασυνείδητο. Μερικές φορές είναι και θηλυκό ή μητρικό σύμβολο, σε γενικές γραμμές» (Cirlot).

Ο Τάφος είναι η μήτρα και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο σύμβολο.

Το δρέπανο θα μας γνωρίσει και ένα εξίσου μεγάλο σύμβολο το αίμα. Το αίμα που θα στάξει από την «κοπή» του φαλλού του σπορέα Ουρανού. Θα θυμίσουμε από το αίμα του κομμένου φαλλού του Ουρανού «Η Γαία μάζεψε τις σταγόνες από το αίμα του συζύγου της της. Απ΄ αυτές γέννησε τις Ερινύες - τις «κρατερές», όπως λέει ο Ησίοδος - τους Γίγαντες και τις Μελίες Νύμφες, από τις οποίες προήλθε ένα σκληρό γένος. Τα γεννητικά μόρια του πατέρα ρίχτηκαν στην θάλασσα κι έτσι γεννήθηκε η Αφροδίτη».

Ο μύθος δηλαδή περιγράφει δύο είδη γεννήσεων. Ένα με το «αίμα» και ένα με ένα άλλο τρόπο. Ας δούμε τι συμβολίζει το αίμα.

Χύσιμο αίματος: Το χύσιμο αίματος στη γη υπήρξε πάντα για τους αρχαϊκούς πολιτισμούς πράξη γονιμοποίησης, τόσο για την έννοια της θυσίας όσο και για την αναλογία αίμα – σπέρμα» (Cirlot).

«Το περπάτημα πάνω σε αίμα χαρίζει γονιμότητα: Στη Μέση Ανατολή οι νύφες περπατούσαν πάνω στο αίμα ενός θυσιασμένου προβάτου» (Κούπερ).

Συνοψίζουμε: Το δρέπανο που είναι και σύμβολο θανάτου είναι και σύμβολο ερωτικής ένωσης. Ο Κούπερ λέει  πως το δρεπάνι επειδή είναι κοφτερό (κάθε τι που είναι οξύ  τραυματίζει και εισχωρεί, όπως μαχαίρι, δόρυ, σπαθί κ.α. κάθε τι που ματώνει, είναι φαλλικά και στη συνέχεια θα το βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας) είναι φαλλικό ενώ το καμπύλο και θεριστικό είναι η μήτρα. Το αίμα λοιπόν είναι  χυμένο σπέρμα.

Από το χυμένο σπέρμα του Ουρανού θα γεννηθούν οι Ερινύες δηλαδή οι τύψεις, οι Γίγαντες και οι Μελίες Νύμφες. Αυτός είναι ο γήινος τρόπος αναπαραγωγής και πιο κάτω θα δούμε τι συμβολίζουν οι τρεις αυτές διαφορετικές γεννήσεις.

Με την γέννηση όμως της Αφροδίτης θα δούμε τον έρωτα των «θεών». Είπαμε ότι η θάλασσα είναι σύμβολο της μήτρας. Το περπάτημα πάνω στο νερό ή η ανάδυση από τον ποταμό όπως έδειξε ο Ιησούς στην «βάπτιση» του, είναι σύμβολο της Εγκράτειας στον έρωτα. Αυτό γίνεται και με το κομμένο μόριο του Ουρανού. Το αθάνατο όργανο του δεν θα «βουλιάξει» στο «νερό» αλλά θα παραμείνει στην επιφάνεια του. Ο «αφρός» που θα δημιουργηθεί από το «χτύπημα»  του μορίου με το «νερό» θα γεννήσει την Αφρο-δίτη. Ο «αφρός» δηλαδή είναι ένα άλλο «υλικό», ένα υλικό που δημιουργείται από τον έρωτα της Εγκράτειας

 Είδαμε λοιπόν πως και στο μύθο του Ουρανού και της Γαίας να υπάρχει καλυμμένα το μυστικό των αυτοκρατόρων, και των βασιλιάδων όπως μας είπε πιο πάνω ο Μιχαήλ Καρπάθιος, και εγώ συμπληρώνω και όλων των μυστηρίων και των μυστικών οργανώσεων στην αρχαία Ελλάδα (και αλλού) και λέω μυστικών γιατί δεν μπορούσε ο οποιοσδήποτε να παρακολουθήσει τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα κτλ. Δεν επιτρεπόταν σε κανένα να μιλήσει ανοιχτά. Τα περισσότερα τους κείμενα είναι βαθιά αλληγορικά. Το ίδιο εφάρμοσε και ο Ιησούς. Από την σύλληψη της γέννησης του έως και την ανάληψη στους ουρανούς (σε ένα πνευματικό μέρος) με το φυσικό του σώμα είναι καθαρή αλληγορία όπως έκανε και  ο Πλάτωνας με το συμπόσιο και την Ατλαντίδα.  Συνεχίζουμε τα σχόλια για τον Κρόνο.

Παρά τις αντιρρήσεις που είχε η Γαία για τον τρόπο που ο Ουρανός συμπεριφερόταν στα «παιδιά» του, στο σπέρμα του δηλαδή, τίποτα δεν θα είχε αλλάξει αν δεν είχε παρουσιαστεί ο Κρόνος. Όπως είπαμε και παραπάνω το όνομα του ήρωα του μύθου, μας προϊδεάζει πως θα δράσει πως θα φερθεί στην ιστορία. Ο Κρόνος, στην ουσία της πράξης του, έκανε μια «πηγή» να  τρέξει, να έχει ροή. Και δεν το λέμε τυχαία αυτό αφού ο Πλάτωνας στον Κρατύλο (402b) που ονομάζει την Ρέα και τον Κρόνο, ρεύματα. Θα μπορούσε ειδικά για τον Κρόνο να εννοεί ρεύμα, ροή του χρόνου, γιατί για την Ρέα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εννοείται ροή πηγής (Ζωοδόχου πηγής). Κάποιοι ορμώμενοι ίσως από τον Πλάτωνα λένε πως ο κρουνός δηλαδή το κεφαλόβρυσο εκεί που πηγάζουν όλες οι πηγές (Ματζέντα) έχει σχέση με την λέξη Κρόνος ενώ η επικρατούσα άποψη είναι ότι Κρόνος και χρόνος είναι η ίδια λέξη και αυτό οφείλεται στους Κρήτες και στους  Ίωνες που άλλαζαν το γράμμα κάπα με το χι.

Ο Απόστολος Γονιδέλλης στο βιβλίο του «Η Γένεση κατά τους αρχαίους Έλληνες» μας λέει (δεν μπόρεσα να το βρω αλλού) πως ο μήνας του θερισμού που γινόταν με ένα δρεπάνι σαν κι αυτό που κρατούσε ο Κρόνος και λεγόταν Κρονιών. Ο θερισμός είναι το τέλος μιας περιόδου που αρχίζει με την σπορά. Αν αντικαταστήσουμε το σιτάρι με τον άνθρωπο και την σπορά με την σύλληψη που εμβρύου, η εμφάνιση του φυτού από την γη είναι η γέννηση και η συγκομιδή του (πρώτου) καρπού είναι η πρώτη εκσπερμάτωση. Σύμφωνα με αυτό ο Κρόνος είναι μια περίοδος χρόνου, από την σύλληψη του εμβρύου μέχρι την πρώτη εκσπερμάτωση του εφήβου και αυτή είναι η ακράδαντη πίστη κάτι που θα το αποδείξουμε παρακάτω. Πάντως στο μύθο αυτό συμβαίνει. Ο Κρόνος προκαλεί τη ροή του μορίου του Ουρανού.

Επειδή όμως τα λεγόμενα του κυρίου Γονιδέλλη (είναι σωστά) που αποδεικνύουν τον ισχυρισμό μου ότι ο Κρόνος είναι η περίοδος του ανθρώπου από την σύλληψη έως την πρώτη εκσπερμάτωση είναι αναπόδεικτα παραθέτω την δική μου απόδειξη από την ΜτΕ Κερένυι που παραπέμπει στην Ιλιάδα 14.295.

«Άλλες ιστορίες λένε πως το αδελφικό ζευγάρι μεγάλωσε στη δύση στο παλάτι που βρίσκεται στα όρια του εδώ κόσμου και του επέκεινα, στο παλάτι των αρχέγονων θεών του ποταμού Ωκεανού και της θάλασσας Τηθύος. Αν και υπάρχουν ιστορίες που λένε ότι ο Δίας ήταν αυτός που αποπλάνησε την Ήρα η αλήθεια είναι πως η Ήρα ήταν αυτή που μάγεψε τον μετέπειτα άνακτα του Ολύμπου αντιγράφοντας τις συνήθειες της θεάς του αγνού έρωτα. «Η Ήρα επισκέφτηκε την Αφροδίτη και πήρε απ’ αυτή τον «κεστόν* ιμάντα», τη μαγική ζώνη που φορούσε η θεά του έρωτος. Σ’ αυτή την επίσκεψη συνέβη το βύθισμα του πατέρα Κρόνου από τον Δία κάτω από τη γη και τη θάλασσα».

*Ο μεταφραστής του Κερένυι γράφει κηστόν αλλά όπως όλοι ξέρουν ο μαγικός ιμάντας της Αφροδίτης ήταν ο κεστός ιμάντας.

Δεν νομίζω πλέον πως υπάρχει αμφιβολία ότι ο «εμετός» του

Κρόνου είναι άλλος από τον ερχομό του «φιδιού» στον άνθρωπο, και συγκεκριμένα

με την πρώτη εκσπερμάτωση, αφού όπως βλέπουμε στον παραπάνω μύθο, όταν ο Ζευς

κάνει έρωτα για πρώτη φορά με την Ήρα τότε «βυθίζεται» ο Κρόνος.

 

Ο Κρόνος που «τρώει» τα παιδιά του.

Δίκαια ο μεγάλος φιλόσοφος Ελιφάς Λευί λέει τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του ουροβόρο. Σε μας απομένει να ξεκαθαρίσουμε πως ο Θεός αυτός δεν είναι «αγκυλομάτης». Ο Πλάτων στο σημείο αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον Ησίοδο που ονομάζει τον Κρόνο «αγκυλομάτη» που σημαίνει πονηρός, δόλιος, κατεργάρης, πανούργος, και του δίνει μια άλλη όψη λέγοντας ότι η λέξη Κρόνος προέρχεται από την λέξη κόρος που σημαίνει παιδί νέος έφηβος, αλλά το συγκεκριμενοποιεί και λέει ότι δεν σημαίνει παιδί (που αυτό σημαίνει) αλλά την αγνότητα του νου του παιδιού. Ο Πλάτων λέει πολύ περισσότερα από αυτά που του επέβαλε η συμφωνία της σιωπής της εποχής του. Και φυσικά η λέξη κόρος δεν έχει σχέση με την λέξη Κρόνος. Ο Ησίοδος, αν η γνώμη δεν είναι κάποια ιδιοτροπία όπως αυτή που έχει για την Πανδώρα και την γυναίκα, ίσως εννοεί τον Κρόνο μετά την εξέμεση των παιδιών του. Δεν μπορεί ο βασιλιάς της «χρυσής εποχής» να είναι πονηρός, δόλιος, κατεργάρης, και πανούργος, αλλά το «φρονιμότερο των ζώων του αγρού» δηλαδή το φίδι (του παραδείσου) που ήταν πριν από το «δάγκωμα του καρπού» του «ξύλου» (το ξύλο που καίγεται από την φλόγα είναι η μήτρα)  του καλού και του κακού. Ο Ησίοδος προφανώς θα εννοεί τον Κρόνο μετά την εκσπερμάτωση δηλαδή τον Έρωτα που υπονοεί και ο Πλάτωνας στο συμπόσιο ότι δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο.

Η χρυσή εποχή του κόσμου.

«Με τον Κρόνο συνδέεται η ανάμνηση μιας χρυσής εποχής. Η βασιλεία του συμπίπτει με μια ευτυχισμένη περίοδο του κόσμου, που θα τη διηγηθούμε αργότερα. Πόσο στενή σχέση έχουν αυτές οι δυο περίοδοι, φαίνεται από την κατοπινή ιστορία του Κρόνου, που άλλοι συγγραφείς μας τη διηγηθήκαν εκτενέστερα από τον Ησίοδο. Στη χρυσή περίοδο κυλούσε μέλι από τις βελανιδιές. Οι οπαδοί του Ορφέως μας λένε, πως, όταν μεθυσμένος από το μέλι αποκοιμήθηκε ο Κρόνος - δεν υπήρχε ακόμα το κρασί - ο Ζευς του πέρασε τα δεσμά. Έδεσε τον πατέρα, για να ρίξει τον αρχαίο θεό εκεί όπου ο Κρόνος - και μαζί του η χρυσή εποχή - βρίσκεται ακόμα μέχρι σήμερα: στο νησί των μακάρων, στις εσχατιές της γης. Για κει τράβηξε ο Ζευς με τον πατέρα του. Εκεί φυσάνε οι άνεμοι, πέρα από τον Ωκεανό, τη φυλακή του Κρόνου. Εκεί είναι βασιλιάς ο σύζυγος της Ρέας, της μεγαλύτερης θεάς απ’ όλες όσες κατέχουν θρόνο». Από την ΜτΕ του Κερένυι.

Συμπέρασμα από τον παραπάνω μύθο είναι: Τα σύμβολα μέλι και κρασί, οίνος, είναι κατά βάση ίδια. Το ποια είναι η διαφορά τους θα την πούμε παρακάτω.

«Οι Βαλανιδιές ή Δρυς είναι δέντρα ψηλά, αιωνόβια που βρίσκονται είτε σε πεδινές είτε σε ορεινές περιοχές. Ο καρπός της βαλανιδιάς είναι το βαλανίδι (από το βάλανος), χρήσιμο για ζωοτροφές και στη βυρσοδεψία».

Βάλανο εκτός από τον καρπό της βαλανιδιάς που έκοβαν τελετουργικά με ένα μικρό δρεπάνι οι Δρυίδες κέλτες (ελληνικό φύλο που ξεκίνησε από την Λυκία) ιερείς, λένε και την «κεφαλή του πέους» (αρχαιοελληνικό λεξικό Ματζέντα).

Από το μέλι του «βαλάνου» λοιπόν «μεθούσαν» οι θεοί στον Όλυμπο πριν από την «ανακάλυψη» του «οίνου».

«Η υποτιθέμενη προέλευση των μελισσών μέσω παρθενογένεσης καθιστά το μέλι μια αμόλυντη ιερή τροφή» (λεξ. Συμβ. Κούπερ).

«Μέλισσα. Πίστευαν ότι σι μέλισσες γεννιούνται με παρθενογένεση και γι’ αυτό συμβόλιζαν την παρθενία και την αγνότητα…… η Δήμητρα ήταν «η αγνή Μητέρα Μέλισσα». Η Μεγάλη Μητέρα ήταν επίσης γνωστή ως Βασίλισσα Μέλισσα και οι ιέρειες της ήταν Μέλισσες· Οι Πύθιες Ιέρειες στους Δελφούς ήταν οι Δελφικές Μέλισσες. Οι αξιωματούχοι (σ.σ. εννοεί τις ιέρειες) στην Ελευσίνα ήταν Μέλισσες. Σαν έμβλημα της Δήμητρας, της Κυβέλης και της Άρτεμης η μέλισσα ήταν σεληνιακή και παρθένος. Ο Πάνας και ο Πρίαπος (σ.σ. φαλλικά όντα) ήταν προστάτες και φύλακες μελισσών. Ο Κρητικός Δίας γεννήθηκε σε μια σπηλιά μελισσών και τρεφόταν από αυτές. Είναι επίσης γνώρισμα της Εφεσίας Άρτεμης· μέλισσες πετούν γύρω από τον Έρωτα, ο οποίος τσιμπήθηκε από μια μέλισσα. Εσσαίοι. (σ.σ. πολλοί πιστεύουν πως σε αυτούς διδάχτηκε ο Ιησούς τα χρόνια που ήταν «εξαφανισμένος»): Οι «βασιλικές μέλισσες» ήταν ιερατικοί αξιωματούχοι» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ)

Μία δελφική παράδοση απέδιδε στις μέλισσες την κατασκευή του δεύτερου ναού που χτίστηκε εκεί» (Λεξ. Συμβ. Cirlot).

Μέλισσα. Κάθε μυθικό πλάσμα που φέρει φτερά έχει σχέση με τον Έρωτα, είναι πλάσμα του Αέρα. Στην αρχαία αυτή παράσταση φαίνεται να βγαίνει μέσα από δοχείο δηλαδή μήτρα. Η μήτρα αυτή μπορεί να κάνει «μέλι» αλλά και να «κεντρίσει» με «δηλητήριο».

Η παρθενία στα μυστήρια δεν έχει σχέση με τον παρθενικό υμένα αλλά με την εγκράτεια στον έρωτα δηλαδή με την παραγωγή «μελιού».

Και πάλι όμως δεν έχουμε απαντήσει στο ερώτημα, αν ο Κρόνια περίοδος είναι η περίοδος από την σύλληψη έως την πρώτη εκσπερμάτωση αυτό σημαίνει ερωτισμό στην παιδική ηλικία; Υπάρχει ερωτισμός στην παιδική ηλικία ενώ δεν υπάρχει εμφάνιση σπέρματος και παρακάτω ποια είναι η σύνδεση του με τις ορμόνες της ανάπτυξης του εγκεφάλου.

Για να γίνει μια έρευνα από τον κόσμο της επιστήμης θα πρέπει να τεθεί πρώτα η ερώτηση. Η Ερωτήσεις που θα έθετα εγώ πάνω στο θέμα αυτό θα ήταν:

1.Έχουν τα παιδιά ερωτισμό και τι σχέση έχει ο ερωτισμός των παιδιών με την ανάπτυξη του εγκεφάλου;   

2.Έχουν σχέση οι ορμόνες που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλος για την ανάπτυξη του με τις ορμόνες που εκκρίνονται στην ερωτική πράξη;

3. Μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη του εγκεφάλου μετά την εμφάνιση της λειτουργίας  του έρωτα στον άνθρωπο;

Χωρίς να είμαι ο ίδιος γιατρός, και μετά από πολλές έρευνες που έχω κάνει, μπορώ με βεβαιότητα να απαντήσω σε μερικές από αυτές. Υπάρχουν άμεσες απαντήσεις από επιστήμονες αλλά υπάρχουν και έμμεσες που με οδηγούν σε συμπεράσματα. Άμεσες απαντήσεις δίνουν οι επιστήμονες για το αν υπάρχει παιδικός ερωτισμός (αυνανισμός). Βέβαια όσοι έχουν παιδιά θα ξέρουν από πρώτο χέρι.

Αντιγράφουμε από την σελίδα paidiatros με θέμα «Αυνανισμός στην παιδική ηλικία»: Ο παιδικός αυνανισμός ορίζεται ως η αυτο-διέγερση των έξω γεννητικών οργάνων από το άτομο κατά τα προεφηβικά χρόνια. Πριν από τον 20ο αιώνα, ο ιατρικός κόσμος πίστευε οτι ο αυνανισμός αποτελούσε ένα πρόδρομο στάδιο νευροψυχιατρικών διαταραχών. Στην ψυχοαναλυτική θεωρία του Sigmund Freud (1856-1939),  ο αυνανισμός παρουσιάζεται να συμβάλλει στην εκδήλωση της νευρασθένειας και της υστερίας, να προκαλεί οργανική και ψυχική βλάβη. Ο Felix Gattel (1870-1904), ένας από τους πρώτους μαθητές του Freud, διαπίστωσε πως ο αυνανισμός ήταν αρκετά συχνός στα νεαρά κορίτσια. Έπρεπε ωστόσο να περάσει ένας αιώνας για να αλλάξει η στάση των επαγγελματιών υγείας. Σήμερα, και τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα χρόνια, ο αυνανισμός θεωρείται φυσιολογικό φαινόμενο, ένα φυσιολογικό στάδιο της ψυχοσεξουαλικής ωρίμανσης του ατόμου.

Πώς εκδηλώνεται ο αυνανισμός στα παιδιά

Τα παιδιά, όταν αυνανίζονται, μπορεί να παρουσιάζουν συμπεριφορά αντίστοιχη με αυτήν των ενηλίκων, με ερεθισμό των έξω γεννητικών οργάνων και τις αντίστοιχες φυσιολογικές αλλαγές και συνοδά συμπτώματα, όπως ταχύπνοια, εφίδρωση, έξαψη και σύσπαση των μυών. Στα βρέφη και στα νήπια ωστόσο, οι αλλαγές αυτές δεν είναι το ίδιο εμφανείς. Πολύ συχνά, η διέγερση των γεννητικών οργάνων δεν προκαλείται με τα χέρια, γεγονός που δυσκολεύει τη διάγνωση. Συχνές εκδηλώσεις στα παιδιά είναι: Επεισόδια στερεοτυπικών κινήσεων (λίκνισμα) και στάσεων των κάτω άκρων, με ρυθμική σύσπαση των μηρών Άσκηση πίεσης στην πύελο και στην υπερηβική περιοχή. Τρίψιμο της περιοχής των γεννητικών οργάνων στο κάθισμα. Αυτές οι κινήσεις συνήθως συνοδεύονται ή ακολουθούνται από ταχύπνοια ή άρρυθμη αναπνοή, έξαψη του προσώπου, εφίδρωση, κάποιες φορές από κλάμα ή γογγυσμό, ενώ το παιδί μοιάζει να είναι αποπροσανατολισμένο. Είναι χαρακτηριστικό ωστόσο, το ότι το παιδί δεν παρουσιάζει απώλεια συνείδησης και η συμπεριφορά αυτή διακόπτεται εύκολα εάν προσπαθήσουμε να αποσπάσουμε την προσοχή του παιδιού με κάτι άλλο. Η συχνότητα και διάρκεια των επεισοδίων παρουσιάζουν μεγάλο εύρος. Ένα παιδί μπορεί να αυνανίζεται από μια φορά την εβδομάδα μέχρι και πάνω από είκοσι φορές τη μέρα. Κάθε επεισόδιο μπορεί να διαρκεί από λεπτά μέχρι ώρες.

Φυσιολογική ψυχοσεξουαλική ωρίμανση και αυνανισμός

Σε αντίθεση με τη διαμόρφωση του σώματος, που, λόγω της απουσίας των ορμονών του φύλου, δεν παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές πριν από την εφηβεία, η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του ατόμου αρχίζει από τη βρεφική ηλικία. Από πολύ νωρίς τα παιδιά αρχίζουν να πειραματίζονται. Εξερευνούν το περιβάλλον γύρω τους και το ίδιο τους το σώμα, και, κατά τη διάρκεια της εξερεύνησής τους, ανακαλύπτουν ότι συγκεκριμένα σημεία του σώματός τους προσφέρουν ευχαρίστηση. Αναζητώντας το συναίσθημα αυτό, επαναλαμβάνουν τις κινήσεις που διαπίστωσαν ότι τους προσφέρουν ικανοποίηση.

Η εκδήλωση του αυνανισμού παρατηρείται συνήθως μετά την ηλικία των 3 μηνών και πριν από τα 3 χρόνια, με μέση ηλικία εμφάνισης τους 10-11 μήνες. Τα παιδιά μπορεί να συνεχίσουν να αυνανίζονται για τα επόμενα 4 έως 7 χρόνια, με μέση διάρκεια τα 5.5 χρόνια. Ένας αριθμός παιδιών μπορεί να σταματήσει για ένα χρονικό διάστημα και να εμφανίσει την εκδήλωση ξανά αργότερα. Πρέπει να σημειωθεί ότι στις μελέτες και στις αναφορές περιστατικών τα κορίτσια εμφανίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα από ότι τα αγόρια. Το φαινόμενο αυτό ωστόσο οφείλεται σε πολιτιστικούς και κοινωνικούς παράγοντες και πιθανώς δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα. Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη στην παιδική ηλικία μελετήθηκε σε δείγμα 1114 παιδιών ηλικίας από 2 εώς 12 ετών. Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής έδειξαν πως τα παιδιά κατά τα προεφηβικά χρόνια εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων σεξουαλικής συμπεριφοράς, από τις οποίες η αυτο-διέγερση ήταν η πιο συχνή εκδήλωση. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση της σεξουαλικής συμπεριφοράς με την ηλικία, με τη μεγαλύτερη επίπτωση να παρατηρείται στην ηλικία των 5 ετών για αγόρια και κορίτσια. Μετά την ηλικία αυτή παρατηρείται μείωση των σεξουαλικών εκδηλώσεων. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται πιθανώς στην κοινωνικοποίηση του παιδιού, το άτομο μαθαίνει να προσαρμόζεται στους κανόνες της κοινωνίας. Τα παιδιά μαθαίνουν να είναι διακριτικά και εκλεκτικά στην εκδήλωση συγκεκριμένων συμπεριφορών. Τυπικά τα παιδιά αρχίζουν να κρύβονται γύρω στην ηλικία των 2-3 ετών. Κατά την ηλικία αυτή αρχίζουν να αντιδρούν όταν ο αυνανισμός διακοπεί. Τα επεισόδια συχνά συμβαίνουν όταν το παιδί είναι κουρασμένο, όπως όταν επιστρέφει στο σπίτι μετά από τον παιδικό σταθμό ή πριν από τον ύπνο. Όταν ερωτηθούν γιατί το κάνουν αυτό, τα μεγαλύτερα παιδιά απαντούν απλά ότι τους αρέσει, τους προσφέρει ευχαρίστηση. Ωστόσο, όταν οι γονείς παρατηρούν το παιδί τους να αυνανίζεται, κάποιες φορές έχουν την εντύπωση ότι δεν είναι ευχάριστη εμπειρία. Μπορεί να μοιάζει επώδυνη διαδικασία, το παιδί μπορεί να κλάψει, ενώ μπορεί να φαίνεται τρομαγμένο και έκπληκτο. Ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά αυνανίζονται αλλάζει ενώ μεγαλώνουν. Όταν το βρέφος μπορεί να καθίσει, συχνά χρησιμοποιεί ρυθμικές κινήσεις στο πάτωμα, στην καρέκλα, στο κάθισμα στο αυτοκίνητο. Όταν, αργότερα, το παιδί περπατά, συχνά αναζητά ένα μέρος για να κρυφτεί. Μέχρι την ηλικία των 4-5 ετών, το παιδί αντιλαμβάνεται (ή εκπαιδεύεται από τους γονείς του) ότι είναι καλύτερα να αυνανίζεται όταν είναι μόνο του και όχι σε δημόσιους χώρους…….. κτλ

Συμπέρασμα: Στην  Κρόνια περίοδο, δηλαδή την παιδική ηλικία, την χρυσή εποχή του τελευταίου ονομαζόμενου «βασιλιά» (ο Ζευς λεγόταν Άνακτας) υπάρχει ερωτισμός αλλά δεν υπάρχει σπέρμα. Υπάρχει όμως παραγωγή ερωτικών ορμονών που όπως θα δούμε πιο κάτω είναι ορμόνες που χρησιμοποιεί και ο εγκέφαλος για την ανάπτυξή του.

Λέει ο Αλέξανδρος Σταυρόπουλος με το βραβευμένο  με χρυσό βραβείο ακαδημίας Αθηνών δίτομο έργο του , «Η ζωή σε επίπεδο μορίων- Ίδε ο άνθρωπος» σελ. 297. «Ο Shaw και οι συνεργάτες του στη Bethesda, εξετάζοντας 307 παιδιά με τα σύγχρονα μέσα απεικόνισης του εγκεφάλου εν λειτουργία, που υφίστανται σήμερα (MRI–Magnetic Resonance Imaging), κατέληξαν ότι το μέγεθος της εξώτερης εγκεφαλικής στοιβάδας, δηλαδή του φλοιού έχει άμεση σχέση με την ευφυΐα. Η παρακολούθηση των 307 παιδιών από την ηλικία των 6 ετών μέχρι την εφηβεία (19 ετών) προσδιορίζοντας τα IQ σύμφωνα με τις κλίμακες Wechseler, έδειξαν ότι η «τροχιά», η πορεία των μεταβολών στο πάχος του φλοιού και κυρίως του προμετωπιαίου τμήματος και όχι αυτό καθ’ εαυτό το πάχος, έχουν σχέση με την ευφυΐα. Έτσι παρατήρησαν έναν αρνητικό συσχετισμό μεταξύ ευφυΐας και πάχους του φλοιού σε νηπιακή ηλικία, ο οποίος όσο προχωρούσε η ηλικία γινόταν θετικός, έχοντας την μέγιστη τιμή στην ηλικία 11-13 ετών» (η έμφαση είναι δική μας). Στην ηλικία αυτή όλοι ξέρουμε πως ο άνθρωπος γνωρίζει την λειτουργία του έρωτα. Τι λέει λοιπόν η επιστήμη μέσω του κ Σταυρόπουλου σύμφωνα με την δική μου λογική; Ότι λίγο πριν την πρώτη εκσπερμάτωση, εκεί που συσσώρευση δεσμευμένης ερωτικής ενέργειας κτυπάει κόκκινο, ο θετικός συσχετισμός πάχους του φλοιού και ευφυΐας έχει την μέγιστη τιμή. Προφανώς μετά παίρνει πάλι την κατιούσα. Σύμφωνα με την λογική μου για αυτό θα πρέπει να φταίει η εμφάνιση του «φιδιού» και το «δάγκωμα του μήλου».

Το «μέλι» με την χρυσή του απόχρωση, το προϊόν των υποτιθέμενων «παρθένων» μελισσών, είναι το σύμβολο του σπέρματος που δεν καταναλώνεται στον ερωτισμό αλλά «σπρώχνεται» από ένα κανάλι, που ονομάστηκε από τους προγόνους μας ιερή φλέβα (Ιχώρ) η οποία άρχιζε από το πόδι (ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα του φαλλού, θα το δούμε αργότερα) και τελείωνε στον εγκέφαλο. 

Στη νεκρική μάσκα του Τουταγχαμών βλέπουμε δύο φίδια να εξέρχονται από τον εγκέφαλο.

Από την ιστοσελίδα  Gognifit research (τυχαία επιλογή) διαβάζουμε επιλογές:

«Η ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου

Πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλος; Για να κατανοήσουμε σωστά τι είναι ο εγκέφαλος, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πώς σχηματίζεται. Η ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου ξεκινάει από το εμβρυακό στάδιο και τελειώνει στο νεανικό στάδιο (η έμφασή της ιστοσελίδας).

Ωστόσο, παρόλο που η ωρίμανση του εγκεφάλου σταματάει στη νεαρή ηλικία, σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου συνεχίζεται η νευρογένεση (δημιουργία νέων νευρώνων). Επιπλέον, η πλαστικότητα διατηρείται, αν και σε μικρότερο βαθμό από την παιδική ηλικία και μπορούν ακόμα να δημιουργηθούν νέες εγκεφαλικές συνδέσεις μέσω της εξάσκησης και της ενίσχυσης των νευρικών συνδέσεων. Αυτό αποτελεί τη βάση της πλαστικότητας του εγκεφάλου».

Αυτά τα λίγα που διαβάσαμε (υπάρχουν πάμπολλες ενδείξεις) μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως:

Α. Ο ερχομός της λειτουργίας της αναπαραγωγικής πράξης στον άνθρωπο σταματά την εξέλιξη του εγκεφάλου.

Β. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι νέοι νευρώνες μπορούν να υπάρξουν

Εδώ θα σταματήσουμε γιατί απλά δεν έχουμε περισσότερες γνώσεις στην ιατρική για να αποδείξουμε αν η εγκράτεια  κάνει αυτά που λέει η πίστη των προγόνων μας. Εμείς απλά με την μελέτη μας θέτουμε το ερώτημα στην επιστήμη αν όντως αληθεύει. Συνεχίζουμε με τους μύθους.

Όπως είδαμε παραπάνω οι ολύμπιοι αντικατέστησαν το ποτό που «μεθούσαν» με τον οίνο δηλαδή το κρασί. Η Κρόνια περίοδος πέρασε, πέρασε δηλαδή η παιδική ηλικία και ήρθε η εποχή του Διός. Η διαφορά της μιας ηλικίας με την άλλη είναι πως ο «Ζευς» δηλαδή ο έφηβος και αργότερα ο ενήλικος άντρας έχει τον έρωτα.

Ο Όλυμπος δεν έχει το μέλι αλλά έχει τον οίνο και για το «μεθύσι» τους έχουν «οινοχόους». Πρώτη οινοχόος δηλαδή αυτή που κερνούσε τους θεούς ήταν η κόρη της Ήρας, Ήβη. Η Ήβη σαν πρώτη οινοχόος των Θεών τους προμήθευε το νέκταρ και την αμβροσία. Το ποτό και την τροφή της αθανασίας. Αυτά τα δύο έκαναν αθάνατους τους θεούς. Η ετυμολογία της λέξης αμβροσία σημαίνει κυριολεκτικά αθανασία αφού αν(μ)-βροσία (θάνατος). Με το α στερητικό ο θάνατος γίνεται αθανασία. Για την λέξη νέκταρ δεν υπάρχει βεβαιότητα. Κάποιοι λένε πως προέρχεται από τις λέξεις νέκυς, νεκρός # πεθαμένος # πτώμα (Ματζέντα), ο και ταρ που σημαίνει νικώ (δεν το βρήκαμε). Αυτό που λεγόταν ήταν πως ήταν ποτό δώδεκα φορές πιο γλυκό από το μέλι.

Πριν μιλήσουμε για το νεανικό ομοίωμα της Ήρας, την Ήβη την οινοχόο των θεών, αυτή που πρόσφερε την αθανασία στους θεούς, θα μιλήσουμε για τον συμβολισμό του κρασιού. Ήδη ξέρουμε πως το κρασί είναι κατά βάση το ίδιο σύμβολο με το μέλι και το νερό του ποταμού (το νερό γενικά είναι το θηλυκό).   

Οίνος (επιλογές). «Το υγρό της ζωής, ….ζωτικότητα. Αλλά είναι επίσης το αίμα του θανάτου στη θυσία. Ο οίνος και το αίμα είναι ανταλλάξιμα σύμβολα…. Ο οίνος μπορεί επίσης να μεταβληθεί σε φωτιά. Στα μυστήρια το κρασί είναι η σοφία που πίνεται από την κούπα η οποία προσφέρεται στη θεότητα, ή από το Δισκοπότηρο… Ο οίνος και το νερό είναι αντίστοιχα ηλιακό και σεληνιακό σύμβολο, πυρ και νερό, οι δυο μεγάλες δυνάμεις του σύμπαντος…

Όταν χύνεται στο έδαφος ο οίνος είναι μια σπονδή στις χθόνιες δυνάμεις, ή στο νεκρό κατά τις επικήδειες τελετές. Ο οίνος συχνά πίνεται με τελετουργικό τρόπο κατά τους γάμους σαν ένα σύμβολο της γονιμότητας (Κούπερ).

Όπως το σταφύλι έχει τη διπλή έννοια θυσίας και γονιμότητας, το κρασί εμφανίζεται συχνά σαν σύμβολο της νεότητας και της αιώνιας ζωής.

Κρασί: Είναι σύμβολο αμφίρροπο, όπως ο θεός Διόνυσος. Από το ένα μέρος, ιδιαίτερα το κόκκινο κρασί, συμβολίζει το αίμα και τη θυσία. Από το άλλο, συμβολίζει τη νεότητα και την αιώνια ζωή, καθώς και το ιερό μεθύσι - που τραγούδησαν οι Έλληνες και οι Πέρσες ποιητές - που επιτρέπει στον άνθρωπο μία φευγαλέα συμμετοχή σε χώρους που ανήκουν στους θεούς (Cirlot).

Θεωρώ πως και τα λεξικά, αν δεν είσαι μυημένος, είναι δυσνόητα. Από κούπα λοιπόν που είναι το πιο διάσημο σύμβολο της μήτρας μας λέει ο Κούπερ ότι πίνεται το κρασί που προσφέρει σοφία. Το κρασί μπορεί να είναι σπονδή σε χθόνιους θεούς όταν ρίχνεται στο έδαφος (έδαφος = μήτρα = κάσα = μνήμα = κάτω κόσμος) αλλά και θυσία προς την ουράνια θεότητα που προσφέρει σοφία (εγκέφαλος). Το «πιθάρι» της Πανδώρας (η Γη) όταν «άνοιξε» μπορεί να απελευθέρωσε όλα τα κακά του κόσμου αλλά είχε μέσα του την ελπίδα.

Το σήμα των φαρμακοποιών. Η κούπα είναι η μήτρα, η κολόνα που στηρίζει την κούπα ο φαλλός και τα δύο φίδια κουλουριασμένα σε ένωση δεν ρίχνουν μέσα το φαρμάκι αλλά το φάρμακο της ίασης. Όπως είπαμε πιο πάνω η εγκράτεια στον έρωτα θεωρείτο ότι γιάτρευε κάθε ασθένεια. Την ίδια μέθοδο χρησιμοποιούσε και ο Ασκληπιός.

Το φίδι του Ασκληπιού

Ήβη

Η πρώτη οινοχόος των Θεών του Ολύμπου και κόρη της Ήρας ήταν η Ήβη που κατά γενική ομολογία ήταν το νεανικό ομοίωμα της Ήρας ή η Ήρα σε νεανική μορφή (alter ego). Η γέννηση της κόρης χωρίς την βοήθεια του συζύγου στην μυθολογία σημαίνει πως αυτό που γεννιέται είναι ιδιότητα αυτού που τον γεννάει. Η Ήρα – Μήτρα μπορεί να προσφέρει την Ήβη και την «αιώνια ζωή» αλλά μπορεί να προσφέρει και τον Άρη (και αυτόν γέννησε χωρίς βοήθεια) που του αρέσει η «αιματοχυσία» στον «πόλεμο».

Όπως είπαμε το όνομα του ήρωα του μύθου δείχνει αυτό που είναι, κάνει.

Διαβάζουμε στο αρχαιοελληνικό λεξικό Ματζέντα για την λέξη ήβη (νέα- αρχαία). άβα (δωρικός τύπος του ήβη) # βληχώ (η) # βλήχων (η) # επείσιον (το) # επικτένιον (το) # επίσειον (το) # επίσιον.

Σαν πρώτη λέξη δίνει το βληχώ που επίσης θα σας είναι άγνωστη. Διαβάζουμε λοιπόν για τη λέξη βληχώ: εφήβαιο # τρίχωμα ήβης # ήβη # αιδοίο # μουνί, η.

Η Ήβη λοιπόν η νεαρή Ήρα είναι η νεανική μήτρα και αυτή είναι αυτή που με την «κανάτι» της προσφέρει  το νέκταρ, το ποτό που κάνει τους θεούς αθάνατους.

Εδώ ρίχνει το «νέκταρ» στον Ηρακλή και τον κάνει αθάνατο ανεβάζοντας τον στον Όλυμπο. 

Το κρασί λοιπόν ή Οίνος αλλά και το νέκταρ και η αμβροσία των θεών είναι το σπέρμα της Εγκράτειας, με σημερινά λόγια οι ορμόνες που δημιουργεί η ερωτική πράξη που δεν την σπαταλάς στην τελείωση. Οι ορμόνες αυτές αντί να σπαταληθούν στον Έρωτα χρησιμοποιούνται για «σώμα και νου υγιή». Τουλάχιστον αυτό λένε οι όλοι οι μύθοι. Γανυμήδης Είδαμε την Ήβη να είναι η πρώτη οινοχόος των θεών αλλά η ουσία είναι η νεαρή Ήρα και πιο σωστά η ήβη της Ήρας δηλαδή η μήτρα της. Η μήτρα της ιέρειας των μυστηρίων που θα πλαγιάσει με τον μύστη για την παραγωγή του νέκταρος και της αμβροσίας. Και ενώ για την Ήβη δεν ακούστηκαν παρανοϊκές ιστορίες, ακούστηκαν για τον Γανυμήδη. Εφόσον υπάρχει λοιπόν μια μήτρα για τα μυστήρια θα υπάρχει και ένας φαλλός. Διαφορετικά δεν γίνεται και η εγκράτεια θα ήταν μοναχισμός χωρίς έρωτα. ο Γανυμήδης λοιπόν ήταν ο φαλλός, και από αυτό που υπονοείται από το μύθο ήταν ο φαλλός του Διός αφού αυτός ο οινοχόος ήταν ο αποκλειστικός οινοχόος του Διός και όχι όλων των θεών του Ολύμπου. «διὰ τί δὲ καὶ μόνῳ τῷ Διὶ Γανυμήδης ὑπηρετεῖ; […] Γανυμήδης δὲ ὑπηρετεῖ μόνῳ τῷ Διί, ὅτι ὁ μὲν Ζεὺς ὁ πρῶτός ἐστι νοῦς, μόνος δὲ νοῦς οἰκεῖον ἔχει τὸ τοῖς μήδεσι γάνυσθαι• τοῦτο γὰρ ὁ Γανυμήδης.» (Βλ., Πορφύριος «Ομηρικά Απορήματα εις την Ιλιάδα» 4.2.22 – 4.2.27) Αυτό σημαίνει: «Για ποιό λόγο ο Γανυμήδης υπηρετεί μόνο τον Δία; […] Ο Γανυμήδης υπηρετεί μόνο τον Δία, διότι ο Ζευς ο πρώτος, νους είναι, και είναι ο μόνος νους που έχει οικεία τη χαρά να λάμπει από τις σκέψεις του• αυτό είναι ο Γανυμήδης». Αυτό που δεν βλέπουν όλοι (γιατί δεν ξέρουν τη βάση της φιλοσοφίας μας) είναι η σύνδεση του φαλλού με τον νου.

Ο Γανυμήδης ποτίζει με το «νέκταρ» τον αετό σύμβολο της υψηλής νόησης, σύμβολο του Διός. Προσέξτε το σκούφο του που καταλήγει σε φαλλικό σχήμα. Με το μύθο της αρπαγής του Γανυμήδη, ασχολήθηκε κάθε μορφή τέχνης, ποίηση, γλυπτική, ζωγραφική, μουσική. Αγάλματα των αρχαίων χρόνων που εκτίθενται στο Λούβρο, τοιχογραφίες σχετικές με το θέμα από επαύλεις της Πομπηίας, θαυμάσιοι πίνακες των Ρούμπενς, Τιτσιάνο, Κορέτζιο, ψηφιδωτά. Ο λόγος; Η ομοφυλοφιλία. Ο Γανυμήδης ήταν για τους αδαείς όλων των καιρών, η απόδειξη της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα και η δικαιολογία της ομοφυλοφιλίας τους (πάντα υπήρχε το είδος). Αφού ο Ζευς είχε εραστή γιατί όχι εμείς. Δεν ήταν όμως έτσι γιατί η αρχαία Ελλάδα, την εποχή στην οποία γράφτηκαν αυτοί οι μύθοι, ήταν μια κοινωνία άκρως συντηρητική. Δεν ξέρω από που κάποιοι γνωστοί για τις αρλούμπες τους (Ρόμπερτ Γκρέιβς) ισχυρίζονται πως ο Ζευς τον ήθελε για το κρεβάτι του.

Στη πρώτη παράσταση της αρπαγής του Γανυμήδη υπάρχει υπαινιγμός ομοφυλοφιλικής πράξης ενώ η δεύτερη είναι καθαρή ομοφυλοφιλική πράξη μεταξύ του Διός και του Γανυμήδη. Και στις δύο παραστάσεις ο Γανυμήδης κρατάει στα χέρια του ένα πετεινό (κόκκορα). Οι ομοφυλόφιλοι της εποχής λέγεται πως όταν ήθελαν επαφή με κάποιον του έστελναν ένα πετεινό. Βέβαια ο πετεινός σαν σύμβολο δεν έχει καμία σχέση με την συνήθεια των ομοφυλοφίλων. Το σίγουρο όμως είναι πως δεν ήταν όλοι οι καλλιτέχνες της εποχής μυημένοι. Πως έχουν τα πράγματα λοιπόν και γιατί δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζουν κάποιοι; Την απάντηση την έχουμε ήδη δώσει πιο πάνω αφού είπαμε πως ο Γανυμήδης συμβολίζει τον φαλλό του Διός οπότε αυτό από μόνο του ακυρώνει κάθε ομοφυλοφιλική πράξη. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει, και γιατί ο μύθος του Γανυμήδη είναι τόσο σπουδαίος. Κάτω παραθέτουμε τα πιο γνωστά κομμάτια (νομίζω όλα) που αναφέρονται στον Γανυμήδη. «Ο Εριχθόνιος έτεκε τον Τρώα, άνακτα των Τρώων• από τον Τρώα πάλι τρεις άμωμοι παίδες ξεγεννήθηκαν, ο Ίλος, ο Ασσάρακος και ο αντίθεος Γανυμήδης, που ο κάλλιστος γεννήθηκε από τους θνητούς ανθρώπους• αυτόν τράβηξαν προς τα άνω[2] οι Θεοί στον Δία οίνο να χύνει ένεκα του κάλλους του, και να είναι με τους Αθάνατους» -Ομήρου Ιλιάδα, ραψ.Υ 230-235 - Ομηρικός Ύμνος στην Αφροδίτη, στ.203 ”Ο αληθινά σοφός Ζευς, άρπαξε τον χρυσομάλλη Γανυμήδη για την ομορφιά του, για να βρίσκεται ανάμεσα στους Αθανάτους, και να γεμίζει τα ποτήρια τους στον οίκο του Διός, -ένα θεσπέσιο θέαμα- τον τίμησε απ’ όλους τους θνητούς, για να χύνει το ερυθρό νέκταρ απ’ το χρυσό σταμνί. Αθάνατος κι αγέραστος, σαν τους θεούς”. -Ευριπίδη, Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, στ.1051 ”Και ο γιός του Δάρδανου, ο Γανυμήδης, πρίγκιπας της Φρυγίας, η ακριβή ηδονή στο κρεβάτι του Δία, έσταξε από βαθιά απ’ την χρυσή υδρία, γεμίζοντας τα ποτήρια των θεών κεράσματα με οίνο”. (από τον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδος) - Διόδωρος ο Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη Ιστορική, βιβλ.4.75.3 ”Από τον Τρώα γεννήθηκαν τρείς γιοί, Ίλος, Ασσάρακος και Γανυμήδης. Τον Γανυμήδη, που ξεπέρασε όλους τους άντρες σε ομορφιά, τον άρπαξαν οι θεοί για να υπηρετεί ώς οινοχόος του Δία…” -Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, 5.24.5 ”Το ποίημα του Ομήρου περιγράφει πως ο Γανυμήδης απήχθη από τους θεούς για να γίνει οινοχόος του Δία, και πώς άλογα δόθηκαν στον πατέρα του ως ανταμοιβή.” -Βιργίλιος, Αινειάδα 1.28 ”..το μίσος της (Ήρας) για τους Τρώες, επειδή ο Γανυμήδης πάρθηκε και έγινε ο ευνοούμενος του Δία…” -Ψευδο-Υγίνος, Αστρονομικά 2.16 ”Ο αστερισμός του Αετού. Πρόκειται για τον αετό που λένε ότι άρπαξε τον Γανυμήδη και τον έφερε στον εραστή του, Δία. Φαίνεται σαν να ‘πετάει’ πάνω από τον Υδροχόο, που, όπως πολλοί φαντάζονται, είναι ο ίδιος ο Γανυμήδης”. Τα ονόματα όπως επανειλημμένα έχουμε πει μας διαφωτίζουν πως παίζεται η ιστορία. Το όνομα του Γανυμήδη ετυμολογικά προέρχεται από τις λέξεις ‘γάνυμαι’ (χαίρομαι) και την κατάληξη «μέδων» (άρχοντας) είτε «μήδεον» (γεννητικό όργανο). Ο Γανυμήδης, όπως λέει το όνομα του, δεν ήταν ο μόνος φαλλός στην οικογένεια του. Ήταν γιος του Τρώα και εγγονός του Εριχθόνιου. «Ο Τρως ήταν γιος του Εριχθόνιου, που τον διαδέχτηκε στον θρόνο, και της Αστυόχης, εγγονός του Σιμόεντα και του Δάρδανου. Παντρεύτηκε την κόρη του ποτάμιου θεού Σκάμανδρου Καλλιρρόη».

Εριχθόνιος Εριχθόνιος λεγόταν και ο μυθικός βασιλιάς της Αθήνας. Βασίλεψε αφού εξόρισε από το θρόνο τον Αμφικτύονα. Σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι. Και να μην είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Εριχθόνιο της Τροίας μόνο και μόνο το ότι φέρουν το ίδιο όνομα έχουν τις ίδιες ιδιότητες. Όπως συμβαίνει και με τον Αχελώο με την ακατάσχετη «γενετική ορμή» του έτσι και ο Εριχθόνιος είναι μισός άνθρωπος μισός φίδι. Ακούσαμε προηγουμένως τους ποταμούς να είναι γενάρχες φυλών. Αυτό έγινε και με τον Εριχθόνιο αφού από τον Τρώα γεννήθηκε η φυλή των Τρώων. Ο Τρώς παντρεύτηκε την κόρη του ποτάμιου θεού Σκάμανδρου Καλλιρρόη που το όνομα της σημαίνει όμορφη ροή (κάλλος = ομορφιά). Γυρίζουμε όμως ιστορίες του Εριχθόνιου για να δείξουμε πως υπήρχαν και μύθοι για τους μη μυημένους. Ένας από αυτούς ήταν η γέννηση του. Λεγόταν λοιπόν πως ο Εριχθόνιος ήταν «παιδί» της Αθηνάς και του θεού της «καυτής λάβας» Ήφαιστου. Ο πεταμένος από τον Όλυμπο Θεός πήγε να βιάσει την παρθένα Θεά της σοφίας Αθηνά, αυτή αντιστάθηκε και το δόρυ της τραυμάτισε τον Ήφαιστο και το σπέρμα έπεσε στο μηρό (σύμβολο ης μήτρας. παρακάτω θα δούμε πολλές γεννήσεις από τον μηρό). Η Αθηνά σκούπισε τον μηρό της με μαλλί (έριο) και μετά το έριξε στη γη από την οποία γεννήθηκε ο Εριχθόνιος (έριο + χθων σπλάχνα της γης, Ματζέντα). Το κλειδί αυτής της ιστορίας είναι πως χύθηκε «αίμα» δηλαδή εκσπερμάτωση ο τρόπος δηλαδή που είναι απαράδεκτος στον Όλυμπο και για αυτό ο κουτσός και νάνος εκπρόσωπος της «καυτής λάβας» Ήφαιστος πετάχτηκε στα «σπλάχνα της γης». Η ετυμολογία της λέξης όμως για τους μυημένους δεν προέρχεται από το έριο αλλά από το έρις, την φιλονικία, αλλά πολύ περισσότερο από την κόρη της Νύχτας και αδελφή του Έρωτα ή κατά άλλη ιστορία (μάλλον λόγω ταύτισης με το χαρακτήρα και τα έργα του Άρη) με την αδελφή Έριδα του Θεού του «πολέμου». Η Έρις είναι καθαρά ερωτικό πλάσμα όχι μόνο γιατί είναι αδελφή του Έρωτα αλλά γιατί έχει φτερά.

Αυτή με το περίφημο μήλο της είναι η αιτία του Τρωικού πολέμου. «Η Έριδα η φοβερή πετούσε, τον τάραχο της μάχης των ανδρών διεγείροντας η σκληρή. Αυτή το νου και το μυαλό κυρίευε των ανδρών που σήκωναν αγώνα κατά πρόσωπο με το γιο του Δία (Ενν. τον Ηρακλή) Ασπίδα του Ηρακλέους στ. 148-150. Ερωτικό πλάσμα που κυριεύει το νου και το μυαλό των ανδρών. Η έριδα, η φιλονικία, ο πόλεμος είναι σύμβολο του Έρωτα. Η «αιματοχυσία» είναι σύμβολο της σπερματοχυσία. Ο παππούς λοιπόν του Γανυμήδη λέγεται Εριχθόνιος, μισός φίδι, με ακατάσχετη γενετική ορμή όπως του ποταμού την οποία και δεν ελέγχει όταν βρίσκεται μέσα στη μήτρα.

Ο μύθος λέει πως ο Εριχθόνιος γεννήθηκε σαν φίδι και η Αθηνά τον έκλεισε σε ένα δοχείο και το έδωσε στις τρεις κόρες του Κέκροπος να το φυλάξουν. Όπως γίνεται σε τέτοιου είδους μύθους οι κόρες ανοίγουν το «κουτί». Έτσι γίνεται και δω. Από το «κουτί» βγήκε το παιδί των μυστηρίων με δύο φίδια. Προφανώς θα ήταν αρσενικό και θηλυκό αφού υπάρχει ο φαλλός Εριχθόνιος και το «δοχείο» της Γης. Γιος του Εριχθόνιου και πατέρας του Γανυμήδη ήταν ο Τρως (κάτοικος της Τροίας, Ματζέντα), αυτός που παντρεύτηκε την κόρη του ποταμού Σκάμανδρου (μάλλον για πηγή πρόκειται όπως ήταν και στην Αθήνα) Καλλιρρόη. Όπως πάντα κοιτάμε την σημασία του ονόματος. Στο Ματζέντα βλέπουμε πως Τρως σημαίνει «κάτοικος της Τροίας». Υπάρχει όμως και η τρώσις, πλήγωμα # λάβωμα # τραύμα, ο τρωσμός, πληγή # τραυματισμός # αποβολή # έκτρωση # πρόωρη γέννα, και οι φράσεις, τρώσησαν ημάς που σημαίνει μας έβλαψαν, και τρώσαι φόνον καταφέρνω θανάσιμο χτύπημα. Ο Τρως δηλαδή εκτός που ότι παντρεύεται κόρη ποταμού έχει και ό ίδιος σχέση με τραύμα δηλαδή αιματοχυσία αλλά συνδέεται και με βλάβη στο γενετικό σύστημα. Αυτός είναι ο γενάρχης των Τρώων και είναι για τα σύμβολα του μύθου μιαρός. Προφανώς από αυτόν πήρε και το όνομα της η καστροπολιτεία που κανονικά θα έπρεπε να λέγεται κάτι σαν Τρωάς ή Τρωάδα κτλ. Λεγόταν όμως Τροία που ακούγεται ακριβώς ίδια με το αριθμητικό τρία. Ο Τρως αλλά και οι Τρώες που συμβολικά αρέσκονται στην «αιματοχυσία» ζουν μέσα σε κάστρο. «Κάστρο. Έχει το συμβολισμό του εγκλεισμού (σ.σ. όπως είδαμε σημαίνει μήτρα) και της περιτειχισμένης και προστατευμένης πόλης και αντιπροσωπεύει κάτι που είναι δύσκολο να αποκτηθεί• πνευματική δοκιμασία. Συνήθως περιέχει κάποιο θησαυρό ή φυλακισμένο πρόσωπο και κατοικείται από ένα θηρίο ή μοχθηρό άτομο που πρέπει να κατανικηθεί για να αποκτηθεί ο θησαυρός ή να απελευθερωθεί ο φυλακισμένος, πράγμα που απεικονίζει το θησαυρό της εσωτερικής γνώσης ή πνευματικής επίτευξης. Ο συμβολισμός της ΓΕΦΥΡΑΣ (βλ. λέξη) περιλαμβάνεται στο πέρασμα της τάφρου προς το κάστρο» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ). Στο «κάστρο» αυτό ήταν μέσα η Ελένη ένα ομοίωμα της Αφροδίτης. Αυτό ήταν το έπαθλο, να πάρουν πίσω την «φωτεινή» (αυτό σημαίνει Ελένη). Σε αυτό το κάστρο της ανομίας (χαριτολογώντας) θα γεννηθούν τρία άμεμπτα (άμωμα) αδέλφια, ο Ίλος που έγινε γενάρχης των φυλών του Πρίαμου και του Αινεία από τον οποίο η Τροία ονομάστηκε και Ίλιον, και ο Ασσάρακος που έχει πάρει και αυτός κόρη ποταμού Θεού (Σιμόεντα), την Ιερομνήμη. «Ο Εριχθόνιος έτεκε τον Τρώα, άνακτα των Τρώων• από τον Τρώα πάλι τρεις άμωμοι παίδες ξεγεννήθηκαν, ο Ίλος, ο Ασσάρακος και ο αντίθεος Γανυμήδης». Οι αρχαίοι μυημένοι μυθογράφοι δεν έβαζαν τυχαία καμία λέξη. Τα πλάσματα πχ που είχαν ουρά, όπως ο Εριχθόνιος ή ο Κέκροπας ή ο Αχελώος τα έλεγαν διφυή. Δηλαδή είχαν δύο φύσεις. Εδώ μια ανθρώπινη και μία ζωική. Από πίσω όμως κρύβεται η ιστορία του καλού και του κακού. Αυτό είναι και το μυστικό με το ξύλο του καλού και του κακού του παραδείσου (το ξύλο είναι ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα της μήτρας μαζί με το ποτήρι και τη σπηλιά). Το ίδιο όργανο (η μήτρα ή ο φαλλός) ανάλογα πως θα το χρησιμοποιήσεις, θα φέρει το «καλό» ή το «κακό». Έτσι ο Γανυμήδης λέγεται στο αρχαίο κείμενο αντίθεος. Όλοι οι μεταφραστές το μεταφράζουν ισόθεος που είναι σωστό, αλλά ξεχνούν ότι η λέξη δεν σημαίνει μόνο ισόθεος αλλά και αντίθετος στους Θεούς (ισόθεος # ενάντιος στο Θεό, Ματζέντα). Πιο λοιπόν είναι το όλο νόημα με τον φαλλό του Διός. Ο Ζευς πήρε τον αντίθεο με τις δύο έννοιες γήινο φαλλό, και τον έκανε ισόθεο με μία φύση. Η αρπαγή για να τον φέρει στο κρεβάτι του είναι Ύβρις και επινόηση των ομοφυλοφίλων. Η πέτρα Ζευς Ο Κρόνος, όπως προείπαμε, ονομάστηκε από τον μεγάλο φιλόσοφο Ελιφά Λεβί ουροβόρος και όχι άδικα αφού ο Κρόνος διδάσκει την εγκράτεια με το να μην αφήνει τα παιδιά του, δηλαδή το σπέρμα του, να έρθουν στην επιφάνεια. Στο ένα του σπέρμα, ο Ζευς, συμβολίζεται σαν λίθος, πέτρα, αφού αυτή του δίνει η Ρέα να «καταπιεί» και αυτός δεν καταλαβαίνει την διαφορά. Η πέτρα λοιπόν είναι σύμβολο του σπέρματος. Ποιου σπέρματος όμως, αφού μέχρι τώρα έχουμε δει πως το νερό του ποταμού είναι σπέρμα και όταν αυτό επιστρέφει στη πηγή του, όπως γινόταν με τον αθάνατο Ωκεανό, είναι η εγκράτεια στον έρωτα, που έτσι μετατρέπεται σε οίνο που οι οινοχόοι του Ολύμπου το προσφέρουν σαν ποτό της αθανασίας. Το «μέλι» με το οποίο «μεθούσαν» οι Θεοί την Κρόνια περίοδο, την περίοδο που όπως λεγόταν δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνο οι Μελίες Νύμφες, είναι οι ορμόνες που παράγουν τα παιδιά μετά από αυνανισμό, και λέμε ορμόνες γιατί τα παιδιά δεν έχουν την δυνατότητα να παράξουν σπέρμα. Και η πέτρα λοιπόν είναι σπέρμα εφόσον ο Κρόνος αυτή καταπίνει αντί του Διός και εδώ θα δούμε το πόσο σπουδαίο σύμβολο είναι. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε πως η Κυβέλη ήταν μια πέτρα, οι τρεις Χάριτες (τριπλή Αφροδίτη) ήταν πέτρες που είχαν πέσει από τον ουρανό οι μωαμεθανοί προσκυνούν μια τετράγωνη πέτρα ο Άρειος Πάγος είναι μια πέτρα αλλά και ο Ιησούς ονόμασε τον αγαπημένο του μαθητή πέτρα (Πέτρο) αλλά δεν έμεινε εκεί και του είπε «σε ονομάζω Πέτρο (Κηφά) και σε αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου και οι πύλες του Άδη δεν θα έχουν ισχύ σε αυτή». Ματ 16:18: «Και εγώ δε σοι λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής». Η μήτρα όπως είπαμε πιο πάνω έχει σύμβολο τον τάφο και το φέρετρο και όπως θα δούμε και τον κάτω κόσμο, δηλαδή τον Άδη. Η μήτρα του «κάτω κόσμου», εκεί δηλαδή που συμβαίνει ο συμβολικός θάνατος (σπερματοχυσία) δεν μπορεί να επηρεάσει την «πέτρα». Στην «πέτρα» αυτή έχει οικοδομηθεί ο χριστιανισμός των πρώτων χρόνων αλλά κάπου στην πορεία χάθηκε η γνώση. Ηθελημένα ή αθέλητα. Διαβάζουμε από το λεξ. συμβ. Του Κούπερ: «Ακατέργαστος λίθος. Αιγ.: Το υλικό που πρέπει να επεξεργαστεί κανείς για να πετύχει την τελείωση μέσω δημιουργικής δραστηριότητας• ο ανώμαλος, ακατέργαστος λίθος είναι ο μη αναγεννημένος άνθρωπος και ο τέλειος επεξεργασμένος λίθος είναι ο πνευματικός και τελειωθείς άνθρωπος». Στην μύηση των ετέρων τεκτόνων δίδεται συμβολικά μια ακανόνιστη πέτρα μια σμίλη και ένα σφυρί με την οδηγία να σμιλευτή. Συνεχίζουμε με επιλογές με τον Κούπερ: «Οι κωνικοί λίθοι και οι τύμβοι έχουν τον ίδιο συμβολισμό με τους όρθιους λίθους και μπορεί να είναι φαλλικοί». «Ο θεμέλιος λίθος είναι ο βράχος πάνω στον οποίο βασίζεται το σύμπαν, ο βασικός λίθος της γης και η πηγή των υδάτων της ζωής, ο βράχος που υπερισχύει έναντι του Άδη και των δυνάμεων του κάτω κόσμου». «Ο απελέκητος λίθος είναι η prima materia (πρώτη ύλη), η θηλυκή, και συνδέεται με τα αρσενικά σύμβολα της σμίλης και όλων των κοφτερών εργαλείων που διαμορφώνουν και δίνουν σχήμα στην prima materia. Ο σκαλισμένος, ή γυαλισμένος λίθος υποδηλώνει το χαρακτήρα που έχει διαμορφωθεί και τελειοποιηθεί». «Οι Βαίτυλοι υποδηλώνουν τον τόπο διαμονής μιας θεότητας• ένας ομφαλός• τόπος διαμονής του ηλιακού πνεύματος• κατοικία των πνευμάτων των νεκρών• ένα σημείο συνάντησης ουρανού και γης• το ιερό• άγιο έδαφος. Οι Βαίτυλοι είναι επίσης προφητικοί λίθοι, «ομιλούντες λίθοι», απ’ όπου έρχεται η φωνή της θεότητας ή του χρησμού, όπως ο ομφαλός των Δελφών. Οι λίθοι αυτοί συνήθως πέφτουν από τον ουρανό και μπορεί να είναι είτε ο τόπος διαμονής της θεότητας, είτε μια ανεικονική αναπαράστασή της». «Ελλ.-Ρωμ.: «Τα οστά της Μητέρας Γης» (Οβίδιος). Ο μαύρος λίθος είναι ένα σύμβολο της Κυβέλης η οποία, σαν θεά του βουνού, παριστάνεται επίσης με μια κωνική πέτρα. Ο τετράγωνος λίθος είναι γνώρισμα της Αφροδίτης/Venus. Οι λίθοι συχνά συνδέονται με τον Κρόνο/Saturnus και με τη λατρεία του Απόλλωνα, κυρίως ο ομφαλός των Δελφών και ο κυβικός βωμός της Δήλου. Ο Ερμής είναι ένας θεός των λίθων και παριστάνεται από έναν τύμβο ή σωρό λίθων». Παραπάνω ο Κούπερ κάνει ένα σοβαρό σφάλμα όταν λέει πως η απελέκητη πέτρα είναι Θηλυκή. Προφανώς μπερδεύεται με την σμίλη που την διαμορφώνει, ένα κοφτερό εργαλείο που όντως είναι φαλλική. Η σμίλη διαμορφώνει το σπέρμα και όχι τη μήτρα και θα το αποδείξουμε αμέσως. «Μία παράδοση του Καυκάσου λέει: «Στην αρχή ο κόσμος ήταν σκεπασμένος με νερό. Ο μεγάλος θεός - δημιουργός κατοικούσε τότε μέσα σε ένα βράχο». Φαίνεται λοιπόν πως η ανθρώπινη φαντασία θεωρεί τις πέτρες (όπως στο μύθο του Δευκαλίωνα) και τους βράχους πηγή της ανθρώπινης ζωής» (Λεξ. Συμβ. Cirlot). «Κατακλυσμός. Η σεληνιακή δύναμη των υδάτων• το τέλος ενός κύκλου και η αρχή ενός καινούργιου• προκαλεί το θάνατο αλλά και την αναγέννηση» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ). Το τέλος ενός κύκλου είναι το τέλος της παιδικής ηλικίας και η αρχή της εφηβείας. Ο θάνατος είναι ο θάνατος του σπόρου-σπέρματος στον «κάτω κόσμο», η γη-μήτρα, και η αναγέννηση της ζωής είτε αυτή λέγεται χλωρίδα είτε άνθρωπος. Ο κατακλυσμός όπως καταλαβαίνεται δεν είναι τίποτα άλλο από τον κατακλυσμό του σπέρματος. Ο μυημένος θα πρέπει να επιπλεύσει των «υδάτων» με μία «βάρκα» (κάτι που μπορεί να περιέχει κάτι) δηλαδή μια μυημένη μήτρα. Όταν τα «νερά» θα εξαφανιστούν ο μύστες Δευκαλίωνας και Πύρρα θέλοντας να δώσουν ζωή στο ανθρώπινο γένος, πήραν χρησμό από τους Δελφούς να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους. Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης. έτσι δημιούργησαν τον «λαό» γιατί οι άνθρωποι προέρχονται από την πέτρα, λάας αρχαία ελληνικά. Δεν είναι τυχαίο που έλεγαν πως ο Δευκαλίων και η Πύρρα όταν αποτραβήχτηκαν τα νερά προσάραξαν στο βουνό Όρθυς. Από την Όθρυ, το θηλυκό βουνό των Τιτάνων έγινε η «πετρομαχία» με τους Ολύμπιους από το αρσενικό βουνό Όλυμπο. Εδώ θα πρέπει να κάνουμε διαχωρισμό δύο συμβόλων της πέτρας και των οστών. Είδαμε το μαντείο να λέει καλύψουν τα πρόσωπα τους και να πετάξουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της γης. Τα οστά είναι μεν σύμβολο του σπέρματος αλλά περιέχουν θάνατο οπότε είναι χυμένο στη μήτρα σπέρμα. Ήταν και ο λόγος που το μαντείο διέταξε να καλύψουν το πρόσωπο και να πετάξουν τα «οστά» πίσω από την πλάτη σαν να είναι μια αποτρόπαια πράξη. Οι ευσεβείς όμως δεν ρίχνουν «οστά» αλλά πέτρες. Στην «πέτρα» όπως λέει ο Cirlot την «πηγή της ανθρώπινης ζωής» όταν ο κόσμος ήταν καλυμμένος με νερό «ο δημιουργός κατοικούσε τότε μέσα σε ένα βράχο». Η πέτρα είναι παγίωση της «λάβας». Η λέξη παγίωση προέρχεται από την λέξη πάγο που εκτός από την στερέωση μετά από κρύο του νερού, σήμαινε στα αρχαία Ελληνικά και κορυφή βράχου, λόφος, βουνό, πηκτό αίμα κ.α. (Αρχ. Λεξ. Hofmann), ενώ σε άλλο (Ματζέντα) και το αλάτι της θάλασσας. Όταν θα βράσει το «νερό» (μήτρα) από τη «φωτιά» (φαλλός) και το νερό γίνει «ατμός» και πάει στον ουρανό, αυτό που θα μείνει είναι το «αλάτι», η «πέτρα» του «νερού». «Ο ατμός είναι η ορατή μορφή του Μεγάλου Πνεύματος που εκτελεί μια εξαγνιστική και πνευματική μεταμόρφωση» (λεξ. Συμβ. Κούπερ). Να λοιπόν γιατί οι προληπτικοί άμα χύσουν το αλάτι έξω από το πιάτο θα πρέπει να ρίξουν και αλάτι πίσω από την πλάτη τους. Η πράξη είναι ισοδύναμη με εκσπερμάτωση και είναι αποτρόπαια όπως και η σπορά της γης με οστά. Το χυμένο σπέρμα όπως είπαμε έχει σύμβολο το αίμα. Εδώ βλέπουμε πως το πηγμένο αίμα που κλείνει μια «πληγή» μία «αιμορραγία» είναι και αυτό ισοδύναμο σύμβολο με την πέτρα. Το αλάτι είναι ότι μένει από το «νερό» της «θάλασσας» μετά από εξάτμιση των υγρών. Το αλάτι είναι το ίδιο σύμβολο με την πέτρα το πηγμένο αίμα και κυρίως με το βουνό. Αφού λοιπόν έχετε την γνώση των συμβόλων ποταμός, πέτρα, απόσυρση των υδάτων, διαβάστε αυτόν τον μύθο της ΠΔ για να δείτε πως η γνώση του μυστικού της Εγκράτειας δεν ήταν προνόμιο μόνο των Ελλήνων. Ο Ιησούς του Ναυή κατόπιν εντολής του θεού θέλοντας να μεταφέρει ασφαλώς το λαό από την μία όχθη του ποταμού Ιορδάνη στην άλλη, να περάσει δηλαδή το τελευταίο εμπόδιο και να βρεθεί τελικά στη πλευρά της «Γης της Επαγγελίας» θα πρέπει να κάνει την εξής τελετή: Ιερείς θα μεταφέρουν την Κιβωτό της Διαθήκης στην όχθη του Ιορδάνη και θα μπουν μέσα στο νερό του μέχρι να βραχούν τα πόδια τους. Όταν έγινε αυτό ο ποταμός στο σημείο αυτό στέρεψε (διαχωριστήκαν τα νερά) όπως ακριβώς έγινε με τον Μωυσή στην Ερυθρά θάλασσα. Τότε οι ιερείς που βάσταγαν την κιβωτό και που κατά τα συμφραζόμενα θα πρέπει να ήταν έξι, προχώρησαν και στάθηκαν στη μέση του Ιορδάνη. Μετά από αυτό ο λαός πέρασε τον ποταμό χωρίς να βραχεί. Τότε ο θεός διέταξε τον Ιησού να πάρει έναν άνδρα από κάθε φυλή του Ισραήλ δηλαδή το σύνολο δώδεκα άντρες και να τους διατάξει να σηκώσουν στους ώμους (ἀράτω ἐπὶ τῶν ὤμων ΙτΝ 4,5) από την κοίτη του ποταμού δώδεκα «ομαλές» πέτρες (ἑτοίμους δώδεκα λίθους ΙτΝ 4,3) που θα τις μεταφέρεται στο στρατόπεδο που θα κατασκηνώσουν από την άλλη πλευρά του Ιορδάνη. Στο σημείο, στο κέντρο του Ιορδάνη, εκεί που οι ιερείς πατούσαν τα «πόδια» τους, στήθηκαν δώδεκα πέτρες (άλλες από αυτές που πήραν οι δώδεκα), πέτρες που φαίνονται μέχρι σήμερα. Τις πέτρες που σήκωσαν στους ώμους από την κοίτη του Ιορδάνη οι δώδεκα αντιπρόσωποι των φυλών του Ισραήλ, ο Ιησούς του Ναυή τις έστησε στα Γάργαλα μία περιοχή ανατολικά της Ιεριχούς για να τις δείχνουν οι Ισραηλίτες στα παιδιά τους, και να τους λένε πως πέρασαν με θαυμαστό τρόπο τον Ιορδάνη ποταμό (όπως και την Ερυθρά) δηλαδή χωρίς να κινδυνέψουν να πνιγούν από το νερό. Μετά από αυτό το γεγονός το επόμενο που έπραξε ο Ιησούς του Ναυή ήταν να κατασκευάσει πέτρινα μαχαίρια και να κάνει περιτομή στους γιους του Ισραήλ. Όπως θα δούμε η συμβολική αυτή πράξη συνδέεται με την συμβολική πράξη της διάβασης του ποταμού όσο αυτός είναι ξηρός. Εξηγώ τον μύθο. Η κιβωτός είναι κάτι που μπορεί να περιέχει κάτι δηλαδή μια μήτρα. Ο ποταμός όπως ξέρουμε είναι ο φαλλός. Έξι ιερείς δηλαδή μύστες θα βάλουν τα πόδια τους στον νερό. Το έξι σημαίνει σεξ δηλαδή έρωτα. Το πόδι όπως θα δούμε αργότερα είναι σύμβολο του φαλλού. Το να μπεις στα νερά του ποταμού είναι σύμβολο πως έχεις μπει στην εφηβεία ή είσαι έτοιμος για ερωτική πράξη. Όταν ο μύστης μπει στο ποτάμι και αποτραβηχτούν τα νερά, τότε θα φανούν οι «πέτρες» η στερεοποίηση του υγρού. Έτσι πέρασαν το «ποτάμι», έτσι διδάχτηκε ο λαός που ακολουθούσε τον Ιησού του Ναυή. Έχει αποδειχθεί ότι την περιτομή την δίδαξαν πρώτοι οι Αιγύπτιοι από τους οποίους μετά την έξοδο την υιοθέτησε ο λαός που σήμερα λέγεται Ισραήλ. Στην συμβολική πράξη της περιτομή δεν πρέπει να χυθεί αίμα. Το έργο Cerrahiyye-i Ilhaniye του διάσημου και γνωστού Οθωμανού χειρουργού του 15ου αιώνα, Serafeddin Sabuncuoglu, που γράφτηκε το 1465, είναι στην πραγματικότητα μια μετάφραση του Et-Tasrif του Zahravi, αλλά με δικές του παρατηρήσεις και συνεισφορές, το οποίο περιγράφει λεπτομερώς την τεχνική της περιτομής και περιέχει τις πρωτότυπες εικόνες που την απεικονίζουν, καθώς και τα χειρουργικά εργαλεία που χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Ο Sabuncuoglu περιγράφει και απεικονίζει τα ειδικά διαμορφωμένα ψαλίδια με τις ελαφρώς κυρτές αιχμηρές άκρες τους και προτείνει δύο απολινώσεις για την υγιή και ασφαλή τεχνική της περιτομής στο δέρμα της ακροποσθίας έτσι ώστε να μην υπάρχει αιμορραγία. Στα επιχειρήματα υπέρ και κατά της περιτομής των ανδρών βρίσκουμε το εξής επιχείρημα: Η περιτομή μειώνει την ευαισθησία του πέους της βλεφαρίδας, η οποία λύνει το πρόβλημα της πρόωρης εκσπερμάτωσης, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν καταγγελίες για σχεδόν πλήρη απώλεια ευαισθησίας.

Ερμής

Η σπηλιά είναι το πιο γνωστό  σύμβολο της μήτρας. Αξίζει να δούμε τι γράφουν για τον συμβολικό τόπο γέννησης σπουδαίων Θεών. Δίνουμε έμφαση σε αυτά που πρέπει να προσέξετε. Το σπήλαιο και το βουνό έχουν τεράστια σημασία στο συμβολισμό αλλά και στη φιλοσοφία των θρησκειών, γιαυτό δώστε πολύ μεγάλη προσοχή.

«Σπήλαιο. «Ένα σύμβολο του σύμπαντος» (Πορφύριος)· ένας ομφαλός· το κοσμικό κέντρο· η καρδιά· ο τόπος ένωσης του Εαυτού και του εγώ· ο τόπος συνάντησης του θείου και του ανθρώπου, γι’ αυτό και όλοι οι θνήσκοντες θεοί και σωτήρες γεννιούνται μέσα σε σπηλιές· εσωτερική γνώση· εκείνο που είναι κρυμμένο· ένας τόπος μύησης και δεύτερης γέννησης. Το σπήλαιο είναι επίσης η θηλυκή αρχή, η μήτρα της Μητέρας Γης και η προστατευτική όψη της· αποτελεί ταυτόχρονα τόπο ταφής και επαναγέννησης, μυστηρίου, αύξησης και ανανέωσης, από τον οποίο ο άνθρωπος αναδύεται και στον οποίο επιστρέφει κατά το θάνατο μέσα στο πέτρινο φέρετρο. Αυτή η ανάδυση συνδέει τη σπηλιά με το Κοσμικό Αυγό. Το σπήλαιο συνδέεται στενά με το συμβολισμό της ΚΑΡΔΙΑΣ (βλ. λέξη) σαν πνευματικό και μυητικό κέντρο τόσο του μακροκόσμου, όσο και του μικροκόσμου· η σπηλιά και η καρδιά συμβολίζονται με το θηλυκό, καθοδικό τρίγωνο. Το βουνό είναι η αρσενική αρχή, το ορατό και το εξωτερικό και παριστάνεται με το ανοδικό τρίγωνο, ενώ η σπηλιά μέσα στο βουνό είναι το θηλυκό, το κρυμμένο και το κλειστό· και τα δυο είναι κοσμικά κέντρα. Η σπηλιά, όντας μέρος του βουνού, έχει τον ίδιο συμβολισμό με τον άξονα. Οι τελετουργίες μύησης πολύ συχνά λάμβαναν χώρα μέσα σε σπηλιές, επειδή συμβολίζουν τον κάτω κόσμο και το μνήμα όπου επέρχεται ο θάνατος πριν από την επαναγέννηση και τη φώτιση. Σαν ένας τόπος μύησης είναι και ιερός τόπος, και η είσοδος σ’ αυτόν κρυβόταν από το βέβηλο με ένα λαβύρινθο ή ένα επικίνδυνο πέρασμα, που συχνά το φύλαγε κάποιο τέρας ή μια υπερφυσική οντότητα και η είσοδος μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την υπερνίκηση της δύναμης που εναντιωνόταν. Η είσοδος στη σπηλιά σημαίνει επίσης την επιστροφή στη μήτρα της Μητέρας Γης, όπως και η ταφή σε σπήλαια. Το πέρασμα μέσα από σπηλιά αντιπροσωπεύει την αλλαγή κατάστασης  και επιτυγχάνεται με την υπερνίκηση των επικίνδυνων δυνάμεων. Η σπηλιά είναι συχνά ο τόπος του ιερού γάμου μεταξύ ουρανού και γης, Βασιλιά και βασίλισσας κ.τ.λ.  Κελτ.: Ο τρόπος εισόδου στον άλλο κόσμο. Κιν.: Η σπηλιά είναι η θηλυκή, γιν, αρχή, ενώ το βουνό είναι γιάνγκ.» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

 

Σχολιάζουμε τα παραπάνω. Ο Κούπερ λέει καθαρά πως το βουνό είναι ο φαλλός και ανοδικό τρίγωνο και η σπηλιά του βουνού είναι η μήτρα. Ακόμα λέει πως η καρδιά είναι και αυτή ένα καθοδικό τρίγωνο και σπηλιά. Θυμίζουμε το πασίγνωστο σύμβολο των ερωτευμένων την καρδιά καρφωμένη από το βέλος του Ερώτα να αιμορραγεί. Το βέλος σαν οξύ και κοφτερό είναι ο φαλλός. Η καρδιά είναι η μήτρα και το αίμα το σπέρμα που χύνεται. Η σπηλιά όμως είναι και ο κάτω κόσμος δηλαδή ο Άδης το μέρος που τρέχουν δύο ποτάμια (ή πηγές) η Λήθη (η λησμονιά) και η Μνημοσύνη (η μνήμη) αλλά και η περίφοβη Στυξ που τα νερά της είναι μισητά στον Όλυμπο. Η σπηλιά και το βουνό μας λέει ο Κούπερ είναι κοσμικά κέντρα. Δηλαδή είναι το κέντρο του κόσμου, ένας ομφαλός. Ομφαλός και το κέντρο του κόσμου για την αρχαιότητα λεγόταν πως ήταν (πάντα συμβολικά) οι Δελφοί. Γιατί; Γιατί Δελφύς είναι η μήτρα της γυναίκας (Ετ. Αρχ. Λεξ. Ματζέντα). Α-δελφ-ός είναι αυτός που έχει βγει από την ίδια μήτρα. Θα επανέλθουμε όμως για τους Δελφούς.

Για τον ίδιο λόγο, δηλαδή επειδή τα γεννητικά όργανα του ανθρώπου είναι στο κέντρο του σώματος, λέγονται και αξονικά.

Η σπηλιά συμβολίζει και τον κάτω κόσμο. Θα θυμίσω πως ο δρόμος για τον κάτω κόσμο ήταν ο ποταμός Αχέρων ένα όνομα που προέρχεται από την λέξη άχος (αχ επιφώνημα πόνου αλλά και έρωτα). 

Επίσης ξεκάθαρα συνδέεται η μήτρα με τον τάφο και τον κάτω κόσμο, οπότε οι ψυχές που κατεβαίνουν στον «κάτω κόσμο» είναι μία τεράστια παρανόηση γιατί οι ψυχές δεν είναι τίποτα άλλο από τα σπερματοζωάρια που «πεθαίνουν» στη μήτρα έχοντας όμως και την δυνατότητα της αναγέννησης.

Ο «θάνατος» και η  «ανάσταση» (όπως αυτή του Ιησού) ή η κατάβαση στον Άδη με φυσικό σώμα των ηρώων και η επιστροφή τους στον πάνω κόσμο όμως, έχουν  άλλο νόημα, και αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα.

Αφού λοιπόν ξέρουμε τι σημαίνει φίδι, πέτρα, τι σημαίνει σπηλιά και βουνό, τι σημαίνουν τα φτερά και ο τάφος με προέκταση και κάτω κόσμος, είναι ώρα να μάθουμε τι σύμβολο είναι ο Ερμής αλλά και το μεγάλο σύμβολο, το πόδι.

 

Στη θέση Φονεμέναι "αγίου" Πέτρου, στο βουνό Zυγός, είναι ορατοί τρεις μεγάλοι λιθοσωροί («έρμακες») που αναφέρονται από τον Παυσανία και θεωρείται ότι αντιστοιχούσαν στα όρια των αρχαίων επικρατειών Σπάρτης, Άργους και Tεγέας. Πρόκειται για είδος όρων που ήταν αφιερωμένοι στον Eνόδιο Eρμή (6ος - 4ος αι. π.α.χ.χ.)  (πηγή Hellenic Pantheon).

Έρμακες λίθοι προς τιμή του ενόδιου (του δρόμου) Ερμή. Ο Ερμής παριστάνεται με την όρθια πέτρα (Αργός λίθος). Εκεί έβαζαν σύκα σαν προσφορά στο θεό.

«Ένα καλάθι σύκα υποδηλώνει γονιμότητα και τη γυναίκα  σαν θεά και μητέρα» (λεξικό συμβόλων Κούπερ).

 «Έρμακες, ύφαλοι # πέτρες στη βάση των αγαλμάτων του Ερμή που τις μάζευαν οι περαστικοί από το δρόμο (και έτσι καθαριζόντουσαν οι δρόμοι), αι» (Ματζέντα).

Ας ξεκινήσουμε με το λάθος του αρχαιοελληνικού ετυμολογικού λεξικού Ματζέντα (και όχι μόνο) που λέει πως οι πέτρες μαζεύονταν από το δρόμο για καθαρισμό τους. Ο σκοπός που γινόταν αυτό ήταν για να στηρίξουν το κυρίως σήμα του δρόμου που αρχικά ήταν όρια τόπων αλλά και υποδείξεις κατευθύνσεων σε διχάλες δρόμων και σταυροδρόμια. Αρχικά λοιπόν ήταν οι αργοί λίθοι όπως βλέπουμε στην φωτογραφία. Αργοί λίθοι είναι εκείνοι που δεν υφίστανται καμία επεξεργασία δηλαδή ακατέργαστες πέτρες.

Λάθος επίσης κάνουν όλοι στην ετυμολογία του ονόματος του Ερμή. Θα πάρουμε τυχαία ένα ιστότοπο για να δούμε τι λένε.

«Το όνομά του ετυμολογείται από το είρω (αναγγέλω), ερέας και (κατά πλεονασμό του μ) Ερμέας, Ερμής με συναίρεση, ή κατ' άλλους από το έρυμα, δηλαδή το λόγο». Ιστότοπος Δελφύς.  

Όλα τα πιο πάνω είναι εντελώς λάθος γιατί το όνομα του Θεού προέρχεται από την λέξη έρμα που σημαίνει «έρεισμα # στήριγμα # αντιστήριγμα # δοκός στήριξης πλοίου σε νεώριο # υπόβαθρο # θεμέλιο # βάση # κρηπίδα # κρηπίδωμα # στύλωμα # στύλος # βάθρο # σαβούρα # βάρος # σκόπελος # ύφαλος # ξέρα # τμήμα προκυμαίας # προκυμαία # μόλος # πρόχωμα # επίχωμα, το - εξ αυτής η αγγλική λέξη herm ή herma» (Ματζέντα).

Οι ερμές ήταν αρχικά οι σωροί από πέτρες (ερμαίοι λόφοι) επάνω στους οποίους τοποθετούσαν ένα σύμβολο δηλαδή ήταν οι πέτρες που στήριζαν το κυρίως θέμα. Αρχικά ήταν ένας αργός λίθος δηλαδή μια ακατέργαστη πέτρα όπως το βλέπουμε και στη φωτογραφία. Αργότερα οι λίθοι αυτοί έγιναν απόκτησαν γεωμετρικά σχήματα, κώνοι, πυραμίδες, κίονες, κύβοι κ.τ.λ.

Ο Παυσανίας (VII, 22, 4,) αναφέρει ότι γύρω από την αγορά των Φαρών της Αχαΐας υπήρχαν μπηγμένοι στο έδαφος τριάντα τετράγωνοι λίθοι, λέγοντας ότι ο κάθε ένας αντιπροσώπευε μια ορισμένη θεότητα. Παρά πάντως την απλή επεξεργασία τους ο περιηγητής τους αναφέρει σαν αργούς λίθους.

Στο Γύθειο λατρεύονταν μεγάλος λίθος, που ονομαζόταν Ζευς Καππώτας (Παυσ. ΙΙΙ, 22,1), που στην δωρική διάλεκτο σήμαινε τον από τον ουρανό πεσμένο Δία. Το πιο πιθανόν πως επρόκειτο για αερόλιθο.

Η λατρεία των λίθων χάνεται στα βάθη των χρόνων. Το πιο πιθανόν συμφώνα με την δική μου λογική, ειδικά για τον Δία, θα πρέπει να προέρχεται από το άναμμα της φωτιάς του πρωτόγονου ανθρώπου με τσακμακόπετρες. Επειδή κατά την παγκόσμια λαϊκή αρχαία αντίληψη ο κεραυνός ήταν σύγκρουση πετρών και αυτό μας το δείχνει και η λέξη αστροπελέκι. 

Ο κεραύνιος Ζευς λατρευόταν σαν μικρός λίθος. Έτσι μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε γιατί ο Κρόνος, που σαν ουροβόρος τρώει τα παιδιά του, δηλαδή το σπέρμα του, του δίνεται μια πέτρα. Είναι η ίδια πέτρα που σε άλλους μύθους (Δευκαλίωνα, Ιάσωνα, Κάδμου) πετιέται στη γη και γεννά ανθρώπους.

Διαβάζουμε ξανά το λεξικό συμβόλων του Κούπερ για να επαληθεύσουμε αυτά που ήδη θα έχουμε συμπεράνει:  Ο τετράγωνος λίθος είναι γνώρισμα της Αφροδίτης. Οι λίθοι συχνά συνδέονται με τον Κρόνο και με τη λατρεία του Απόλλωνα, κυρίως ο ομφαλός των Δελφών και ο κυβικός βωμός της Δήλου. Ο Ερμής είναι ένας θεός των λίθων και παριστάνεται από έναν τύμβο ή σωρό λίθων».

Συμπέρασμα. Ο ακατέργαστος λίθος είναι το ακατέργαστο γεννητικό όργανο ενώ η Αφροδίτη που αντιπροσωπεύει το Θεϊκό έρωτα, είναι η κατεργασμένη τετράγωνη πέτρα με άλλα λόγια η εγκράτεια στον έρωτα, ο ολύμπιος τρόπος.

Ο Ερμής είναι ο Θεός των ορίων, ο θεός του σταυροδρομιού. Ανάλογα με την χρήση που θα του κάνεις, θα σε οδηγήσει είτε στον Όλυμπο είτε στον Άδη.

Ένα από τα νοήματα της λέξης έρμα είναι σκόπελος ή ύφαλος ή ξέρα. Και οι τρεις λέξεις έχουν την ίδια σημασία που είναι βράχος κάτω από την θάλασσα. είναι ένα σύμβολο αντίθετο από το περπάτημα πάνω στα νερά ή μιας βάρκας (μήτρα) που επιπλέει στα νερά. Θα θυμίσω πως ο ιερότερος τόπος των ελλήνων μαζί με τους Δελφούς ήταν η Δήλος (δεν είναι σύμπτωση που και οι δύο τόποι αρχίζουν από Δέλτα), ο τόπος που γεννήθηκε ο Ήλιος Απόλλων και η Σελήνη Άρτεμης. Η Δήλος σύμφωνα με τον μύθο ήταν ξέρα-ύφαλος που αναδύθηκε από τα ύδατα για να γεννήσει η Λητώ τα θεϊκά παιδιά. 

Μία λέξη που προέρχεται από τον Ερμή είναι το Έρμαιο. Στην αρχή το νόημα αυτή της λέξης ήταν δώρο του Ερμή απροσδόκητο θεϊκό δώρο (λεξ. Μπαμπινιώτη). Μετά όπως μας λέει το ίδιο λεξικό πήρε και την έννοια αυτού που δεν ξέρει που πάει αυτού που παρασύρεται ανεξέλεγκτα. Και η έννοια αυτή πάλι από τον Ερμή προήλθε. Συγκεκριμένα από τις ιδιότητες του Ερμή.

Ο Ερμής ήταν ο μόνος Θεός που μπορούσε να βρεθεί στους τρεις διαφορετικούς τόπους, τον Όλυμπο, ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και στον Άδη αφού ήταν ψυχοπομπός, δηλαδή ήταν συνοδός των «ψυχών» που κατέρχονταν εκεί.  Ο Ερμής ήταν ο αγγελιοφόρος των Θεών. 

Ο πιο αντιπροσωπευτικός δωδεκαθεϊστής του καιρού μας (κατά την γνώμη μου) είναι ο Βλάσης Γ. Ρασσιάς. Στο έργο του «Περί των Πατρώων Θεών», τόμος πρώτος γράφει για τον Ερμή (οι εμφάσεις είναι δικές μας):

«Ο «τρόχις» (σ.σ. δρομέας # ταχυδρόμος # αγγελιοφόρος # υπηρέτης, ο. Ματζέντα) Ερμής, είναι πανάρχαιος Θεός, πελασγικός κατά τον Ηρόδοτο (Β, 51), χθόνιος αρχικά Θεός του αιθερογενούς ανέμου και μετά ιθυφαλλικός (σ.σ. ιθύφαλλος, φαλλός σε στύση # πούτσος σηκωμένος # ομοίωμα πέους σε στύση # ομοίωμα φαλλού # βακχικό τραγούδι ή χορός # ομοίωμα πέους σε στύση που έφεραν οι βακχεύοντες # ωδή ψαλλόμενη στις τελετές του Βάκχου # χορός συνοδεύων τον ιθύφαλλο # χορευτής ιθυφάλλου # λάγνος άνδρας, ο. Ματζέντα) και γονιμοποιητής (κατά τον Rinck δωρητής της γονιμότητας και της πολυτοκίας με σύμβολό του τον Φαλλό) και αγροτοποιμενικός. Οι αυτόχθονες Αρκάδες, που η παράδοσή τους ήθελε τον Θεό να έχει γεννηθεί στα μέρη τους, στο όρος Κυλλήνη, τον λάτρευαν με την επίκληση «Εριούχος», δηλ. ο πολλές οφέλειες παρέχων, ο μεγαλοφελής, ενώ στην Κυλλήνη της Ηλίδος απεικονιζόταν ως γονιμοποιητής Θεός με φαλλόμορφο άγαλμα. Η βοιωτική παράδοση θέλει τον Ερμή γεννημένο στο όρος της Βοιωτίας Κηρύκειον και ανατραφέντα από ένα δένδρο που λεγόταν Ανδράχνη (σ.σ. αντράκλα # γλιστρίδα, η. Ματζέντα). Το όνομά του ετυμολογείται από το «είρω» (αναγγέλλω), ερέας και (κατά πλεονασμό του γράμματος μ) Ερμέας, Ερμής με συναίρεση, ή, κατ' άλλους, από το έρυμα, δηλ. το λόγο. Στην «Ολύμπια» Λατρεία λατρεύεται ως ο φιλότεχνος κήρυξ των θεϊκών αγγελμάτων, δωρητής της νοήσεως και της επικοινωνίας («ποικιλόβουλος» και «ποικιλόμυθος» αποκαλείται στον XXVIII Ορφικό Ύμνο), λόγιος και προστάτης των φιλοσόφων και ρητόρων, καθώς επίσης και ως αλεξίκακος ή αποτροπιακός Θεός που χαρίζει καλοτυχία και προστασία από κακοδαιμονία (γι' αυτό συναντάμε φυλακτικές ή αποτροπιακές απεικονίσεις του στους δρόμους και στα πρόθυρα των σπιτιών, ή αντίστοιχες επικλήσεις του, όπως λ.χ. «Ενόδιος», «Όδιος», «Αγήτωρ», «Στροφαίος» -από τις στρόφιγγες των θυρών-, «Προπύλαιος» κ.ά.). Ως «επιστάτης των δρόμων», ο Ερμής απεικονίζεται / επικαλείται με τις περίφημες «Ερμαίες Στήλες» (τις λεγόμενες «Ερμές», τετράγωνες στήλες δίχως πόδια και χέρια, που συμβόλιζαν το εδραίο και ασφαλές, με προτομή του Θεού και φαλλό που «χαιρέτιζαν» τους ανθρώπους στις άκρες των δρόμων), ενώ στην εύνοιά του αποδίδεται το κάθε ανέλπιστο εύρημα («έρμαιον»). Η συμμετοχή του στο ανέλπιστο κέρδος, σε συνδυασμό με τις επικλήσεις του «Πολύτροπος και «Εριούνιος» (σ.σ. Εριούνης πολύ ωφέλιμος # πολύ κερδοφόρος (επίθετο του Ερμή) # Ερμής, ο. Ματζέντα) πολύ σύντομα τον καθιέρωσαν και ως «Αγοραίο» και «Κερδώο» Θεό.

Σύμφωνα με τον σχετικό μύθο, η φυσική του αγχίνοια (σ.σ. βαθύνοια # νοημοσύνη # οξυδέρκεια # οξύνοια # διορατικότητα # κρίση # εξυπνάδα # ευφυΐα # ετοιμότητα πνεύματος # ετοιμολογία # πνεύμα, η. Ματζέντα) τον εξώθησε σε παιδική ακόμη ηλικία να κλέψει από την Πιερία το κοπάδι των 50 ιερών βοδιών των Θεών, πράγμα που προξένησε το θαυμασμό του Διός και τη μετέπειτα φιλία του Απόλλωνος ο οποίος αρχικά είχε σταλθεί σε αναζήτηση του βέβηλου και άγνωστου άρπαγα. Θυσιάζοντας δύο από τα βόδια του κοπαδιού και τεμαχίζοντάς τα σε 12 τμήματα ως προσφορά στους 12 θεούς (πάντα το Πάνθεον νοείται ως δωδεκάθεο, σε συμβολισμό του εγκατοικούντος στον Κόσμο Θείου, εξ ου και η αναπαράστασή του δια του Δωδεκάεδρου) ο Ερμής εγκαινιάζει έτσι το θυσιαστικό έθος (σ.σ. έθιμο) κάτω από τη λογική της επικοινωνίας των ανθρώπων με τους Θεούς. Η φιλία των δύο Θεών επισφραγίστηκε με ανταλλαγή δώρων και ο Ερμής χάρισε στον Απόλλωνα την επτάχορδη λύρα και ο τελευταίος χάρισε στον Ερμή το Κηρύκειον, για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω (η αρκαδική παράδοση θέλει τον Ερμή να φτιάχνει επτάχορδη λύρα από όστρακο χελώνας την τέταρτη μόλις ώρα μετά τη γέννησή του, ένας συμβολισμός ότι έφερε την αρμονία στους ανθρώπους, γι' αυτό και του αφιερώθηκε ως ιερός αριθμός το Τέσσετα, κάτι που ερμηνεύεται επίσης και με το ότι ο Θεός προσέφερε 4 δώρα στην ανθρωπότητα: τον Λόγο, την αγωνιστική τέχνη, τη μουσική κλίμακα και τη γεωμετρία. Από αυτό τού έχει αφιερωθεί η τέταρτη ημέρα κάθε σεληνιακού μηνός, η λεγόμενη «Ερμού Τετράς», που του γίνονται προσφορές με αποθέσεις ειδικών πλακούντων).

Ο Θεός Ερμής θεωρείται μορφοποιητής της έλλογης αντίληψης, ταξιθέτης των διαδικασιών της μάθησης και της επικοινωνίας, εφευρέτης της αγωνιστικής και της σωματικής άσκησης (της έλλογης δηλαδή μεταχείρισης των σωματικών δυνατοτήτων) και γενικά «πολύτροπος» Θεός, θεραπευτής και διδάσκαλος των βασικών αρχών της περίθαλψης. Μοιράζεται συχνά βωμούς του με τον Θεό Απόλλωνα (από τον οποίο διδάχθηκε τη θεραπευτική τέχνη και στον οποίο δίδαξε, ως «Λόγος», τη Μουσική). Εστιασμένος στενά πάνω στα ανθρώπινα, αντιπροσωπεύει το σύνολο των δυνατοτήτων και συμβάντων της νόησης, τόσο όταν οι άνθρωποι είναι ξύπνιοι, όσο και όταν κοιμούνται (εξ ου και οι επικλήσεις του «Ονειροπομπός» και «Ηγήτωρ Ονείρων»). Κηρύσσει και εκπροσωπεί το νόμο της δημιουργίας των γεγονότων και αυτό το ίδιο το μυστήριο όλων των μυστηρίων, δηλαδή τον «Λόγο». Κάτω από όλες τις πιο πάνω ιδιότητές του, αποτελεί και ενσάρκωση της ψυχικής καθαρότητας και λατρεύεται ως μέγας προστάτης της ανθρώπινης ψυχής, την οποία ως «Χθόνιος Ερμής» (που πολύ ωραία εξυμνείται στον LVII - 57ο Ορφικό Ύμνο) συντροφεύει στη δύσκολη διαδρομή της μετά το σωματικό θάνατο ( εξ ου και οι επικλήσεις του «Ψυχοπομπός» και «Πομπαίος»).

Για τον ζώντα θνητό αποτελεί τον πιο αφοσιωμένο και στοργικό παρακινητή για πνευματική ανύψωση. Αυτό θέλουν να καταδείξουν οι απεικονίσεις του θεού ως ποιμένος που κουβαλάει στην αγκαλιά του ή στους ώμους του ένα νεαρό αρνί, απεικονίσεις που αργότερα έγιναν αντικείμενο ιδιοποίησης από τους χριστιανούς. Κατά τον εορτασμό των «Ερμαίων» της Τανάγρας, οι Ταναγραίοι οργάνωναν μεγάλη πομπή με επικεφαλής τον πιο όμορφο νέο της πόλης με ένα κριάρι στους ώμους («Κριοφόρος») προς τιμή του Θεού που η τοπική παράδοση ήθελε να έχει σώσει την Τανάγρα από επιδημία μετά από Επιφάνειά του και καθάρσια κριοφορία (Θεός Σωτήρ). Ο Ερμής ορίζεται συνήθως σε σχέση με τη Θεά Εστία και τη Θεά Αθηνά, ως Εντοπιότητα / Κίνηση και Σοφία / Λόγος αντιστοίχως. Ιερό ζώο του ο σκύλος και ιερά πτηνά ο γλάρος (λάρος, για τη γλυκύτητα του λόγου, για το «ηδύ λαρόν») και ο πετεινός. Ιερό χρώμα του το αργυρό και μέταλλό του ο υδράργυρος (υγρός άργυρος). Εμβλήματά του τα πτερωτά σανδάλια (εξ ου και καλείται «πτηνοπέδιλος» στον XVIII Ορφικό Ύμνο), ο φαλλός και το Ιερό Κηρύκειον, ένα σύμβολο πανάρχαιο, μυστηριακό και θεραπευτικό, που αποτελείται από μία ράβδο πτερυγοφόρο, πλαισιωμένη από δύο φίδια που περιπλέκονται με τέσσερα σημεία επαφής μεταξύ τους, σε συμβολισμό των τεσσάρων Ιερών Στοιχείων (Γή, Αέρας, Πυρ, Ύδωρ), καθώς και της ειρηνοποίησης των αντιθέτων. Μεγάλα λατρευτικά κέντρα του υπήρξαν ο Αίνος της Θράκης (όπου λατρεύτηκε ως πολιούχος θεός), η Ίμβρος (με μυστήρια στο όνομά του με την επίκληση «Ίμβραμος») και η αρκαδική Φενεός. Προς τιμή του, ως «Αγωνίου» Θεού, ως προστάτη των παλαιστρών και των γυμναστηρίων, εορτάζονταν τα λεγόμενα «Έρμαια» σε σειρά ελληνικές πόλεις (Σπάρτη, Αθήνα, Πελλήνη Αχαΐας, Φενεός, Κυλλήνη, Δήλος αρκαδικές πόλεις, Τανάγρα κ.ά.), με γυμνικούς αγώνες και λαμπαδηφορίες παιδιών και εφήβων. Στην ελληνιστική εποχή του άκρατου συγκρητισμού ταυτίσθηκε ως ψυχοπομπός με τον αιγυπτιακό θεό Ανούβι (Ερμανούβις) και ως δωρητής της Διάνοιας και αγγελιαφόρος των Θεών με τον Θώθ ή Τεχούτι, με αποτέλεσμα μία κάπως αυθαίρετη θεοκρασία που δημιούργησε τον περίφημο «Ερμή Τρισμέγιστο» και ένα ολόκληρο εσωτερικό ρεύμα γύρω από το λεγόμενο Corpus Hermeticum, τη «βίβλο» του αλεξανδρινού εσωτερισμού».

Αρχικά ο κύριος Ρασσιάς με την φράση του «αρχικά Θεός του αιθερογενούς ανέμου και μετά ιθυφαλλικός» επιβεβαιώνει όλα αυτά που υποστηρίξαμε πιο πάνω. Μας λέει πως ο Ερμής είναι Αιθερογενής  δηλαδή γεννημένος από τον Αιθέρα (αιθήρ,  επάνω στρώμα ατμόσφαιρας # αέρας # αιθέρας # αήρ, ο - στα έπη του Ομήρου είναι θηλυκό, Ματζέντα) το ανώτερο στρώμα του αέρα και θηλυκό στοιχείο κατά τον Όμηρο. Βέβαια σαν θεός ο Ερμής είχε μεγάλη σχέση με τον αέρα αφού ο αέρας είναι η αρσενική δύναμη κατά τους ορφικούς που γεννά τον Έρωτα αλλά μάλλον όχι με τον Αιθέρα. Σε αντίθεση από αυτό ήταν «σπηλαιογενής» και για το λόγο αυτό παριστάνεται σαν Ιθύφαλλος. Το αρχαιοελληνικό ετυμολογικό λεξικό Ματζέντα έχει δύο λέξεις για το Ιθύφαλλος αυτήν που ήδη δώσαμε πιο πάνω στο κείμενο του κυρίου Ρασσιά αλλά και αυτή: «Ιθύφαλλος, θεός κατώτερος της γονιμότητας (παριστάμενος με σηκωμένο πούτσο) που τον ταύτιζαν με τον Πρίαπο τον Τύχωνα τον Ορθάνη και τον Κονίσαλο, ο».

Ο Πρίαπος σαν Ιθύφαλλος. Ο φαλλός ανάμεσα σε καρπούς που παράγουν  οπούς, δηλαδή χυμούς, που σε «μεθούν» όπως το σταφύλι που παράγει τον οίνο.

 Ο Ερμής έχει φτερά στα πόδια αλλά και στο κεφάλι

Όπως ήδη έχουμε αναφέρει τα φτερά είναι σύμβολο του «αέρα» της ζωής δηλαδή του έρωτα. Ο Ερμής τα έχει στα πόδια με τα σανδάλια του και στο κεφάλι με τον σκούφο του. Επιφανειακά εξηγείται πως τα πόδια έχουν φτερά γιατί σαν αγγελιοφόρος είναι ταχύς στα πόδια ενώ στο κεφάλι λόγω της ευφράδειας του λόγου αφού ήταν και προστάτης των λόγιων και των κηρύκων. Παραπλανητικό και επιφανειακό είναι και το κερδώος, τίτλος του εμπορίου  αφού το απρόσμενο δώρο δεν έχει καμία σχέση με το εμπόριο αλλά με απρόσμενο δώρο που έρχεται στον εγκέφαλο. Το δώρο σχετίζεται με την εξέλιξη του εγκεφάλου που μία από τις ευεργεσίες ήταν η ευφράδεια λόγου.  Είναι το ίδιο δώρο-χάρισμα με αυτό που πήραν οι απόστολοι του Ιησού όταν μετά τον «μυστικό δείπνο» σε μια τελετή που κανείς δεν έχει δώσει μέχρι τώρα σημασία, γιατί απλά δεν ξέρουν το νόημα. Κανείς δεν ξέρει το σύμβολο πόδι, ούτε καν τα λεξικά συμβόλων.

 

Το πόδι είναι σύμβολο των γεννητικών οργάνων, ανάλογα με το φύλο.

 

Όταν λέγεται στο μύθο πως ο Ζευς γεννά από το πόδι του (μηρός) τον Διόνυσο αυτό σημαίνει πως ο Διόνυσος έχει γεννηθεί από τον φαλλό του Διός.

«Ο Ζευς έσωσε στο σώμα της (σ.σ. της Σεμέλης) τον ανώριμο καρπό: το παιδί Διόνυσο. Ο πατέρας έκρυψε τον παράκαιρα γεννημένο θεό ράβοντάς τον μέσα στο μηρό του ή κλείνοντας το πατρικό σώμα με χρυσές βελόνες» (ΜτΕ Κερένυι σελ. 241).

Η Ήρα γεννά από το μηρό: «Έτσι υποστηρίζαμε κάποιοι και είπανε  ότι ο Ήφαιστος γεννήθηκε από το μηρό της Ήρας» (ΜτΕ Κερένυι σελ. 153. Ο Κερένυι μας παραπέμπει στα σχόλια Ιλιάδας 14. 296 και στην Αινιάδα του Βιργιλίου Α. 8. 454).

Στη Βίβλο: «Εξο 1:5. Και πάσαι αι ψυχαί αι εξελθούσαι εκ του μηρού του Ιακώβ ήσαν ψυχαί εβδομήκοντα ο δε Ιωσήφ ήτο ήδη εν Αιγύπτω». Δηλαδή : «και όλες οι ψυχές που βγήκαν από τον μηρό του Ιακώβ (είναι ξεκάθαρο ότι εννοεί τα παιδιά του αφού πιο πάνω λέει και τα ονόματα αυτών των παιδιών) ήταν εβδομήντα ψυχές ο δε Ιωσήφ βρισκόταν ήδη στην Αίγυπτο».

«Μηρός. Ο μηρός συχνά χρησιμοποιείται σαν ένα σύμβολο του φαλλού, επομένως της δημιουργικής δύναμης, της αναπαραγωγής και της ισχύος».

«Πόδι. Οι μονοπόδαροι θεοί θεωρούνται κατά ποικίλους τρόπους, σαν σύμβολα του άξονα, ή σαν σεληνιακά ή φαλλικά. Στην Καμπάλα το πόδι αντιπροσωπεύει τη σταθερότητα και τη δόξα. Στην Αίγυπτο φανερώνει την ανύψωση» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

Τα αξονικά σύμβολα που λέει παραπάνω ο  Κούπερ είναι τα γενετικά όργανα. «Άξονας. Ο Κοσμικός Άξονας είναι το κεντρικό σημείο χώρου και χρόνου· το υπέρτατο στήριγμα όλων των πραγμάτων· εκείνον γύρω από τον οποίο όλα τα πράγματα περιστρέφονται· η νόρμα· η ουσία κάθε ύπαρξης. Συμβολίζεται από το Κοσμικό Δέντρο· τα ιερά βουνά· ουράνια ακτίνα· κίονα· στύλο· ραβδί· άτρακτο· δόρυ· λόγχη· ράβδο· νήμα του ομφαλίου λώρου· άξονα αμαξιού· καρφιά· κλειδί κ.τ.λ. (λεξικό συμβόλων του Τζ. Κούπερ).

Η κυριότερη όμως απόδειξη ότι το πόδι είναι σύμβολο των  γεννητικών οργάνων είναι ένα άλλο σύμβολο, το φίδι. Το φίδι, που όπως είδαμε είναι ο ερωτισμός που έρχεται στην εφηβική ηλικία, στους γενάρχες φυλών ή στους γενάρχες ποταμούς και γενικά στα έντονα ερωτικά πλάσματα αντικαθιστούν τα πόδια με φίδια. Τι μεγαλύτερη απόδειξη από αυτό.

Διαβάστε τώρα παραδείγματα πως το «πόδι» που σταματάει την «αιμορραγία» είναι ηλιακό σύμβολο δηλαδή σοφία, γνώση, «αθανασία».

ΜτΕ Κερένυι (σελ. 112): «Άλλο παράξενο ον ήταν ο Τάλως, ένας χάλκινος γίγας, που γύριζε το νησί τρεις φορές την ημέρα ή τρεις φορές το χρόνο. Πετούσε πέτρες στους ξένους και είχε μόνο ένα τρωτό σημείο στο σώμα, έναν αστράγαλο ή κάποια φλέβα που έφτανε από το σβέρκο μέχρι τον αστράγαλο και που ήταν κλεισμένη με μια χάλκινη βελόνα. Το όνομα του, στην γλώσσα των Κρητών που δεν μιλούσαν ακόμα ελληνικά, σήμαινε τον ήλιο».

Ο γίγαντας Τάλως με φτερά το σύμβολο του έρωτα. ο γίγαντας είναι ένα ερωτικό πλάσμα.

Ο χαλκός μαζί με το περιστέρι και τον αριθμό πέντε είναι τα πιο γνωστά σύμβολα της Αφροδίτης, του έρωτα της εγκράτειας. το ίδιο σημαίνει και η πέτρα που έριχνε ο Ήλιος στους εχθρούς, δηλαδή στους φίλους της «αιμορραγίας».

Η φλέβα που αρχίζει από το πόδι και πάει στο σβέρκο, δηλαδή στον εγκέφαλο, είναι η περίφημη ελληνική λεγόμενη φλέβα, η φλέβα ΙΧΩΡ.

Η διαφορά μας δηλαδή με άλλους λαούς ήταν ότι εμείς είχαμε εξασκήσει την εγκράτεια και σε αυτή οφειλόταν η σοφία μας του λαού μας, από την οποία προήλθαν τα αξεπέραστα έργα του πολιτισμού μας.

Ο Ερμής σαν φαλλός αναδεικνύει το σύμβολο πόδι αφού τοποθετεί τα φτερά σε αυτό αλλά ταυτόχρονα τα βάζει και στο κεφάλι για να δείξει την σύνδεση που έχει με τον φαλλό. Έτσι δικαιολογούνται οι ανόμοιες ιδιότητες του. Είναι ψυχοπομπός δηλαδή συνοδεύει τις ψυχές  στον κάτω κόσμο. Το σπέρμα είναι η ψυχή που θα πάει στον κάτω κόσμο, που είναι η μήτρα. Έτσι λοιπόν ο Ερμής δικαιούται να είναι εκεί. Είναι προστάτης των κηρύκων που υποτίθεται πως έχουν ευφράδεια λόγου δηλαδή ικανότητα του εγκεφάλου. Ο Ερμής δικαιούται και αυτό τον τίτλο. Αυτός ορίζει τον δρόμο προς τον Όλυμπο αφού είναι ο δείχτης του δρόμου. Είναι και αγγελιοφόρος των Θεών στην επικοινωνία τους με τους ανθρώπους. Και αυτόν τον τίτλο τον έχει άξια.

Η Φωτιά ένα από τα τέσσερα βασικά (συμβολικά) στοιχεία της φύσης  όπως έχουμε πει πιο πάνω είναι ο φαλλός. Η μήτρα είναι το νερό. Το πόδι όπως είπαμε είναι ο φαλλός. Διαβάστε τώρα μια ιστορία να δείτε πόσο υπέροχα τα συνδυάζει ο μυθογράφος με την εγκράτεια.

«Η Στυξ μας είναι όνομα μισητό. Έχει σχέση με τη λέξη «στυγέω», μισώ. Έτσι ονομάζεται το ποτάμι, που εννέα φορές περιρρέει τον κάτω κόσμο και τον συγκρατεί» (ΜτΕ Κερένυι σελ.46)

Η Στυξ ήταν μία από τις Ωκεανίδες δηλαδή είχε πατέρα τον ποταμό Ωκεανό και την θάλασσα Τηθύ.

Όπως αναφέρει ο Ησίοδος, όταν δυο θεοί φιλονικούσαν μεταξύ τους κι ο Δίας δεν μπορούσε να διαπιστώσει ποιος λέει την αλήθεια και ποιος όχι, έστελνε την Ίριδα να φέρει από τον Άδη λίγο από το νερό της Στυγός μέσα σε ένα αμφορέα. Οι θεοί έπρεπε να ορκιστούν τότε μπροστά στο νερό. Ο επίορκος παρέλυε, μένοντας άλαλος και δίχως ανάσα. Για ένα ολόκληρο ενιαυτό (χρόνος – κύκλος) θα παράμεινε σε αυτή την κατάσταση, συν τοις άλλοις, θνητός. Όμως και ύστερα από αυτό, θα βρίσκονταν αποκλεισμένος από τα συμβούλια και τα συμπόσια των θεών για ακόμα εννιά ενιαυτούς. Κανείς λοιπόν Θεός δεν τολμούσε να ορκιστεί ψέματα στο νερό του ποταμού της Στυγός που με τα νερά του στήριζε τον κάτω κόσμο.

Ο «ποταμός» Ωκεανός που ήταν το όριο της ζωής και το παράδειγμα της αθανασίας και της αιωνιότητας γιατί τίποτα από το νερό του δεν χανόταν αφού γυρνούσε πίσω στο σώμα του, έχει κόρη ποταμό που χύνεται στον «κάτω κόσμο» την μήτρα της γης. Αυτό είναι μισητό νερό για τον Όλυμπο και όχι ιερό όπως νομίζουν κάποιοι. Οι Ολύμπιοι το φοβούνται και το μισούν γιατί χάνουν την θεϊκότητα τους από αυτό.

Πάμε λοιπόν στο μύθο του Αχιλλέα που σε αντίθεση με το Τάλω που έραψε με χάλκινες βελόνες το τρωτό του σημείο στη φτέρνα (αστράγαλο, το ίδιο νόημα έχει), αυτός παρέμεινε με τρωτό σημείο. Ο Αχιλλέας ήταν ένας μικρός Άρης. Του άρεσε η «αιματοχυσία». Το όνομα του ήρωα (που δείχνει και το ποιόν του ήρωα) μερικοί λένε πως έχει σχέση με ποταμό (με τον Αχελώο ή τον Αχέροντα, τον ποταμό του κάτω κόσμου). Η σωστή ετυμολογία της λέξης είναι από το αχ - αχός (πόνος # θλίψη της ψυχής # στενοχώρια # άγχος # αγωνία # λύπη, το Ματζέντα)  και το λεώς (άνθρωποι # λαός # μέγα πλήθος # πολύς κόσμος # στρατός # στράτευμα κ.τ.λ. Ματζέντα). εδώ θα πούμε πως η λέξη αχός προέρχεται από το επιφώνημα αχ που μπορεί να προέρχεται από πόνο αλλά και από έρωτα.

Ο Αχιλλέας ήταν ο τρόμος του αντίπαλου στρατού, αυτό μας λέει το όνομα του, επειδή του άρεσε η «αιματοχυσία».

Σύμφωνα με τον Ομηρικό μύθο, η Θέτις προσπάθησε να κάνει τον Αχιλλέα άτρωτο βουτώντας τον στα νερά της Στυγός, ενώ τον κρατούσε από τη φτέρνα με αποτέλεσμα να καταστεί τρωτός σ’ αυτό το σημείο.

Η άλλη εκδοχή του μύθου αναφέρει ότι η Θέτις άλειφε το αγόρι με αμβροσία κι κατόπιν το έβαζε κάθε βράδυ πάνω από τη φωτιά κρατώντας τον από την φτέρνα ώστε να κάψει τα θνητά μέρη του σώματός του.

Όταν ένα βράδυ ο Πηλέας είδε την Θέτιδα να κάνει κάτι τέτοιο φοβήθηκε (νόμιζε ότι ήθελε να σκοτώσει το παιδί) και της έβαλε της φωνές. Εξοργισμένη τότε η Θέτις εγκατέλειψε πατέρα και γιο και επέστρεψε στην θάλασσα.

Η μύηση στον έρωτα της εγκράτειας γίνεται με το «νερό» και με την «φωτιά» δηλαδή με τη μήτρα και το φαλλό.

Ίσως τώρα να είναι πιο κατανοητός ο χορός, το περπάτημα, ή η ανύψωση του ποδιού στο νερό (Ευρυνόμη, Αίθρα, Ιησούς) και το λόγο για τον οποίο το πόδι δεν πρέπει να «βραχεί».

Τα πόδια του θεού της λάβας

 «Ήφαιστε ομβριμόθυμε, μεγασθενή, ακάματον πύρ, που λάμπεις με φλογερές αυγές, φαεσίμβροτε δαίμονα, φωσφόρε, καρτερόχειρα, αιώνιε, τεχνοδίαιτε, εργαστήρ, κόσμοιο μέρος, στοιχείο αμεμφές, παμφάγε, πανδαμάτωρ, πανυπέρτατε, παντοδίαιτε, αιθήρ, ήλιος, άστρα, σελήνη, φως αμίαντον, γιατί αυτά τα μέλη του Ηφαίστου προφαίνουν για τους θνητούς. Έχεις κάθε οίκο, κάθε πόλη, πάντα τα έθνη, οικείς και στα σώματα των θνητών, πολύολβε, κρατεέ. Άκουσε, μάκαρ, σε καλώ προς ευίερες επιλοιβές, να έλθεις ήμερος αεί όπως χαίρεσαι επι των έργων, παύοντας την λυσσώσα μανία του πυρός που έχει ακάματη καύση της φύσεως μέσα στα σώματά μας» Ορφικοί Ύμνοι.

 Όπως έκανε ο Ποντίφικας (του δωδεκάθεου) της Ρώμης που ικέτευσε το νερό του «ποταμού» Τίβερη να κατευνάσει την ορμή του για να μην χαλάσει η «γέφυρα», η ζεύξη με το Θείο, έτσι και εδώ ο ιερέας του Ορφέα παρακαλάει τον Ήφαιστο να έρθει ήρεμος, πράος, παύοντας την λυσσαλέα μανία του «πυρός» που έχουμε μέσα στα σώματα μας. Ο λόγος είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο. 

«Ήφαιστος θεός της μυθολογίας - κουτσός και άρρωστος θεός της χαλκευτικής - δάσκαλος των τεχνών που έχουν σχέση με τη φωτιά # πυρ # φωτιά, ο» (Ετυμολογικό αρχαιοελληνικό λεξικό Ματζέντα).

Τι σύμβολο είναι ο χαλκός και ο Ήφαιστος θεωρείται χαλκευτής; 

Μέταλλα. Συνδέονται έτσι: χρυσός, Ήλιος· άργυρος, Σελήνη· μόλυβδος, Κρόνος· κασσίτερος, Δίας· σίδηρος, Άρης· υδράργυρος, Ερμής· χαλκός ή ορείχαλκος, Αφροδίτη (λεξ. Συμβ. Κούπερ).

Για τον Ήφαιστο δεν θα ψάξουμε να βρούμε την ετυμολογία του ονόματος του αφού είναι ηλίου φαεινότερο πως αντιπροσωπεύει ένα βουνό με ροή λάβας.  

Ο Ήφαιστος ήταν νάνος και κουτσός και από τα δύο πόδια και αφού η Ήρα μετά τη γέννα είδε την ασκήμια του το πέταξε από τον Όλυμπο στη γη και τον περιμάζεψαν οι θεές της θάλασσας και τον μεγάλωσαν μέσα σε μια σπήλιά της. Παρ’ όλο που δεν είναι δεκτός στον Όλυμπο τα τεχνουργήματα της «λάβας» μετά από επεξεργασία με «σφυρί στο αμόνι», θα ανέβουν στον Όλυμπο. Μάλιστα αυτό το «σφυρί» θα βοηθήσει την γέννηση από το κεφάλι του Διός της «Σοφίας του Θεού», της Αθηνάς.

Για τον Ήφαιστο όμως θα επανέλθουμε.

Άλλο μεγάλο παράδειγμα για το φαλλικό σύμβολο πόδι μας το δίνει ο μυημένος Σοφοκλής με τον Οιδίποδα. Το όνομα αυτό σημαίνει πόδι με οίδημα δηλαδή πρησμένο πόδι. Το «πρησμένο πόδι», το άρρωστο πόδι, έγινε (χωρίς βέβαια να το γνωρίζει) σύζυγος της ίδιας του της μάνας, ένα ειδεχθές σεξουαλικό έγκλημα.

Όλα αυτά βέβαια τα είπαμε για να δείξουμε πως τα φτερά του έρωτα δεν είναι τυχαία στα «πόδια» του Ερμή, όπως επίσης δεν είναι τυχαία που τα ίδια φτερά του Έρωτα είναι και στο κεφάλι αφού όπως είπαμε, η δύναμη του χαλκευτή Ηφαίστου είναι αυτή που γεννά την Αθηνά, την σοφία.

Ο Διόνυσος που λεγόταν πως ήταν ο επόμενος στη διαδοχή του Ολύμπου, ο Θεός που παρήγαγε τον «οίνο» σαν φαλλός, είναι ένας ασχημάτιστος Δίας. Το λέει και το όνομα του αφού το πρώτο συνθετικό του ονόματος του είναι το όνομα του πατέρα του. Για το δεύτερο συνθετικό του ονόματος έχουν πει πολλά αλλά κανένας δεν έχει προσεγγίσει την αλήθεια για τον απλούστατο λόγο, δεν ξέρουν την αλήθεια των πραγμάτων. Ο Διόνυσος που από τους Ορφικούς σαν Βάκχος, ήταν ταυτισμένος με τον τραγοπόδαρο Πάνα, ήταν ένας κουτσός (όχι τελειοποιημένος στο φαλλό) Δίας. Διο-νύσος σημαίνει στην κυριολεξία κουτσός Δίας. Νύσος = κουτσός Αρχ. Ετυμ. Λεξ. Ματζέντα. Για τον Διόνυσο αλλά και το Νύσιο πεδίο, την πύλη του κάτω κόσμου, θα επανέλθουμε.

Συνεχίζουμε με τον «μυστικό δείπνο» (συνεστίαση =μαζί στην φωτιά του σπιτιού, την εστία) του Ιησού μετά από μία τελετή που συνέβη εκεί και θα την αναφέρουμε τώρα αφού την κατατάσσουμε στο σύμβολο πόδι. Στο μυστηριώδη (για κάποιους) αυτό δείπνο, μια τελετή που δεν έχουν δώσει σημασία, γιατί απλά δεν ξέρουν να εξηγούν τα σύμβολα, ήταν η τελετή καθαρμού των ποδιών των Αποστόλων. Μετά από αυτή την τελετή που περιλαμβάνεται στο «μυστικό δείπνο» (σπουδαίο σύμβολο), θυμίζω ότι οι Απόστολοι έλαβαν το χάρισμα της πολυγλωσσίας, ένα χάρισμα που αν γινόταν στην αρχαία Ελλάδα θα ήταν ένα χάρισμα που θα το δώριζε ο Ερμής.

Ιωάνν 13:4  εγείρεται εκ του δείπνου και εκδύεται τα ιμάτια αυτού, και λαβών προσόψιον διεζώσθη

Δηλαδή, σηκώνεται ο Ιησούς από το δείπνο βγάζει τα ρούχα του (μένει γυμνός) και αφού παίρνει μία πετσέτα τη βάζει στη μέση του

Ιωάνν 13:5  έπειτα βάλλει ύδωρ εις τον νιπτήρα, και ήρχισε να νίπτη τους πόδας των μαθητών και να σπογγίζη με το προσόψιον, με το οποίον ήτο διεζωσμένος.

Δηλαδή, έπειτα βάζει νερό σε μία λεκάνη (σύμβολο της μήτρας) και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών και τα σκουπίζει με την πετσέτα που ήταν ζωσμένος.

Ιωάνν 13:6  Έρχεται λοιπόν προς τον Σίμωνα Πέτρον, και λέγει προς αυτόν εκείνος· Κύριε, συ μου νίπτεις τους πόδας;

Δηλαδή, πάει και στον Πέτρο και του λέει αυτός· Κύριε εσύ μου πλένεις τα πόδια;

Ιωάνν 13:7  Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτόν· Εκείνο, το οποίον εγώ κάμνω, συ δεν εξεύρεις τώρα, θέλεις όμως γνωρίσει μετά ταύτα.

Δηλαδή, και του απαντάει ο Ιησούς· Αυτό το οποίο εγώ κάνω, εσύ δεν το καταλαβαίνεις τώρα, αλλά θα το καταλάβεις μετά από αυτό.

Ιωάνν 13:8  Λέγει προς αυτόν ο Πέτρος· Δεν θέλεις νίψει τους πόδας μου εις τον αιώνα. Απεκρίθη προς αυτόν ο Ιησούς· Εάν δεν σε νίψω, δεν έχεις μέρος μετ' εμού.

Δηλαδή, και του απαντά ο Πέτρος (που προφανώς δεν έχει καταλάβει την σπουδαιότητα της συμβολικής πράξης) Δεν θα μου πλύνεις τα πόδια μου ποτέ. Και του απαντά ο Ιησούς· εάν δεν στα πλύνω (καθαρίσω) δεν μπορείς να είσαι μαζί μου.

Σε αυτό το κομμάτι οι μεν χριστιανοί βλέπουν τον Ιησού να διδάσκει ταπεινότητα ενώ άλλοι λόγω της γυμνότητας του Ιησού υπέθεσαν άλλα πράγματα (δεν το λέω τυχαία το διάβασα κάπου).

Με τη γύμνια ο Ιησούς προϊδεάζει για το περί τίνος πρόκειται. Μετά χρησιμοποιεί  μεγάλα σύμβολα, το δοχείο το πόδι τον καθαρμό. Ο καθαρμός αφορά το «αίμα» που βγαίνει από το «πόδι». Για το ίδιο χυμένο «αίμα» οι ιερείς (μέλισσες) δεν δεχόντουσαν στα Ελευσίνια μυστήρια (διδαχή της Εγκράτειας) όλους όσους είχαν «βάψει τα χέρια τους με αίμα».

 Η Σπηλιά 

Ο άξονας έχει δύο πόλους γιαυτό και η σπήλια και το βουνό είναι όπως είδαμε αξονικά και πολικά σύμβολα δηλαδή φαλλός και μήτρα. Είναι τα πιο διάσημα σύμβολα γιατί σε πάρα πολλούς μύθους πρωταγωνιστούν. Έτσι γίνεται και με την γέννηση του Ερμή. Ο Θεός που συμβολίζει το σπέρμα γεννιέται φυσικά μέσα σε μία σπήλιά, που αλλού θα ήταν το πρέπον. Ο Ερμής  με την γέννηση του έρχεται για άλλη μια φορά να μας πει πως αυτή η γέννηση θα κλέψει από την παραγωγή μιας άλλης δύναμης, μίας δύναμης που είναι υπεράνω όλων, του Απόλλωνα ήλιου. Όταν κάποιοι διαβάσουν πως ο Ερμής ήταν προστάτης των κλεφτών φυσικά και θα απορούσαν. Όπως έγινε και με την Δία και τον οινοχόο του Γανυμήδη, που τον κατηγόρησαν για ομοφυλοφιλία έτσι και εδώ ο πρόθυμος κατήγορος μπορεί εύκολα να πει: μα καλά η κλεψιά είναι αρεστή σε Θεό; Τίποτα στον μύθο δεν είναι αυτό που φαίνεται και η γέννηση του «κλέφτη» γίνεται για να δοθεί έμφαση πως όταν  συμβαίνει «θάνατος στη σπηλιά» θα κλέψει από την λάμψη του εγκεφάλου.

Η κλεψιά ουσιαστικά ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός μετά την γέννηση  του αφού η μελωδία, η ωδή, το τραγούδι των μελών και η λύρα,  ηχεί πριν από την γέννηση του. Ας δούμε όμως σιγά σιγά την ιστορία και να εξηγήσουμε τι ακριβώς εννοούν οι μύθοι.

Μάνα του Ερμή ήταν η Μαία. «Η Μαία, η ντροπαλή Νύμφη - έτσι αρχίζει ο ύμνος- δεν ήρθε ποτέ στη συγκέντρωση των μακάριων θεών. Κατοικούσε σ’ ένα βαθύσκιωτο σπήλαιο» (ΜτΕ Κερένυι).  Η Μαία είναι μία από τις επτά Πλειάδες ή Πελειάδες  (περιστέρια), κόρες του τιτάνα Άτλαντα και της κόρης του Ωκεανού Πλειόνης ή της Αίθρας. Το όνομα της Μαία ακόμη και σήμερα έχει την έννοια που είχε και παλιά δηλαδή αυτή που βοηθάει στη γέννα, η μαμή. Από το όνομα της προήλθε ο μήνας Μάιος. Η Μαία ήταν ένα περιστέρι το σύμβολο του αγνού έρωτα.

«Εδώ έκαμε ο Ζεύς έρωτα μαζί της (σ.σ. στο βαθύσκιωτο σπήλαιο), σε αδιαπέραστη νύχτα, ενώ η Ήρα κοιμόταν. Κανείς δεν το ήξερε, ούτε  θεός ούτε άνθρωπος. Η επιθυμία του Διός εκπληρώθηκε. Στο δέκατο μήνα φανερώθηκε το μυστικό: η Νύμφη γέννησε ένα γιο παμπόνηρο, έναν πανούργο κόλακα, κλέφτη και κυνηγό των βοδιών, έναν ονειροπαρμένο που γύριζε τις νύχτες, όπως εκείνοι που παραμονεύουν στους δρόμους και στις εξώπορτες. Με τις πράξεις του απόχτησε φήμη ανάμεσα στους θεούς. Πρωί πρωί γεννήθηκε, το μεσημέρι έπαιζε τη λύρα και το βράδυ έκλεβε τα βόδια του Απόλλωνος. Όλα έγιναν εκείνη την τέταρτη μέρα του μήνα που ή Μαία τον έφερε στον κόσμο. Μόλις πετάχτηκε από τ’ αθάνατο σώμα της μάνας του, δεν έμεινε πολύ στο θείο λίκνο, αλλά σηκώθηκε και περπάτησε στα μονοπάτια των μεγάλων σπηλαίων, αναζητώντας τα βόδια του Απόλλωνος. Βρήκε μια χελώνα κι απ’ αυτή πήρε μεγάλη βοήθεια. Από τ’ όστρακό της αυτός πρωτόφτειαξε ένα ηχηρό όργανο. Η χελώνα τον συνάντησε μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς, να βόσκει και να σέρνεται, όπως κάνουν οι χελώνες. Ο γιός του Διός, ο γρήγορος Έρμης, την είδε και γέλασε: «Να ένα καλό σημάδι! Δε σε βλέπω δυσάρεστα! Κόπιασε, ωραία χορεύτρια, συντροφιά στο τραπέζι! Φτάνεις στην ώρα. Από που έρχεσαι, χελώνα, τέτοιο ωραίο παιχνίδι με το προστατευτικό όστρακο στην πλάτη, συ που κατοικείς στα βουνά! Σε παίρνω στο σπίτι να με υπηρετείς! Όσο είσαι στη ζωή θα προστατεύεις, από τη βλαβερή μαγεία. Όταν πεθάνεις, θα τραγουδάς ωραία!» Έτσι άρχισε ο Ερμής ανακαλύπτοντας τη λύρα. Με τα δύο χέρια πήρε τη χελώνα στο σπήλαιο κι εδώ την άνοιξε» (ΜτΕ Κερένυι).

 Ο Ερμής δεν γεννιέται σε εννέα μήνες αλλά σε δέκα. Το δέκα στους ελληνικούς αριθμούς είναι το Ι, η κολώνα, σύμβολο του Ιθύφαλλου. Ο Ζευς δεν γεννά με «αιματοχυσία» αλλά με εγκράτεια.

Για λίγο καιρό διδάχτηκα από γνωστικούς. Εκεί έλεγαν πως αυτός που εξασκεί την εγκράτεια μπορεί να κάνει και παιδιά. Τα έλεγαν ηλιακά παιδιά γιατί δεν προέρχονται από «αιματοχυσία». Το εξηγούσαν πως, όπως ξέρουμε σήμερα, δεν χρειάζονται οκτώ εκατομμύρια σπερματοζωάρια για να γονιμοποιηθεί η μήτρα αλλά ένα. Ένα μπορεί να ξεφύγει από τον φαλλό από τα προσπερματικά υγρά που αφήνει ο φαλλός για λόγους λίπανσης στη μήτρα.

 Οι Μελίες νύμφες προήρθαν όπως και οι Ερινύες από το «αίμα» του διαμελισμού του Ουρανού.

Οι έννοιες των μύθων τις περισσότερες φορές κρύβονται από λέξεις που έχουν δύο ή και περισσότερες σημασίες. Έτσι και εδώ η λέξη μελίζω έχει δύο σημασίες. Η μία σημαίνει διαμελίζω,  κατακόβω, κομματιάζω, τεμαχίζω, λιανίζω σχηματίζω μέλη (για νεογνά αρκούδας), και η άλλη σημαίνει ψάλλω, άδω, τραγουδώ, υμνολογώ, υμνώ με ψαλμωδίες, κάνω μελωδικό, μιμούμαι τη μελωδία (Ματζέντα). Η λέξη μέλος (ίδιο λεξικό) σημαίνει «μέρος σώματος, μέλος, άσμα, ωδή, ρυθμός μουσικός, μελωδία», δηλαδή ο φαλλός και η μήτρα που είναι μέλη του σώματος είναι και άσματα και ωδές. Στην εποχή του Ομήρου συνέβαινε κάτι που σε μας τώρα φαίνεται αρκετά παράξενο, είναι όμως γεγονός. Ο άνθρωπος τότε δεν νοείτε σαν μία μονάδα ούτε υπήρχε λέξη για να τον εκφράζει σαν μονάδα, ένα σώμα όπως νοείτε σήμερα, αλλά σαν ένα σύνολο μελών. Σώμα λέει στο λεξικό την εποχή του Ομήρου σημαίνει το νεκρό σώμα δηλαδή το πτώμα  η σωρός (και αυτή η λέξη προϋποθέτει πολλά μέλη), και όπου απαντάτε στα κείμενα του Ομήρου αυτό σημαίνει. Μπορείτε να το διαπιστώσετε διαβάζοντας Όμηρο. Τον άνθρωπο δεν τον έβλεπαν σαν μια ολότητα αλλά σαν μέλεα δηλαδή ένα σύνολο κινούμενων μελών. Έτσι οι άνθρωποι σαν κινούμενα μέλη ήταν οι Μελιοί και οι νύμφες σύντροφοι τους ήταν οι Μελίες νύμφες (που έχουν προέλθει από αιματοχυσία) ενώ το ιερό δέντρο που σαν σύμβολο είναι το ανδρόγυνο που γεννά του άνδρες της χρυσής εποχής ήταν πιθανόν αρχικά η μελέα που έγινε μελιά και ίσως αργότερα μηλιά.  Τα γεννητικά όργανα, τα μέλη του ανθρώπου που παράγουν την ευχαρίστηση της ζωής, παράγουν «μέλι». Κάπως έτσι ο «θησαυρός της νύφης» ονομάστηκε μείλιον που σήμαινε και γλυκό και ο πρώτος μήνας της παντρειάς μήνας του μέλιτος. Με λίγα λόγια η ονομασία των ανδρών μελιοί, κινούμενα μέλη, έδωσε την ονομασία στις Μελίες νύμφες αλλά και στο δέντρο μελιά ενώ η παραγωγή του γλυκού πολτού των μελισσών που σημειωτέον εθεωρούντο προϊόν «παρθενογένεσης» ονομάστηκε μέλι ενώ το έντομο που το παράγει μέλισσα. Έτσι έγινε και με τους ιερείς και τις ιέρειες που εξασκούσαν την εγκράτεια (Ελευσίνια μυστήρια-Εσσαίοι). Πήραν το όνομα του εντόμου που παράγει ένα προϊόν παρθενογένεσης δηλαδή εγκράτειας. Το «μέλι» δηλαδή του μυστικισμού που είναι το προϊόν του έρωτα της εγκράτειας. 

Στις διφορούμενες λέξεις όπως η λέξη μελίζω, πάντα υπάρχει το «καλό» και το «κακό». Εδώ υπάρχει ο διαμελισμός, που παράγει «αίμα», αλλά υπάρχει και η μελωδία των μελών που παράγει «μέλι».

 Ο Ερμής λοιπόν με το που γεννιέται θα καλύψει και τις δύο περιπτώσεις. Διαμελισμό και μελωδία.

Γιατί όμως διαλέγει να κάνει την χελώνα ένα όργανο που θα παίζει μελωδία. Το καβούκι της είναι ένα καλό ηχείο. Αυτή είναι η επιφανειακή ερμηνεία.

 «Η Τριπλότητα, όπως και η Τριάδα, συμβολίζεται συχνά με ένα τρίγωνο (σ.σ. όπως είδαμε τρίγωνα είναι και ο φαλλός και η μήτρα) και άλλοτε από μια τρίαινα. Στον Ταοϊσμό η χελώνα, ένα από τα τέσσερα Πνευματικώς Προικισμένα Πλάσματα, αντιστοιχεί στην Τριπλότητα, με το επάνω κέλυφος να αντιστοιχεί στο θόλο του ουρανού, το κάτω κέλυφος στα ύδατα και στη γη και το κεντρικό σώμα στον άνθρωπο».

«Ένα φίδι τυλίγει πολλές φορές το λίνγκαμ (σ.σ. ο φαλλός ινδικά) του Σιβά. Μαζί με τον ελέφαντα, τη χελώνα, τον ταύρο και τον κροκόδειλο, το φίδι μπορεί να είναι ένας υποστηρικτής και συντηρητής του κόσμου».

Χελώνα (επιλογές). Τα ύδατα· η σελήνη· η Μητέρα Γη· η αρχή της δημιουργίας· χρόνος· αθανασία· γονιμότητα· αναγέννηση. Συχνά η χελώνα απεικονίζεται σαν το στήριγμα του κόσμου, η αρχή της δημιουργίας και συντηρητής των πάντων…..

Ελλ.-Ρωμ.: Η θηλυκή αρχή, η γονιμότητα των υδάτων· ένα γνώρισμα της Αφροδίτης/Venus που αναδύθηκε από τα κύματα· επίσης έμβλημα του Ερμή/Mercurius»…. Χριστ.: Εγκράτεια στο γάμο· γυναίκες που ζουν αποσυρμένες στο σπίτι τους όπως η χελώνα στο καβούκι της, αλλά εμφανίζεται στις αρχές της χριστιανικής τέχνης σαν το κακό….  (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

Η χελώνα αντιπροσωπεύει λοιπόν μια τριπλότητα. Ο Όλυμπος έχει τέσσερεις τριπλότητες. Η μία ήταν, Ζευς Ποσειδών Άδης, η άλλη Ήρα Εστία Δήμητρα και μετά ήταν τα παιδιά Απόλλων Ερμής Άρης και Άρτεμις Αθηνά Αφροδίτη.

Επαναλαμβάνουμε: «Στην Τριπλότητα, με το επάνω κέλυφος να αντιστοιχεί στο θόλο του ουρανού, το κάτω κέλυφος στα ύδατα και στη γη και το κεντρικό σώμα στον άνθρωπο». Κατά την γνώμη μου το πιο σωστό είναι: Ουρανός φως Ζευς, επίγεια νερά Ποσειδών, κάτω κόσμος σκοτάδι Άδης και Ουρανός φως Απόλλων επίγεια νερά Ερμής, κάτω κόσμος (αιματοχυσία θάνατος = σκοτάδι) Άρης.

Σαν παρένθεση θα πούμε πως εμείς σαν Έλληνες έχουμε ξεχάσει πως ο Δίας πρώτιστα σημαίνει φως και ζωή. Και αυτό δεν βγαίνει σαν συμπέρασμα από το ότι ο Άδης που αντιπροσωπεύει το θάνατο και το σκοτάδι και σαν όνομα είναι αναγραμματισμός του Δία, αλλά κυριολεκτικά το Δίας σημαίνει φως. Οι ισπανόφωνοι λένε Dias που προφέρεται Ντίας δηλαδή ημέρα ενώ οι αγγλόφωνου Day Ντέι.

 Ο Ερμής λοιπόν είναι ένας φαλλός και γεννιέται μέσα σε ένα γήινο σπήλαιο που αντιπροσωπεύει μια γήινη μήτρα. Το πρώτο πράγμα που θα το κάνει, είναι να φτιάξει ένα όργανο που αντιπροσωπεύει την τριπλότητα, ένα όργανο  που παίζει την μουσική των γεννητικών μελών του ανθρώπου. Ένα όργανο που μπορεί να μελίσει δηλαδή είτε να διαμελίσει να στάξει αίμα είτε να παίξει μουσική μελωδία. Τον Ερμή, τον γήινο φαλλό, τον βρίσκεις στο σταυροδρόμι και ο άνθρωπος με την ελεύθερη βούληση θα πρέπει να διαλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Τον δρόμο του Απόλλωνα ή τον δρόμο του Άρη. Ο Ερμής είναι αυτός που θα οδηγήσει είτε «πάνω» είτε «κάτω».

Η τριπλότητα είναι οι τρεις εκδοχές του ίδιου θέματος. Το ένα θέμα είναι ο φαλλός και το άλλο η μήτρα (στους γονείς φαίνεται πιο καθαρά). Το τρίγωνο (εδώ ο φαλλός) έχει τρεις πλευρές Ζευς Ποσειδών Άδης και (μήτρα) Ήρα Εστία Δήμητρα ή Απόλλων Ερμής Άρης και Αθηνά Αφροδίτη Άρτεμις.

 

Η Τριαδικότητα δεν ανακαλύφτηκε με τον χριστιανισμό αλλά ήταν η βάση του Δωδεκαθεϊσμού.  

Το περίφημο άγαλμα του Αρτεμισίου που στην επιγραφή, κάτω, λέει Ποσειδώνας ή Ζευς. Το όπλο που ήταν έτοιμος να ρίξει ο Θεός λείπει. Θα μπορούσε να ήταν τρίαινα ή κεραυνός. Αυτό θα καθόριζε ποιος Θεός ήταν γιατί στο πρόσωπο ο Ζευς με τον αδελφό του δεν έχουν καμία διαφορά. Ζευς Ποσειδών αλλά και ο Άδης που έχει διαφορά στην απεικόνιση, ήταν μια ομοούσιος τριάδα, μία μονάδα που μπορούσε να έχει τρεις ιδιότητες, ένα «τρίγωνο» με τρεις διαφορετικές πλευρές.

 Συνεχίζουμε με τον μύθο του Ερμή.

«Άφησε τη λύρα στο ιερό λίκνο. Τον έπιασε δυνατός πόθος για κρέας. Πετάχτηκε έξω από το ευωδιαστό σπήλαιο, γυρόφερνε κατασκοπευτικά και παραμόνευε πονηρά, όπως οι κλέφτες στο σκοτάδι. Ο ήλιος κατέβαινε με το άρμα του, όταν ο Ερμής έφτασε στη Πιερία, στο σκιερό βουνό των θεών (σ.σ. Όλυμπο), όπου στο δροσερό χορτάρι έβοσκαν τ’ αθάνατα βόδια τους κι είχαν τους στάβλους τους. Ο γιός της Μαίας, ο κατάσκοπος, που θα σκότωνε τον πολυόμματο Άργο, απόκοψε πενήντα αγελάδες από το κοπάδι. Τις πισώστρεψε, ώστε μ’ αυτό τον τρόπο τα πίσω πόδια τους να ‘ρθουν μπροστά και τα μπροστινά πίσω» (Κερένυι ΜτΕ).

  «Αγελάδα. Η μεγάλη Μητέρα· όλες οι σεληνιακές θεές στην όψη της γαλούχησης· η παραγωγική ικανότητα της γης· αφθονία· τεκνοποίηση· το μητρικό ένστικτο».

«Οι μέλισσες και τα βόδια, όντας δίχως φύλο, θεωρούνταν σαν αρρενοθήλεια. Η μέλισσα με το κηρύκειο αντιπροσωπεύει τον Ερμή, τον ποιμένα των ψυχών, επειδή η μέλισσα συμβολίζει την ψυχή».

«Γάλα και μέλι είναι και τα δύο ζωτικές τροφές και συχνά χρησιμοποιούνται σε μυητικές και νεκρικές τελετές σαν τροφή του Παραδείσου. Συνδέουν την αγελάδα και τη  μέλισσα με το δέντρο της Μητέρας Θεάς. Γάλα και νερό συνδυάζονται σαν το γάλα του πνεύματος και το ύδωρ της ύλης· επίσης θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύουν την αδυναμία. Γάλα, νερό και μέλι είναι η σπονδή προς τις Μούσες».

«Ο ιερός γάμος, η ιερογαμία μεταξύ θεού και θεάς, ιερέα και ιέρειας, βασιλιά και βασίλισσας, αντιπροσωπεύει τη μυστική ένωση ουρανού και γης, ηλίου και σελήνης, ηλιακού ταύρου και σεληνιακής αγελάδας, απ’ όπου εξαρτώνται οι ζωτικές δυνάμεις του ουρανού και της γης και η γονιμότητα των κοπαδιών και των σπαρτών. Συμβολίζει επίσης την πνευματική ένωση, επίτευξη τελείωσης και ολοκλήρωσης μέσω ένωσης των αντιθέτων»

«Το ιερό βουνό είναι επίσης «ο αφαλός των υδάτων», επειδή η πηγή όλων των  υδάτων ξεπηδάει από αυτό» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

Τα κοπάδια του Ήλιου Απόλλωνα σταβλίζονται στους πρόποδες του Ολύμπου. Τα ζώα αυτά όπως διαβάσαμε στο λεξικό συμβόλων είναι προϊόντα του ιερού γάμου, και συμβολίζουν της επίτευξη του έργου μέσω της εγκράτειας στον έρωτα.  

Ο στάβλος στις πρόποδες του ιερού βουνού είναι η μήτρα του βουνού. Ο Ιησούς γεννιέται σε μία σπηλιά που ταυτόχρονα ήταν και στάβλος και τα ιερά αυτά ζώα τον ζέσταιναν λέει ο μύθος. Ενώ ο Ηρακλής θα αρχίσει τα κατορθώματα του καθαρίζοντας τους στάβλους του Αυγεία εκτρέποντας ένα ποτάμι. Ήταν ένας καθαρμός σαν και αυτόν που έδειξε ο Ιησούς πλένοντας τα «πόδια» των μαθητών του.

Γιατί όμως διάλεξε πενήντα ιερές αγελάδες ο Ερμής; Ο αριθμός πενήντα δείχνει μία καινούργια αρχή. Κάτι έχει τελειώσει (εδώ η παιδική ηλικία) και αρχίζει κάτι άλλο (η εμφάνιση του Ερμή-εφηβεία). Τον καιρό που γράφτηκαν οι μύθοι δεν υπήρχαν ρολόγια αλλά οι άνθρωποι ήξεραν επακριβώς ότι το ηλιακό έτος είχε 365 μέρες και κάτι ώρες. Οι σεληνιακοί μήνες ήταν εύκολα να μετρηθούν και σε αυτό βοηθούσαν οι φάσεις της σελήνης. Ο σεληνιακός μήνας όμως είναι μικρότερος από τον ηλιακό. Έτσι λοιπόν για ευκολία οι άνθρωποι μετρούσαν τον χρόνο με τα φεγγάρια αλλά για να μην μετακαλούνται οι εποχές με αυτή την μέτρηση, αφού ο σεληνιακός μήνας είχε περίπου 29 μέρες, έπρεπε να «παντρέψουν» τον ηλιακό χρόνο με τους σεληνιακούς μήνες. Θα έχετε ακούσει πως οι Έλληνες μετρούσαν τον χρόνο με τους ολυμπιακούς αγώνες. Όταν ήθελαν να αναφέρουν ένα γεγονός έλεγαν πως αυτό συνέβη π.χ. το 7 μήνα μετά την 25 Ολυμπιάδα. Οι Ολυμπιάδες γινόντουσαν την μία φορά κάθε 49 σεληνιακούς μήνες και την δεύτερη φορά κάθε 50 για να συμπέσει ο σεληνιακός με τον ηλιακό χρόνο. Δηλαδή την δεύτερη τετραετία γινόταν η διόρθωση του χρόνου και αυτό λεγόταν και ιερός γάμος του Ήλιου και της Σελήνης. Ο Αριθμός 50 συμβόλιζε μία καινούργια αρχή ενός Ιωβηλαίου χρόνου που διαρκούσε 99 Σεληνιακούς μήνες, 8 σεληνιακών χρόνων. Για τον λόγο αυτό και ο αριθμός 8 είναι ιερός αριθμός και αποτελείται από δύο κύκλους ενώ όταν πλαγιάσει το 8, είναι το σύμβολο του απείρου δηλαδή του κύκλου της αιωνιότητας.

 Έτσι λοιπόν οι πενήντα αγελάδες είναι οι 50 σεληνιακοί μήνες με τον πεντηκοστό να  συμβολίζει πως κλείνει ένα κύκλο ζωής, την παιδική ηλικία, αλλά ταυτόχρονα να ανοίγει και ένα καινούργιο κύκλο, την εφηβεία και την αναπαραγωγική ηλικία που έχει σήμα της τον «Ερμή».

 Ο παρακάτω μύθος είναι γεμάτος από σύμβολα.

«Έτσι Οδήγησε τις αγελάδες του ανάμεσα σε βουνά, σε πεδιάδες και σ’ ανθισμένα λιβάδια. Η σκοτεινή νύχτα, η βοηθός του η θεϊκιά, είχε περάσει πια. Είχε σχεδόν φέξει. Η Σελήνη, η κόρη της Παλλάδος, βγήκε στον ουρανό την ίδια στιγμή που ο γιος του Διός με τα βόδια του Απόλλωνος έφτασε στον (σ.σ. ποταμό) Αλφειό. Αχόρταγες οι αγελάδες σταμάτησαν εκεί μπροστά στη σπηλιά κι έφαγαν το τρυφερό, δροσισμένο από τα περιστέρια χορτάρι. Εκείνος όμως μάζεψε ξύλα και προσπαθούσε να τ’ ανάψει. Έφτιαξε ένα φυτίλι από δάφνη, που με τη θερμότητα έβγαλε φλόγα. Ο Έρμης ήταν ο πρώτος που άναψε φωτιά. Μέσα σ’ ένα λάκκο πετάχτηκαν οι λαμπερές φλόγες από τα ξερά ξύλα. Τότε ξεπήδησε μεγάλη φλόγα κι η ζέστη απλώθηκε παντού. Όσο η δύναμη του Ηφαίστου άφηνε να καίγεται η φωτιά, ο Έρμης τράβηξε με δύναμη δυό αγελάδες από τη βοσκή κοντά στη φωτιά. Τις έριξε ανάποδα στο χώμα, τις λύγισε και τις σκότωσε (σ.σ. αιματοχυσία). Πρώτα τη μια, ύστερα την άλλη. Έκοψε κρέας και λίπος και το ’ψησε σε ξύλινη σούβλα. Ξέρανε τις προβιές πάνω στους βράχους, όπου, λένε, τις έβλεπε κανείς ακόμα στα χρόνια που κυκλοφορούσε αυτή η ιστορία. Κατόπιν χώρισε το κρέας σε δώδεκα κομμάτια, ένα για τον κάθε θεό του Ολύμπου και για τον εαυτό του επίσης. Κι όσο ποθούσε το κρέας της θυσίας, κι όσο η ερεθιστική μυρωδιά τον βασάνιζε, τόσο αντιστεκόταν και δεν έβαζε μπουκιά στο στόμα. Γιατί οι θεοί στους οποίους γίνεται η θυσία, δεν τρώνε πραγματικά το κρέας (σ.σ. οι Θεοί αρέσκονται στον «καπνό» που αφήνει το ψήσιμο, αυτόν που ανεβαίνει ψηλά). Σώριασε το κρέας στην αυλή της σπηλιάς σαν ενθύμιο της πρώτης του κλεψιάς. Το υπόλοιπο κάηκε στη φωτιά. Όταν όλα τελείωσαν, πέταξε τα σανδάλια του στο ποτάμι, έσβησε τα κάρβουνα και σκόρπισε τη στάχτη τους. Έτσι πέρασε η νύχτα - η δεύτερη - ο Έρμης δεν είχε γυρίσει. Η  Σελήνη έλαμπε στον ουρανό. Την αυγή έφτασε στο θεϊκό βουνό Κυλλήνη. Δεν τον συνάντησε στο μεγάλο δρόμο ούτε θεός ούτε άνθρωπος κι ούτε σκυλί τον γάβγισε. Ο γιός του Διός, ο γρήγορος Ερμής, γλίστρησε μεσ’ από την κλειδαρότρυπα στη σπηλιά, σαν φθινοπωρινή αύρα, σαν Ομίχλη. Ελαφροπερπατώντας έφτασε μέσα στη σπηλιά, στο πλούσιο εσωτερικό του ναού, χωρίς να κάνη τον παραμικρότερο θόρυβο. Τεντώθηκε βιαστικά στην κούνια, τυλίχτηκε στα σπάργανα κι έπαιζε σαν μικρό παιδί. Έτσι ήταν ξαπλωμένος με τη λύρα στο αριστερό του χέρι. Αλλά η μητέρα του, η θεά., τα είχε όλα καταλάβει και μιλώντας σ’ αυτόν, στο θεό, του είπε: «Ε, συ παμπόνηρε, από που ήρθες μέσα στη νύχτα, ξεδιάντροπε; Φοβάμαι ότι ο γιός της Λητούς θα σε σύρει αλυσοδεμένο από την εξώπορτα. Η θα ζήσεις τη ζωή σου στα φαράγγια με τους κλέφτες: Πήγαινε εκεί που γύριζες! Σε γέννησε ο πατέρας σου να να τυραννάς θεούς και ανθρώπους!» (Κερένυι ΜτΕ).

 Ο Ερμής σαν ψυχοπομπός, οδηγάει τις κλεμμένες αγελάδες και τα βόδια (ψυχές= σπέρμα) του ήλιου της νόησης Απόλλωνα μακριά από εκεί που πάνε συνήθως, ενώ τα «πόδια» τους που τα έχει πισωστρέψει ο Ερμής, αλλά και τα σανδάλια που έχει φορέσει Αυτός ανάποδα δείχνουν να πάνε στο σωστό δρόμο. Τα «αθάνατα» ζώα θα σταματήσουν σε ένα «ποτάμι» και έξω από μια «σπηλιά» δίπλα στο ποτάμι, θα φάνε χορτάρι από την «δροσιά» των περιστεριών  των αγαπημένων πουλιών της Αφροδίτης. Η Έρση (η δροσιά) ήταν η αγαπημένη του Ερμή.

Η δροσιά ή δρόσος δημιουργείται όταν οι υδρατμοί που είναι κοντά στο έδαφος συμπυκνώνονται σε σταγόνες νερού. Οι μετεωρολόγοι λένε πως πρέπει να έχει προηγηθεί μια ζεστή μέρα και βοηθά πολύ η νύχτα να είναι αίθρια. Αυτή τη δροσιά που έχουν γεννήσει τα περιστέρια, τα πουλιά που συμβολίζουν τον αγνό έρωτα γιατί στη διάρκεια της ζωής τους έχουν μόνο ένα ερωτικό σύντροφο.

Ο αίθριος ουρανός είναι ο καθαρός ουρανός, ο ουρανός που δεν «βρέχει». Η βροχή είναι η σπορά, το σπέρμα της Γης. Η δροσιά είναι δηλαδή μια σπορά, ένα σπέρμα χωρίς ο Ουρανός να έχει ρίξει στη Γη το σπέρμα του. Η Έρση (η δροσιά) είναι το σπέρμα χωρίς εκσπερμάτωση.

«Δρόσος. (επιλογές) Εβρ.: Στον Καμπαλισμό είναι η ανάσταση. Η Δροσιά Φωτός εκπορεύεται από το Δέντρο της Ζωής διά του οποίου οι νεκροί αναβιώνουν. Κελτ.: Η πιο ιερή μορφή ύδατος για τους Δρυΐδες. Κιν.: Αθανασία. Το Δέντρο της Γλυκιάς Δροσιάς αναπτύσσεται στο ιερό βουνό Γκουάν-λονγκ, στον axis mundi (άξονα κόσμου) και δέχεται το συμβολισμό του Δέντρου της Ζωής. Μεξ.: ….είναι η δροσιά της αθανασίας. Νεοπλατωνισμός.: Η δροσιά είναι το φυσικό περίβλημα των ψυχών· παραγωγή. Ρωμ.: Το γεννητικό ρευστό του Δία» (λεξ. Συμβ. Κούπερ).

 Ο Νόννος στα Διονυσιακά (41.64) και ο Καλλίμαχος στην Εκάλη (1.2) λένε ότι η έρση είναι η «γαμική δροσιά».

Ο Κερένυι λέγοντας για την ετυμολογία του Εριχθόνιου μας λέει: «Η Αθήνα τον απέκρουσε (εννοεί τον Ήφαιστο). Υπήρχανε περισσότερες παραλλαγές αυτού του περιστατικού. Σε μια παίζει ένα ρόλο το μαλλί (το «έριον»), με το όποιο η θεά καθάρισε τούς σπόρους ή τους σπόρους που ήσαν ανακατεμένοι. Μίλησαν κιόλας -σε ποιητική γλώσσα —για κάποια «γαμική δροσιά». Για τη «δροσιά» συναντάμε δύο λέξεις: έρση ή δρόσος. Και οι δυό λέξεις μπορούσαν να σημαίνουν ένα νεογέννητο παιδί· Και ένας θεός, ο Απόλλων ή ο Ζευς, ονομαζότανε στην ιδιότητα του σαν θείο παιδί Έρσος ή Έρρος» (σ.σ. το έρρος το Ματζέντα το δίνει σαν επίθετο του Διός).

Ο Ερμής λέει αυτός ο μύθος ήταν ο πρώτος που άναψε «φωτιά». Και μας λέει πως τη φωτιά αυτή την άναψε με ένα σύμβολο του Απόλλωνα την δάφνη.

«Δάφνη. Θρίαμβος· νίκη· Σαν αειθαλής είναι αιωνιότητα· αθανασία· σαν αφιερωμένη στις Εστιάδες παρθένες είναι αγνότητα. Στον ελληνορωμαϊκό συμβολισμό είναι νίκη» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

Το άναμμα της φωτιάς, δηλαδή του φαλλού, με δάφνη λοιπόν γίνεται με αγνότητα αφού παραπέμπει στις παρθένες της φωτιάς Εστιάδες. Μετά όμως ο μύθος μας λέει πως με τη φωτιά του Ηφαίστου, του «βουνού που ξερνάει λάβα» ο Ερμής θα σκοτώσει δύο ιερές αγελάδες. Η θανάτωση προϋποθέτει ότι θα χυθεί «αίμα». Είναι το «αίμα» που χύνεται  για πρώτη φορά και είναι «αίμα» κλεμμένο από το φως του Απόλλωνα. Για μία ακόμη φορά με τα σύμβολα μας λένε πως η εμφάνιση του σπέρματος σταματά την εξέλιξη του εγκεφάλου.

Ο κύριος Ρασσιάς πιο πάνω μας είπε πως με την σφαγή και το ψήσιμο της σάρκας των ιερών αγελάδων «ο Ερμής εγκαινιάζει έτσι το θυσιαστικό έθος». Στο μύθο ο Ερμής ενώ θα προκαλέσει «αιματοχυσία» και «θάνατο» εντούτοις σαν θεός δεν θα βάλει μπουκιά από αυτό το «κρέας» στο στόμα του. Προφανώς και εδώ μας λέει ο μύθος πως ο Όλυμπος δεν αρέσκεται στην αιματοχυσία αλλά στην οσμή του καπνού του «ψημένου κρέατος». Η φωτιά (φαλλός) βράζει το νερό (μήτρα) και οι «υδρατμοί» πάνε προς τα πάνω, στον ουρανό.

 «Ατμός. Στο ινδιάνικο τυπικό του ατμόλουτρου, στη Σκηνή της Εξάγνισης, αντιπροσωπεύει τη λευκότητα και την ιερή και ζωοδότρια δύναμη του πνεύματος».

Καπνός (επιλογή) ….Μπορεί ακόμα να υποδηλώνει την ανερχόμενη ψυχή, την εξαγνισμένη από τη φωτιά» (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

Καπνός: Είναι η αντίθεση της λάσπης (νερό, χώμα), (σ.σ. η λάσπη είναι σύμβολο χυμένου σπέρματος) επειδή ανταποκρίνεται στα στοιχεία φωτιά και αέρας. Μερικές πολιτιστικές παραδόσεις του αποδίδουν ευεργετικές ικανότητες, πιστεύοντας πως κατέχει τη μαγική δύναμη να διώξει και να γιατρέψει τη δυστυχία των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών. Από το άλλο μέρος, η στήλη καπνού είναι σύμβολο του άξονα πεδιάδα – βουνό (σ.σ. η πεδιάδα είναι σύμβολο της μήτρα), δηλαδή της σχέσης μεταξύ γης και ουρανού. Υπ’ αυτή την έννοια, η στήλη του καπνού συμβολίζει το δρόμο της εστίας που πηγαίνει προς την εξιδανίκευσή της. Κατά τον αλχημιστή Geber, ο καπνός είναι η ψυχή έξω από το σώμα» (Λεξ. Συμβ. Cirlot).

Θα σχολιάσουμε το τελευταίο που είναι και το πιο παραστατικό σύμβολο. Όπως έχουμε πει η ψυχή είναι σύμβολο του σπέρματος. Ο καπνός της θυσίας λοιπόν ανεβάζει το σπέρμα στους Θεούς. Γιαυτό ο Ερμής αλλά και οι άλλοι Θεοί του «βουνού» δεν θέλουν να φάνε την «ματωμένη» σάρκα αλλά αρέσκονται να «μυρίζουν», να δέχονται τον «ατμό» του «βρασμού» ή τον «καπνό» του ψησίματος της σάρκας. Γιαυτό η Θέτιδα και η Δήμητρα έβαλαν τον Αχιλλέα και τον Δημοφώντα πάνω στη φωτιά να τους «καψαλίσουν»

«Τέτοια συζήτηση έκαναν οι δυό, ο γιος του Διός και η ουράνια Μαία. Ήρθε η Αυγή από τον Ωκεανό κι έφερε το φως στους ανθρώπους. Ο Απόλλων ήταν στην Ογχηστό, στο ιερό του Ποσειδώνος. Εδώ συνάντησε τον παράξενο γέρο σ’ ένα μονοπάτι, ενώ πήγαινε στο αμπέλι του. Του μίλησε και του ομολόγησε για τα ζώα που ζητούσε: αγελάδες με στριφτά κέρατα. Του απόμειναν μόνο ο ταύρος και τα σκυλιά. Οι αγελάδες είχαν εξαφανισθεί, όπως ο ήλιος έδυε. Δεν είχε δει ο γέρος στο δρόμο κανένα να περνά με τις αγελάδες του; Ο γέρος απόρησε: «Δύσκολο, φίλε, να λέει κανείς ότι βλέπει. Πολλοί διαβάτες περνούν από δω, καλοί και κακοί. Πως μπορεί κανείς να τούς προσέχει όλους; Κι ύστερα έσκαβα όλη μέρα στ’ αμπέλι, μέχρι που ’πεσε ο ήλιος. Ωστόσο μου φαίνεται πως είδα ένα παιδί, αλλά δεν είμαι και σίγουρος, κι ύστερα δεν ξέρω ποιος μπορεί να ήταν ο μικρός που πέρασε με τα βόδια και με το ραβδί στο χέρι. Πήγαινε συνέχεια με τα πίσω - πίσω από το κοπάδι τις αγελάδες, κοιτάζοντας γύρω του. Τα ζωντανά είχαν σ’ αυτόν γυρισμένα τα κεφάλια». Αυτά είπε ο γέρος. Ο Απόλλων τάχυνε το βήμα. Παρατήρησε ένα πουλί μ’ ανοιγμένα φτερά και από το σημάδι κατάλαβε αμέσως πως ήταν ένας γιός του Διός που τον έκλεψε. Μ’ ένα πήδημα έφτασε στην Πύλο. Κρυμμένος στην ομίχλη
είδε τα πατήματα και είπε μέσα του: «Τι περίεργο! Αυτά είναι βήματα αγελάδων προς αντίθετη κατεύθυνση, προς το λιβάδι των Ασφοδελών!» ΜτΕ Κερένυι.

Το λιβάδι – πεδιάδα των Ασφοδελών είναι φυσικά όπως όλοι ξέρουμε ο κάτω κόσμος του Άδη. Οι Έλληνες τα φύτευαν στους τάφους δηλαδή ήταν νεκρολούλουδα.

Λιβάδι: Ο Μπασελάρ παρατηρεί πως το λιβάδι, που δημιουργείται από το νερό του ποταμού, είναι από μόνο του ένα θέμα καταθλιπτικό επίσης λέει πως στο πραγματικό λιβάδι των ψυχών δε φυτρώνουν άλλα φυτά παρά μόνο ασφόδελοι. Οι άνεμοι δε συναντούν εκεί μελωδικά δέντρα, αλλά μόνο τα σιωπηλά κύματα της ομοιόμορφης χλόης. Επίσης, ο Μπασελάρ αναφέρει το λιβάδι της «κακής τύχης» του Εμπεδοκλή. (Λεξ. Συμβ. Cirlot)

Τα φτερά είναι ένα σύμβολο που το είδαμε για πρώτη φορά  να το έχει ο Έρωτας. Μετά είπαμε ότι κάθε πλάσμα που έχει φτερά έχει απόλυτη σχέση με τον έρωτα. πιο πάνω βλέπουμε τον Απόλλωνα να αναγνωρίζει πως ο κλέφτης είναι γιος του Διός από το άνοιγμα των φτερών ενός πουλιού. Φτερά στον χριστιανισμό έχουν οι άγγελοι αλλά και ο διάβολος. Ο τελευταίος έχει φτερά νυκτόβιου πουλιού, ενός σαρκοβόρου πουλιού που ζει σε σπηλιές και μάλιστα αναπαύεται κρεμασμένο με το κεφάλι προς τη γη, της νυχτερίδας. Ο Ερμής έχει τα φτερά στο κεφάλι και στα πόδια. Για να δούμε τι λένε τα λεξικά συμβόλων για τα φτερά.

(Cirlot) «Φτερά: Σχετικά με το γενικό συμβολισμό, τα φτερά αντιπροσωπεύουν πνευματικότητα, φαντασία, σκέψη. Οι αρχαίοι Έλληνες αναπαρίσταναν με φτερά τον έρωτα, τη νίκη και ως θεότητες που αργότερα παρουσιάστηκαν δίχως φτερούγες, όπως η Αθηνά, η Άρτεμις, η Αφροδίτη. Κατά τον Πλάτωνα, τα φτερά είναι σύμβολο της ευφυΐας. …... Το σχήμα και η κατάσταση των φτερών εκφράζει την ποιότητα των πνευματικών δυνάμεων που συμβολίζουν: έτσι, τα φτερά των νυχτόβιων πουλιών αντιστοιχούν σε μια διεφθαρμένη φαντασία, τα κέρινα φτερά του Ικάρου ανταποκρίνονται στη ριζική ανεπάρκεια μιας λειτουργίας. ….. Από την αναπαράσταση των φτερών σε έκφραση δύναμης κίνησης και από την ένωση αυτής της έννοιας με την προηγούμενη, συμπεραίνουμε πως αυτές οι ιδιότητες αντιστοιχούν συνθετικά στη δυνατότητα του «εμπρός, στο φως» ή πνευματικής εξέλιξης. …. Προσθέτουμε ακόμα πως, έχοντας συλλάβει το πόδι σαν σύμβολο της ψυχής, τα φτερά που εμφανίζονται στους αστραγάλους ορισμένων θεοτήτων και ειδικά του Ερμή, αντιστοιχούν καίρια στη δύναμη πνευματικής ανύψωσης και κοσμικής εξέλιξης.»

Φτερνιστήρας: Είναι σύμβολο ενεργητικής δύναμης. Είναι δεμένος στη φτέρνα όπως τα φτερά του Ερμή· και προστατεύει το αδύνατο σημείο, κατά  τον μύθο του Αχιλλέα. Ο χρυσός φτερνιστήρας είναι σύμβολο του μεσαιωνικού ιππότη και έχει τον ίδιο συμβολικό χαρακτήρα με τη ζώνη που αντιπροσωπεύει τις «αμυντικές» (ηθικές) αρετές του ιππότη.

Ο Cirlot πιο πάνω σε μία από τις σπάνιες φορές που λεξικά αναφέρονται για το σύμβολο πόδι, μας λέει πως αυτό είναι σύμβολο της ψυχής. Κοντά είναι στην αλήθεια αφού ο φαλλός (το πόδι) παράγει ψυχές (σπέρμα). Βέβαια με τον «φτερνιστήρα» που στην ουσία είναι ένα σανδάλι μας λέει την αλήθεια. Το σανδάλι που προστατεύει το «πόδι» από «πληγές» είναι ένα αντικείμενο που μπορεί να περιέχει κάτι και αυτό, αυτόματα το κατατάσσει σε σύμβολο της μήτρας. Το σανδάλι είναι η μήτρα της ιέρειας που προστατεύει τον φαλλό από «αιματοχυσία». για αυτό το λόγο ο Ερμής μετά από την σφαγή των αγελάδων του Απόλλωνα, του Ήλιου της νόησης, πετά στο «ποτάμι» τα «σανδάλια» που φορούσε. Τα σανδάλια αυτά, η μήτρα αυτή, δεν τον προστάτευσε με εγκράτεια και έτσι την πέταξε στο «ποτάμι».

(Κούπερ) «Οι φτερούγες είναι γνώρισμα των γρήγορων αγγελιοφόρων των θεών και υποδηλώνουν τη δύναμη επικοινωνίας μεταξύ θεών και ανθρώπων. Οι ανοικτές φτερούγες είναι θεία προστασία, ή το προστατευτικό κάλυμμα των ουρανών από τη μανιασμένη θερμότητα του ηλίου».

«Οι φτερωτές θεότητες είναι ηλιακοί θεοί ή θεοί του Εμπύρειου (σ.σ. Θεοί του πυρός με άλλα λόγια φαλλικοί θεοί) - αλλά έχουν διφορούμενο νόημα, όντας φτερωτές δυνάμεις του κακού και φτερωτοί δαίμονες».

«Χριστ.: Οι άγγελοι είναι φτερωτοί ως θείοι αγγελιοφόροι, ή επειδή έχουν θείες ιδιότητες. Ο Διάβολος συχνά απεικονίζεται να έχει φτερά νυχτερίδας».

Φτερωτή Αθηνά. Η νόηση και η σοφία που βγήκε από το κεφάλι του Διός είναι συνδυασμός και αποτέλεσμα των φτερών και του φιδιού. Τα κρόσσια της κάπας (προστασία) της Θεάς είναι τα φίδια του ερωτισμού.

Πιο πάνω είπαμε για την μουσική των μελών, την μελωδία και το όργανο την επτάχορδη λύρα που έφτιαξε ο Θεός φαλλός με το που γεννήθηκε. Στην πιο πάνω αρχέγονη παράσταση της Αθηνάς βλέπουμε στην κάπα της  επτά φίδια. Σίγουρα το επτά, που είναι ο επόμενος αριθμός από το έξη που είναι η ερωτική ένωση το σεξ, είναι ένα σημαντικό σύμβολο. 

«ΕΠΤΑ (επιλογές): Ο αριθμός του σύμπαντος, του μακροκόσμου. Πληρότητα, σύνολο. Με το τρία του ουρανού και της ψυχής και το τέσσερα της γης και του σώματος, είναι ο πρώτος αριθμός που περιέχει το πνευματικό και το παροδικό….. Ελλ.-Ρωμ.: Αφιερωμένος στον Απόλλωνα του οποίου η λύρα έχει επτά χορδές και στην Αθηνά και στον Άρη, ο Πάνας έχει επτά αυλούς…… Μωαμ.: Ο πρώτος τέλειος αριθμός... οι προσκυνητές γυρίζουν επτά φορές γύρω από την Κά’αμπα, πράγμα που συμβολίζει τις επτά ιδιότητες του Θεού. Πυθ.: Ο κοσμικός αριθμός με το τρία του ουρανού και το τέσσερα του κόσμου, ο Θεός του κόσμου, τελείωση. Σουμ.-Σημ.: Υπάρχουν επτά σεληνιακές διαιρέσεις και ημέρες της εβδομάδας. «Θα λάμπεις με κέρατα για να ορίζεις τις έξι ημέρες και την έβδομη με μισό στέμμα», έτσι η έβδομη γίνεται αντίθετη προς τον ήλιο και συμβολίζει το σκοτάδι και τον όλεθρο και συνεπώς είναι επικίνδυνο το να επιχειρήσεις οτιδήποτε κατά την έβδομη ημέρα, που γίνεται ημέρα ανάπαυσης. Χριστ.: Ο Θεός παριστάνεται με την έβδομη ακτίνα στο κέντρο των έξι ακτινών της δημιουργίας.…. η Κιβωτός προσάραξε τον έβδομο μήνα και η περιστερά στάλθηκε μετά από επτά ημέρες». (Λεξ. Συμβ. Κούπερ).

«Εφτά. Συμβολίζει την απόλυτη τάξη, μια χρονική περίοδο, τον κύκλο. Αποτελείται από την τριάδα και την τετράδα και γι’ αυτό του αποδίδεται ιδιαίτερη αξία. Ανταποκρίνεται στις εφτά κατευθύνσεις του χώρου (τις υπαρκτές έξι και το κέντρο). Επίσης ανταποκρίνεται στο αστέρι με τις εφτά αιχμές, στη σύνδεση του τετραγώνου με το τρίγωνο από την επίθεση του τελευταίου (ουρανός επί της γης) ή από εγγραφή στο εσωτερικό του. Βασική κλίμακα των ήχων, των χρωμάτων και των πλανητών και των αντιπαρατιθέμενων αρετών. Είναι το σύμβολο του πόνου». (Λεξ. Συμβ. Cirlot).

Το σύμβολο επτά βρίσκεται ανάμεσα στο έξι και το οκτώ. Ανάμεσα στα  σύμβολα του έρωτα και της αιωνιότητας. Ένα σύμβολο του Απόλλωνα αλλά και του Άρη αλλά και της Σοφίας της Αθηνάς. Το ίδιο σύμβολο έχει και ο Τραγοπόδαρος Πάνας ο θεός της γονιμότητας. Με λίγα λόγια το επτά μπορεί να είναι σύμβολο «του καλού και του κακού» οπότε αυτό εξαρτάται από το έξι, τον έρωτα.

Το επτά σαν σχήμα :«Ο Θεός παριστάνεται με την έβδομη ακτίνα στο κέντρο των έξι ακτινών της δημιουργίας».

Το πιο πάνω σχήμα θα μπορούσε να εκφράζει την παράσταση του θεού όπως εκφράστηκε στον χριστιανισμό αλλά και αλλού. Το εξάγωνο «αστέρι» είναι τα δύο τρίγωνα, ανοδικό (φαλλός) και καθοδικό (μήτρα) σε ένωση. Ο έβδομος παράγοντας το θεϊκό στο κέντρο είναι η εγκράτεια αλλά και το αντίθετο η «αιμορραγία»,  Απόλλων ή Άρης - Σοφία ή Πάνας. Αυτό τουλάχιστον μας λέει η αρχαία Ελληνική σοφία αλλά όχι μόνο. Ας ξαναδούμε αυτά που είπαν τώρα που έχουμε τη γνώση:

Πυθαγόρειοι.: Ο κοσμικός αριθμός με το τρία του ουρανού και το τέσσερα του κόσμου, ο Θεός του κόσμου, τελείωση.

Σουμέριοι.-Σημίτες.: «Θα λάμπεις με κέρατα για να ορίζεις τις έξι ημέρες και την έβδομη με μισό στέμμα», έτσι η έβδομη γίνεται αντίθετη προς τον ήλιο και συμβολίζει το σκοτάδι και τον όλεθρο.

Ας δούμε πως στην σύγχρονη εποχή, ρεύματα ανατολικής φιλοσοφίας που διδάσκουν πρακτική, μιλάνε για την έβδομη ακτίνα (τυχαία επιλογή).

«Η έβδομη ακτίνα ταρακουνά γονεϊκές αλλά και ερωτικές δίνοντας κατευθύνσεις πώς να ζεις με την Μαγεία του αληθινού έρωτα – Αγάπης συντροφικότητας και πως αυτό να έχει διάρκεια σαν μια γνώση που θα μας ακολουθεί στην απεραντοσύνη του χρόνου. Το μάντρα της 7^ης ακτίνας υπενθυμίζει συνέχεια που κατευθύνεσαι χωρίς να χάνεσαι σε άσκοπες περιπλανήσεις. Γίνεται πρακτική ενεργοποίησης πάνω στην θεραπεία και στην αυτό-θεραπεία» Energymental-Healing and science.

 «Η Έβδομη Ακτίνα φωτός: Βιολετί Ακτίνα

Ως επικεφαλή η Έβδομη Ακτίνα έχει τον διδάσκαλο Ζερμαίν, όπου πρεσβεύει την Μετουσίωση και την Τελετουργία». Ουράνια σφαίρα.

Συνεχίζουμε με την ιστορία του Ερμή και του αδελφού του, από άλλη μάνα, Απόλλωνα. Ο Ερμής είναι ένας νεαρός φαλλός με την αδυναμία στην «αιμορραγία». «Ο Ζευς έπρεπε να συμπαρασταθεί στον Ερμή! Τότε ο πατέρας ξέσπασε σε δυνατό γέλιο, συμβούλεψε τ’ αδέλφια να μονιάσουν, διέταξε τον Ερμή να συνοδεύσει τον αδελφό του εκεί όπου είναι κρυμμένες οι αγελάδες, και με μια κίνηση του κεφαλιού του έκαμε νόημα στο οποίο έπρεπε να υπακούσει κι ο Ερμής, όπως κι οι άλλοι θεοί. Τα δυό σπουδαία παιδιά τού Διός τρέξανε στην Πύλο. Ο Έρμης έβγαλε τις αγελάδες από το στάβλο όπου βρίσκονταν κρυμμένες, σ’ ένα σπήλαιο του Αλφειού. Ο Απόλλων είδε από μακριά τις προβιές απλωμένες στους τεράστιους βράχους και θαύμασε τη δύναμη του παιδιού που μπόρεσε να σφάξει δυό βόδια. Μια ακόμη εξυπνάδα έκαμε ο Ερμής: τα κλαδιά της ιτιάς με τα όποια ο Απόλλων ήθελε να δέσει αυτόν και τις αγελάδες, ριζώσανε στο χώμα και μεγάλωσαν πάνω στις αγελάδες, ώστε δεν τις άφηναν να κουνηθούν από τη θέση τους. Κατόπιν όμως παρηγορούσε τον αδελφό του με τους ήχους της λύρας του. Ο Απόλλων ξέσπασε σε γέλια από τη χαρά του. Οι θαυμάσιοι τόνοι διαπέρασαν την καρδιά του και τον έπιασε γλυκιά νοσταλγία καθώς άκουγε μ’ όλη του την ψυχή. Ο γιός της Μαίας καθόταν στ' αριστερά του χωρίς φόβο, παίζοντας τη λύρα και τραγουδώντας με γλυκιά φωνή εις δόξα των αθάνατων θεών και της σκοτεινής γης, για το πως όλοι τους προήλθαν και πως ο καθένας δεχόταν το μερίδιο του. Απ’ όλους τους θεούς υμνούσε με το τραγούδι του πιο πολύ τη Μνημοσύνη, γιατί κι ο ίδιος, ο γιός της Μαίας, άνηκε στη δική της περιοχή. Τους υπόλοιπους θεούς τούς τραγουδούσε ανάλογα με την αξία και τη σειρά του καθενός. Ο πόθος του Απόλλωνος για τη λύρα ήταν αυθόρμητος. Τώρα κατάλαβε πως το όργανο άξιζε πιο πολύ κι από τις πενήντα αγελάδες και θαύμαζε τον αδελφό του για την εφεύρεση. Παίνεψε τη λύρα, που από τους ήχους της του ’ρχονταν τριών λογιών πράγματα: ευχαρίστηση, έρωτας και γλυκός ύπνος. Ο Απόλλων είπε πως ήταν μόνιμος σύντροφος των Ολύμπιων Μουσών μέχρι τη στιγμή αυτή μόνο με μουσική αυλού. Από τώρα είναι βέβαιη η δόξα του Ερμού και της μάνας του ανάμεσα στους θεούς. Υποσχέθηκε το καθετί για να του δώσει ο Ερμής τη λύρα. Ο πονηρός Ερμής φάνηκε σπλαχνικός. Χάρισε τη λύρα και γι' αυτήν πήρε πρώτα το ποιμενικό ραβδί του Απόλλωνος και την ποιμενική του ιδιότητα. Έπρεπε βέβαια να ορκιστεί πως δεν θα έκλεβε από τον  αδελφό του τη λύρα και το τόξο. Ο Απόλλων του χάρισε ακόμα ένα χρυσό ραβδί στολισμένο με τρία χρυσά φύλλα, που έφερνε πλούτο. Για το περίφημο ραβδί του Ερμού με τα δυό τυλιγμένα φίδια - το ραβδί των αγγελιοφόρων - σ’ αυτό το περιστατικό δεν γίνεται ιδιαίτερος λόγος. Μόνο το χάρισμα της υψηλής μαντείας δεν μπορούσε ο Απόλλων να μεταβιβάσει στον αδελφό του. Η γνώση των αποφάσεων του Διός ήταν εμπιστευμένη μόνο σ’ αυτόν. Αλλά τη μαντική δύναμη που είχαν τρεις παρθένες - τρεις αδελφές μέλισσες του Παρνασσού - ο Απόλλων την έδωσε του Ερμού να την έχει, όπως επίσης την παλιότερη εξουσία του στα ζώα και

το αξίωμα του μυημένου αγγελιοφόρου στο σπίτι του Άδου, στον κάτω κόσμο: το αξίωμα του ψυχοπομπού. Τόση εμπιστοσύνη έδειξε ο Απόλλων στον Ερμή, στον όποιον ο Ζευς χάρισε ακόμα την επικοινωνία με τους νεκρούς, το αξίωμα του αγγελιοφόρου των θεών. Ο Ερμής πρόσφερε καλά στους ανθρώπους, αλλά όχι και

πολύ σπουδαία γιατί, όπως και όποτε αυτός ήθελε, τους παραπλανούσε στη σκοτεινή Νύκτα». Κερένυι ΜτΕ. Οι παραπάνω εμφάσεις είναι δικές μας.

Ο Απόλλων λέει πως πριν την ανακάλυψη της λύρας του φαλλού Ερμή ο Απόλλων με τις Ολύμπιες Μούσες άκουγαν μόνο τους ήχους του μουσικού οργάνου αυλού.

 

«Η λύρα του Ορφέα, του οποίου ο θάνατος αποτελεί το θέμα αυτής της ελληνικής εικόνας, ήταν σύμβολο της δύναμής του να επιβάλει το ρυθμό της πειθαρχίας πάνω στην ενστικτώδη ζωή όπως συμβολίζεται από τα ζώα». Εικόνα και σχολιασμός από την ΜτΕ Κερένυι.

Αυλός και λύρα.

Ο Ορφέας που ημέρευε τα ζώα έπαιζε είτε λύρα είτε αυλό.

«Λαούτο. Ελλ.: Ο Ορφέας, σαν Καλός Ποιμένας, ήταν ένας μεσολαβητής και το λαούτο ή λύρα του συμβόλιζε την αρμονία και τη συμφιλίωση των φυσικών δυνάμεων, η γοητεία των αγρίων ζώων συμβόλιζε την αυτογνωσία και την κυριαρχία που διαλύει τη σύγκρουση» Λεξ. Συμβ. Κούπερ (Ο μεταφραστής του Κούπερ είναι προφανές ότι κάνει λάθος στη μετάφραση και αντί φλάουτο γράφει λαούτο. Το λαούτο δεν υπήρχε τότε αλλά το φλάουτο η φλογέρα).

Είναι προφανές από την ιστορία του Ερμή με τον αδελφό του Απόλλωνα και την νύξη ότι πριν την μουσική της λύρας υπήρχε μόνο ο αυλός σαν «μουσικό όργανο», η φλογέρα, είναι ολοφάνερο πως η λύρα που κρατά αγκαλιά ο φαλλός Ερμής είναι η μήτρα, η μήτρα με τις επτά χορδές που μπορεί να παίξει «μουσική των μελών» με το ουράνιο τρία ή το γήινο τέσσερα ενώ ο αυλός είναι φαλλικός και αν οι τρύπες του είναι επτά έχει και αυτός την ίδια δυνατότητα.

 Ο Απόλλων μέχρι την εμφάνιση του Ερμή ήταν λέει ο μύθος ο ποιμένας, ο καλός ποιμένας. Τα ζώα χωρίς φύλο, βόδια και αγελάδες (χωρίς φύλο είναι και οι άγγελοι στον χριστιανισμό), δηλαδή ήρεμα ζώα που δεν έχουν την δυνατότητα να «ματώσουν», μόνο αν τα σφάξει ο φαλλός Ερμής, έχουν βοσκό τον Απόλλωνα αλλά με τον ερχομό του Ερμή ο τίτλος του ποιμένα, του όχι απαραίτητα καλού, πάει στον Ερμή. Λογικά ο Απόλλων επειδή προϋπάρχει είναι η προεφηβική ηλικία του φαλλού. Μετά έρχεται η ελευθέρα βούληση.  Ο «Ερμής» μπορεί να γίνει «Απόλλων» αλλά μπορεί να γίνει και «Άρης».

 «Ποιμένας. Οδηγός, και προστάτης κάθε ποιμνίου· ένας σωτήρας· ο ποιμένας είναι επίσης και ψυχοπομπός, γι' αυτό συνδέεται μερικές φορές με το θεό των νεκρών, οπότε έχει για γνωρίσματά του τη γκλίτσα και το ραβδί του βοσκού. Ο Καλός Ποιμένας απαντάται στη σουμερική, ιρανική, εβραϊκή, ορφική, ερμητική, πυθαγόρεια, θιβετανική και χριστιανική παράδοση…. Βουδ. (Θιβ.): Ο Τσενρέζι, «ο πολυεύσπλαχνος Καλός Ποιμένας», ενσαρκώνεται στο Δαλάι Λάμα. Ελλ.: Ο Ορφεύς Βουκόλος, ο Βοσκός, είναι ο Καλός Ποιμένας, έχοντας σαν γνώρισμα ένα κριάρι ή κατσικάκι στους ώμους του. Ο Ερμής Κριοφόρος, είναι ένας Καλός Ποιμένας. Ο Παν είναι βοσκός και ο Ερμής ή Mercurius, είναι ένας ποιμένας ψυχών. Ινδ.: Ο Σιβά είναι ένας βοσκός και ο Κρίσνα συνδέεται με τους βοσκούς και τις νεαρές γυναίκες που φροντίζουν αγελάδες. Ιραν.: Ο Γίμα, ο Καλός Ποιμένας, κατέχοντας το ηλιακό μάτι, κρατάει το μυστικό της αθανασίας. ... Σουμ.-Σημ.: Ο Θαμμούζ, ο σεληνιακός θεός και ποιμένας, είναι ένας προστάτης των κοπαδιών... Χριστ.: Ο Χριστός, ο Καλός Ποιμένας· συμβολίζει την ανθρωπιά και την ευσπλαχνία του, επίσης τη λύτρωση εκείνων που παραπλανήθηκαν». Λεξ.Συμβ. Κούπερ.

 «Ποιμένας: Τίτλος που αποδιδόταν στον σεληνιακό θεό Tammuz, σαν ποιμένα των κοπαδιών των άστρων. Κατά τον Krappe, αυτή η ιδέα είναι στενά συνδεδεμένη με το πάθος του Tammuz (όπως του Άδωνη) για την Αφροδίτη (ή Ιστάρ), για τη σχέση ανάμεσα στις φάσεις του φεγγαριού και στον διαμελισμό. Ο ποιμένας είναι και ο οδηγός των ψυχών, ή ψυχοπομπός. Γι’ αυτό, επίσης, συμβολίζει την Υπέρτατη Δύναμη, αφού το κοπάδι αντιπροσωπεύει τις κοσμικές δυνάμεις». Λεξ. Συμβ. Cirlot

 Ο Ποιμένας δηλαδή βλέπουμε έχει διπλή σημασία όπως συνήθως γίνεται με τον συμβολισμό του έρωτα. Είναι «καλός» αλλά και «κακός». Ο Απόλλων είναι ο καλός ποιμένας, ο Ερμής είναι και καλός αφού αφιερώνει με την «σφαγή» του στους Θεούς, αλλά είναι και ψυχοπομπός, δηλαδή «κακός», αφού είναι παρών στον θάνατο που συμβαίνει στον «κάτω κόσμο» στη μήτρα. Ο Παν (κατώτερος Θεός), ο δαίμων  της γονιμότητας, αυτός που έγινε ο διάβολος των χριστιανών, είναι μια παρεξηγημένη μορφή. Είναι μεν η άγρια αρσενική μορφή του ερωτισμού αλλά χωρίς αυτόν, χωρίς την δύναμη που αντιπροσωπεύει δεν υπάρχει έρωτας. Το σύμβολο της απέναντι πλευράς, η κατσίκα Αιγίδα είναι αυτή που βύζαξε τον Δία και το δέρμα της έγινε ασπίδα, προστασία (μήτρα) της Αθηνάς και σε μερικούς μύθους αναφέρεται  σαν προστασία του Διός.

Ερμής Κριοφόρος.

«Κριάρι. Αρρενωπότητα· η αρσενική γενετήσια δύναμη· δημιουργική ενέργεια· ικανότητα αναπαραγωγής, εξ αυτού και η σχέση του με τους ηλιακούς και ουράνιους θεούς ως αναζωογονητική ηλιακή ενέργεια…. Το κριάρι είναι το κατ’ εξοχήν θυσιαστήριο ζώο». Λεξ. Συμβ. Κούπερ.

Η ανύψωση του κριού είναι ένα άλλο σύμβολο του ιθύφαλλου, ένα ηλιακό (Απολλώνιο) σύμβολο. Ο Ερμής στην «καλή» του πλευρά.

Η ικανότητα που δεν παραχώρησε ο Απόλλωνας στον Ερμή είναι η μαντική. Με την έλευση του Ερμή ο Απόλλων σαν συγγενική δύναμη θα δώσει όλες του τις ικανότητες και τα σύμβολα στον αδελφό του, ακόμη και το κηρύκειο, αλλά όχι την μαντική. Η μαντική ήταν και είναι γνώρισμα του φαλλού της νόησης, του φαλλού της Εγκράτειας. Βέβαια λέγεται πως του παραχωρεί τις τρεις αδελφές μέλισσες του Παρνασσού κάτι που παραπέμπει σε κάποιο ιερό (μέλισσες ιέρειες αλλά και σύμβολο «ψυχής») του Παρνασσού, αλλά την κύρια μαντική ικανότητα δεν μπορεί να την παραχωρήσει σε αυτόν γιατί ο Ερμής είναι ικανός για το «καλό και το κακό» ενώ ο Απόλλων μόνο για το «καλό» όπως βέβαια και ο Ζευς.

 Η Επίφυση, το τρίτο μάτι

«Θύρσος. Ένα ραβδί τυλιγμένο με κληματσίδες ή ιξό, ή με φιόγκο από κορδέλες, που στην κορυφή του φέρει ένα κουκουνάρι. Είναι φαλλικό σύμβολο, η ζωοδότρια δύναμη, συνδεόμενη κυρίως με το Διόνυσο/Βάκχο». Λεξ. Συμβ. Κούπερ.

«Αυτό που συνήθως αναφέρεται από τους αρχαίους πολιτισμούς και μυστικιστές ως “Τρίτο Μάτι”, η Επίφυση μας, βρίσκεται στο κέντρο του εγκεφάλου μας, μεταξύ του δεξιού και αριστερού μας ημισφαιρίου και είναι υπεύθυνη για την παραγωγή νευροδιαβιβαστών, όπως η σεροτονίνη και μελατονίνη.

Ωστόσο, στην Επίφυση δεν απονεμήθηκε το όνομα “Τρίτο Μάτι” για ένα οποιοδήποτε τυχαίο λόγο. Μάλλον, όταν τεμαχίζεται από τον εγκέφαλο, βρίσκεται πως η Επίφυση περιέχει πραγματικά φωτοϋποδοχείς ακριβώς όπως τα δύο μας μάτια με τα οποία βλέπουμε και στην πραγματικότητα ενεργοποιείται από το φως που μεταδίδεται μέσω των δύο αυτών ματιών μας. Αυτό το ηλιακό φως μεταδίδεται μέσα από τα μάτια μας διεγείρει την παραγωγή της Επίφυσης σε σεροτονίνη και περαιτέρω εργασίες για να ενισχυθεί η ικανότητα του αδένα να απελευθερωθεί από συγκεκριμένες επιβλαβείς χημικές ουσίες που μπορεί να δημιουργούν κρούστα σε αυτή. Επιπλέον, η Επίφυση διεγείρεται επίσης από το σκοτάδι, στο οποίο ο αδένας αποκρίνεται με την παραγωγή μελατονίνης για να βοηθήσει να μας επιφέρει στην κατάσταση του ύπνου.

Ήλιος -> Σεροτονίνη

Σελήνη -> Μελατονίνη» ΠΗΓΗ: learning-mind.com ΚΕΙΜΕΝΟ: Joshua Eagle

Η Επίφυση λόγω των ανατομικών του χαρακτηριστικών, τράβηξε σύντομα την προσοχή των επιστημόνων. Η πρώτη περιγραφή του αδένα αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα ανατόμο Ηρόφιλο τον 4ο αιώνα π.Χ., ο οποίος την συνδέει με τη ρύθμιση των λειτουργιών της βαλβίδας της «ροής της σκέψης» στο κοιλιακό σύστημα.

Ο Κλαύδιος Γαληνός, ο δεύτερος σπουδαιότερος Έλληνας γιατρός της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη, περιγράφει την ανατομία του και το αποκαλεεί konarium (κωνοφόρος ανανάς), ένα όνομα που έχει διαρκέσει μέχρι σήμερα: κωνάριο (σ.σ. Κωνάριον αρχαία ελληνικά =μικρός κώνος Ματζέντα) .

Η επόμενη πρόοδος στη γνώση αυτού του αδένα έγινε στην Αναγέννηση. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο Andrés Vesalio παρέσχε μια ακριβή ανατομική περιγραφή στο De Humani Corporis Fabrica (1543) ενώ από τον René Descartes που το περιέγραψε στο μεταθανάτιο έργο του De Homine (1633) έχουμε φτάσει στις μέρες μας να αναφερόμαστε στον αδένα αυτό ως την Έδρα της Ψυχής, ενώ είναι γενικότερα γνωστό και ως Τρίτο Μάτι.

«Η Επίφυση βρίσκεται στο κέντρο του εγκεφάλου, πίσω και πάνω από την υπόφυση. Επειδή η επίφυση “λούζεται” σε υψηλά φορτισμένο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (CSF) και έχει περισσότερη ροή αίματος ανά κυβικό όγκο από οποιοδήποτε άλλο όργανο, μπορεί να είναι ο αδένας με την υψηλότερη συγκέντρωση ενέργειας στο σώμα. Εκτός από τις υψηλές συγκεντρώσεις του CSF και του αίματος, η επίφυση είναι επίσης η κυρίαρχη πηγή της μελατονίνης του σώματος». Awakengr

Η επίφυση είναι ο στόχος όλων των φιλοσοφικών συστημάτων και θρησκειών. Η επίφυση το κουκουνάρι ή τρίτο μάτι είναι η έδρα του «ουρανού». Αυτό το όργανο είναι η πύλη ενός άλλου κόσμου και της σοφίας. Είναι Αθηνά και Απόλλων μαζί. Η μαντική ικανότητα του Απόλλωνα είναι κλεισμένη σε αυτό το όργανο.

Η αξία αυτού του οργάνου θα πρέπει να μελετηθεί ακόμη περισσότερο από την επιστήμη γιατί έχει γίνει στόχος των εχθρών της εξέλιξης του ανθρώπου. Ένα από τα όπλα που χρησιμοποιούν για την «τύφλωση» αυτού του οργάνου είναι το φθόριο. 

 «Θεός Απόλλων

Ο «Χρυσοκόμης» Απόλλων είναι ένας πολύπλευρος «σαμανιστικός» Θεός, διαφωτιστής και θεραπευτής συνάμα («Παίων», εκ του παίω, ο με απλή επίθεση του χεριού θεραπεύων) κύριος της Μαντικής, της δημιουργικής έμπνευσης («Μουσαγέτης») και της Μουσικής. Στην Ελλάδα, η λατρεία του μοιράστηκε ανάμεσα σε δύο βασικές πλευρές, τη «θεραπευτικο-μαντική» / δωρική των Δελφών, και την «ηλιακή» / ιωνική της Δήλου, αρκετά διαφορετικές ανάμεσά τους, αλλά και ταυτοχρόνως αλληλοσυμπληρούμενες. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του μυστηριώδους ιερέα του Άβαρι, γεφυρώνει ως Θεός τον πολιτισμό των Ελλήνων μ’ εκείνον των «μυθικών» Υπερβορείων. Στη δωρική λατρεία του, εκτός από «μάντις»-Θεός τιμάται και ως Θεός ποιμενικός («Καρνείος», «Νόμιος»), καρποφόρος και αυξητικός («Σπερμίος», «Φερέσβιος», «Αρότριος», «Θαργήλιος») και προστάτης των ανθρώπων από τις λοιμικές νόσους –αν και πολλές φορές αίτιός τους. Είναι επίσης Θεός θεραπευτής (σύμφωνα με τον μύθο, πατέρας του Ασκληπιού και της Υγείας), «Ακέσιος» αλλά και θανατηφόρος («Λοίμιος», «Αργυρότοξος»). Στην ιωνική λατρεία του ως «Φοίβος» (δηλαδή αμίαντος, καθαρός, ο με διαύγεια σημαίνων) με κέντρο τη νήσο Δήλο, η ηλιακή πλευρά του ήλθε να συμπληρώσει την –δωρικής προέλευσης- αρχαιότερη θεραπευτική / μαντική εκείνη των Δελφών. Η άλλη σχετική με την κυκλαδίτικη παράδοση επίκλησή του («Δήλιος») σημαίνει όχι μόνον τον γεννηθέντα στη νήσο Δήλο, αλλά και τον Θεό που δήλα και ορατά τα πάντα, αλλά και τα πάντα ορά.

 

Από τη δοξασία ότι αιτία όλων των γινομένων είναι ο Ήλιος, του οποίου το φως εισχωρεί στις κρυμμένες αιτίες, ο «τηλεσκόπος και κοίρανος κόσμου» Θεός Φοίβος Απόλλων σχετίζεται στενά με τις λειτουργίες της λεγόμενης Ειμαρμένης και των Μοιρών, ως Θεός μαντευτής («Αγνόμαντις», «Αληθής», «Δαφναίος», «Μαντικός», «Μοιραγέτης», «Λοξίας», «Προόψιος», «Τριποδιλάλος»). Τη μέλλουσα μαντική ιδιότητα του βρέφους Απόλλωνος υπαινίσσεται ο μυθολόγος όταν παρουσιάζει ως τροφό του τη Θέμιδα, γνωστή μάντιδα Θεά που είχε και δικά της Μαντεία, να τον ταϊζει με μέλι και νέκταρ, ουσίες σχετιζόμενες με τις πρωτοελληνικές μαντικές λατρείες, που αργότερα, στους μινωϊκούς και μυκηναϊκούς χρόνους συγκεκριμενοποιήθηκαν στη λατρεία της Πότνοιας Μέλισσας (όπως διαβάζουμε σε επιγραφές της γραμμικής Β από την Πύλο). Θεολογικά, η μετέπειτα μαντική ικανότητα του έφηβου και ενήλικου Απόλλωνος, δώρο που του εκχωρήθηκε από τον Δία, εξηγείται και από το γεγονός ότι η μουσικοπαραγωγός ιδιότητά του, όπως θα δούμε παρακάτω, του επιτρέπει πλήρη διαύγεια όρασης στα διάφορα σημεία της χρονικής κίνησης στυλοβάτης και γεννήτωρ είναι ο Ρυθμός, ένα τμήμα του τρισυπόστατου (Ρυθμός, Μελωδία, Αρμονία) που ορίζει τη Μουσική.

 

Ο Θεός Απόλλων είναι ο πρώτος Έλληνας Θεός που γνώρισε στους ανθρώπους την Εξιλέωση, δηλαδή τον εξαγνισμό και την κάθαρση –καθαρθείς και αυτός ο ίδιος από τον φόνο του Πύθωνος και των Κυκλώπων- χαρίζοντας τους έτσι τη δυνατότητα Συγχώρεσης από τα γήινα μιάσματα, πνευματικά και σωματικά («Καθάρσιος»), αλλά και- με τη δική του Εξιλέωση από την Πυθοκτονία- διδάσκοντας τους ακόμη και οι Θεοί υπακούουν στους Νόμους του Σύμπαντος. Επίσης, είναι ο Θεός, που παρέλαβε από τα χέρια του Διός και παρέδωσε στο γένος των ανθρώπων την Ευνομία. Ως αλεξίκακος Θεός λατρεύεται με τις επικλήσεις «Αγυϊευς», «Σωτήρ», και «Αποτρόπαιος» , ενώ στην αντίστροφη όψη του ως Θεός πολεμικός με τις επικλήσεις «Παιάν», «Ελελεύς», «Βοηδρόμιος» και «Εκατηβόλος». Είναι το Χάρισμα, η Αρμονία (εξ ου και επελέγη από τους Πυθαγορείους ως κύρια θεότητα τους) και η Ωραιότης, και (καθώς ετυμολογούν τ’ όνομά του ο Πλούταρχος και ο Πλωτίνος) ο «Α-πολλών», «ο όχι για πολλούς». Σε μία σχέση αντίστοιχη με εκείνη του Νορδικού «φωτεινού» Θεού Μπάλντερ με τον «σκοτεινό» Λόκι, ο Απόλλων είναι επίσης και Διόνυσος αντιπροσωπεύοντας ωστόσο πολύ συγκεκριμένα για τους Έλληνες στον ίδιο με αυτόν Διαρκή Κύκλο, την πνευματική ροή από το Θείο προς το Ανθρώπινο (Θεοφάνεια), αλλά και από το Πολλαπλό προς το «Θείο Εν».

 

Ο Θεός Απόλλων σχετίζεται κυρίως με την Νεότητα και το Κάλλος (επειδή ως Ήλιος ξεπροβάλλει αιωνίως νέος την κάθε αυγή και στη συνέχεια με το φως του καταδεικνύει όλα τα επί γης ωραία και «θωμαστά». Σχετικές επικλήσεις του οι «Κουροτρόφος», «Ολβιουργός», «Τελειότατος», «Φάνης», «Χαροποιός»), με την Ιατρική και τη Θεραπευτική (επειδή το ηλιακό φως χαρίζει υγεία, απολυμαίνει, και επίσης αυξάνει τα υγιεινά και θεραπευτικά φυτά. Σχετικές επικλήσεις του οι «Παιών», «Αλεξίκακος», «Ηπιόχειρ», «Ιατρός»), με την Μουσική (επειδή ότι φωτίζεται δονείται ως τμήμα της Συμπαντικής Μουσικής) και την κάθε είδους εικαστική δημιουργία (κύριος των Μουσών, Θεός Μουσαγέτης ή Μουσηγέτης. Σχετικές επικλήσεις του οι «Μουσικός», «Κιθαρωδός», «Μουσαγέτης»).

 

Ιερά φυτά του η δάφνη, η άρκευθος, η μυρίκη, το ηλιοτρόπιο και ο υάκινθος. Ιερά σύμβολά του ο Τρίπους (η ηλιακή Τριάδα ή ο Χρόνος, ως παρελθόν, παρόν και μέλλον), η Λύρα ή Κιθάρα, και το τόξο ή βέλος. Ιερά ζώα του ο λύκος (που από την 4η χιλιετία π.χ. εμφανίζεται στη θρησκευτική εικονιστική ως προστατευτικό και φωτοφόρο σύμβολο), το γεράκι, ο κύκνος, το κοράκι (σύμβολο της Προφητικής), ο πετεινός, ο τζίτζικας, το δελφίνι, και το κριάρι, και τα ιερά λατρευτικά χρώματά του, το Χρυσό και το Κίτρινο (λάμψη, διαύγεια, ενορατικότητα).

 

Βλάσης Γ. Ρασσιάς - «Περί των Πατρώων Θεών», τόμος πρώτος

 

Ο Απόλλων μαζί με την δίδυμη αδελφή του Άρτεμη λέει ο μύθος πως γεννήθηκαν στο ιερό νησί της Δήλου. «Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης υποστηρίζει πως γενέθλιος τόπος του Απόλλωνος δεν είναι η Δήλος, αλλά η Κρήτη. Ωστόσο η ελληνικότητα του Απόλλωνος αμφισβητείται από τους σύγχρονους ερευνητές. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως προέρχεται από το Βορρά, άλλοι από την Ανατολή. Αρχαίες πηγές αναφέρουν πως ο Απόλλων προερχόταν ή αποσυρόταν κάθε χρόνο στη χώρα των Υπερβορείων» Wiki. Φυσικά ο Διόδωρος δεν μιλάει για τον υποτιθέμενο τόπο γέννησης του Θεού, όπως λέγεται από κάποιους, αλλά από τον πρωταρχικό τόπο γέννησης της λατρείας του. Υποστηρίζουμε θερμά αυτό που λέει ο Διόδωρος και εξηγούμε γιατί. Είναι γεγονός πως ο Θεός έχει στενή σχέση με τρία μέρη, την Κρήτη, από όπου στο μύθο λέγεται πως ήρθαν οι ιερείς του Απόλλωνα και έκτισαν το μαντείο των Δελφών, όπως και από την ανατολή, δηλαδή από την Λυκία από όπου λέγεται πως ήταν η Λητώ η μητέρα του και στη Δήλο οι ιερείς ισχυρίζονταν πως περνούσε τους χειμερινούς μήνες, αλλά και από την περίφημη χώρα των υπερβορείων από όπου κάποιοι λένε ότι ήρθε ή αποσυρόταν. Η εξήγηση είναι απλή.

 

Από την Λυκία και την Καρία της Μικράς Ασίας, είναι το μέρος από το οποίο εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη η φυλή των υπερβορείων (Κελτών). Αυτή είναι και η σύνδεση της Λητούς αλλά και του Απόλλωνος με τους υπερβορείους τους Κέλτες δηλαδή. Είναι η ίδια φυλή που τους θέλει να ξεκινούν από την Μίλητο της Κρήτης και να κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή της Λυκίας και της Καρίας.

 

Θα περίμενε κανείς για τον Απόλλωνα να είναι ένας Θεός μονόπλευρος, δηλαδή τέλειος όπως ο Θεός των χριστιανών και των Εβραίων, αλλά όπως παραδέχεται Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ) του οποίου το κείμενο για τον Απόλλωνα αντιγράψαμε πιο πάνω, είναι πολύπλευρος Θεός. Ο κύριος Ρασσιάς μάλιστα λέει πως είναι:  «Ακέσιος» αλλά και θανατηφόρος («Λοίμιος», «Αργυρότοξος») και πως ο Απόλλων είναι επίσης και Διόνυσος.

Ακέσιος είναι ο θεραπεύων # θεραπευτής # ιατρός ενώ λοιμίος είναι ο πρόξενος λοιμού. Η πολύπλευρη προσωπικότητα του Απόλλωνα φαίνεται και από την λέξη παίων που ο κύριος Ρασσιάς την ερμηνεύει λάθος: («Παίων», εκ του παίω, ο με απλή επίθεση του χεριού θεραπεύων). Όλα τα λεξικά που κοίταξα το παίω λένε περίπου την ίδια σημασία: κτυπώ # χτυπώ # πληγώνω # κρούω # πλήττω (με μεγάλη δυστυχία) # αφανίζω # συνουσιάζομαι # γαμώ # πέφτω και χτυπώ κάπου (Ματζέντα). Παιών είναι ο γιατρός των θεών # γιατρός αλλά και παιών (με μικρό π) παιάνας # ύμνος στον Απόλλωνα για άρση κακού ή ευχαριστίας για την κατάπαυση του κακού # ευχαριστία # εγκώμιο # ύμνος # θριαμβικός ύμνος μετά από πολεμική επιτυχία # μετρικό πόδι από 3 βραχείες ή 3 βραχείες και μια μακρά, (ίδιο λεξικό).

Στην Ιλιάδα, παρακολουθούμε τον Απόλλωνα, κάνοντας χρήση των θεϊκών του δυνάμεων, να ξεγυμνώνει τον Πάτροκλο από τα άρματά του και να του αφαιρεί κομμάτι-κομμάτι την ένδοξη ακατανίκητη πανοπλία του Αχιλλέα, ώστε να διευκολύνει τον Έκτορα να σκοτώσει τον Αχαιό ήρωα με δόλο. Αλλού, ο Αχιλλέας φαίνεται να αντιλαμβάνεται πως τα αθέατα βέλη που σκοτώνουν τους συντρόφους του προέρχονται από το θεϊκό χέρι του Απόλλωνα.

 

Το ότι, όπως παραδέχεται το ΥΣΕΕ, ο Απόλλων είναι και (ο φαλλικός) Διόνυσος αλλά και από την ανταλλαγή των δώρων του επίσης φαλλικού Ερμή και ειδικά της λύρας αλλά και της «ωδής των μελών» δηλαδή του έρωτα συμπεραίνουμε πως και ο  Απόλλων είναι φαλλικός αφού και αυτός κρατά στα χέρια του εκτός από την λύρα  και τόξο όπως δηλαδή ο Έρωτας.

 

Ο κύριος Θεολόγος Σημαιοφόρος έκανε μια φοβερή δουλειά. Έσπασε τον κώδικα της ελληνικής γλώσσας αποκαλύπτοντας την αρχική σημασία των συμβόλων γραμμάτων του Ελληνικού αλφαβήτου. Με τον κύριο Σημαιοφόρο είχαμε μια επαφή σχετικά με τον μύθο του Δευκαλίωνα και του πρότεινα μια ελαφρά διαφορετική επεξήγηση του μύθου, πάντα βάσει του κώδικα του, και την βρήκε σωστή, δίνοντας συγχαρητήρια για τις έρευνες μου, πιστοποιώντας άμεσα τα λεγόμενα μου. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν τον κώδικα το όνομα Απόλλων εξηγείται έτσι:

Α= Αρχική δύναμις (ΑΛΦΑ = αρχικό ηλιοφώς)

Π= Το Πυρ, το πρώτον στοιχείον – το άνωθεν – το πατρικόν

Ο= Χώρος περιορισμένος ασχέτως μεγέθους

Λ= Για τα ουράνια ο φωτισμός ο ηλιακός, για τα γήινα τα υγρά

Λ= Για τα ουράνια ο φωτισμός ο ηλιακός, για τα γήινα τα υγρά

Ω= Ο πλανήτης – γήινος χώρος

Ν= Νους – Νόμος και τα Νερά στη φύσιν

Επτά γράμματα που όπως είδαμε πιο πάνω είναι ο αριθμός του Απόλλωνα, ο αριθμός που περιέχει το ουράνιο (το 3) και το γήινο (το 4), ο αριθμός της επιτυχίας αλλά και της καταστροφής, αφού εξαρτάται από το «έξι» όπως δείξαμε παραπάνω.

 

Το άλφα είναι η εκπόρευση φυσικά.

Το Π πυρ ξέρουμε πως είναι ο φαλλός. Το αμέσως επόμενο Ο είναι ένας χώρος που μπορεί να περιέχει κάτι, άρα μήτρα, και μετά ένα διπλό Λ για να τονίσει την διπλή φύση του, το ένα την ουράνια (το τρία) και το άλλο την γήινη (το τέσσερα) δηλαδή το Ηλιακό φως που κατ΄ εμένα σημαίνει την επίφυση, την φώτιση, αλλά και τα «γήινα υγρά», ενώ με τα δύο τελευταία γράμματα μας δείχνει την επικράτεια του (Γήινος-άνθρωπος) και την σχέση του με τον Νου (επίφυση) και τα υγρά (σπέρμα), δηλαδή την σχέση φώτισης – έρωτα.

 

Ε= Η εκπορευόμενη δύναμις (του φωτός)

Ρ= Ροή πρωτίστως φωτοενεργειών υστέρως δε πάσα άλλη Ροή

Μ= Η ορατή μας φύση

Η= Η διπλή κάθοδος της ακτινοβολίας – η φανέρωσις

Εδώ βλέπουμε τέσσερα γράμματα δηλαδή ο φαλλός Ερμής δεν έχει τον ουράνιο αριθμό τρία που έχει ο Απόλλων αλλά μόνο το γήινο τέσσερα και αυτός είναι ο λόγος που τον κάνει ψυχοπομπό.

Ας δούμε τώρα γιατί και ο Απόλλων, «ένα ηλιακό παιδί» είναι και αυτός ένας φαλλός.

Μητέρα του Απόλλωνα είναι η Λητώ. Το Τ, ένα γράμμα που δεν είδαμε πιο πάνω και υπάρχει στο όνομα της μητέρας του Απόλλωνα, κατά τον Έλλην λόγο, είναι η στερέωση της Δυνάμεως ή της θεάσεως. Αυτό δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την εγκράτεια.  Κατά την γνώμη μου το Λ είναι αμφίδρομο (όπως και το Η). Δεν είναι μόνο διπλή κατάβαση ακτινών  και υγρών αλλά και η ανάβαση από την γη προς τον ουρανό, η ανύψωση «φωτός» του πυρός  και του «ατμού» των υγρών που τέμνονται στο ανώτερο σημείο του Λ. Τέλος πάντων αυτό είναι μια εικασία.

 

Η διαφορά των δύο αδελφών όπως φαίνεται από τα γράμματα είναι πως ο Απόλλων γεννιέται από την αρχική δύναμη (Α) – ηλιακό φως (ηλιακό παιδί) ενώ ο Ερμής από μία διαφορετική (αμφίδρομη) δύναμη (Ε).

 

Με πιο απλά λόγια ο Απόλλων συμβολίζει ένα παιδί που έχει γεννηθεί χωρίς εκσπερμάτωση με ένα σπερματοζωάριο (προσπερματικά υγρά) που ξέφυγε από έρωτα της Εγκράτειας ενώ ο Ερμής συμβολίζει τον μύστη ιερέα και την ιέρεια του που ολοκλήρωσαν το έργο τους και δέχτηκαν την «φώτιση» του νου ή τους ίδιους που απέτυχαν στο έργο. 

Πιο πάνω ο κύριος Ρασσιάς μας λέει η λατρεία του Απόλλωνος μοιράστηκε ανάμεσα σε δύο βασικές πλευρές, τη δωρική των Δελφών, και την  ιωνική της Δήλου. Θα ξεκινήσουμε με τους Δελφούς που δεν περιέχει την γέννηση του Θεού, αλλά ο μύθος της εκλογής του τόπου των Δελφών από τον Απόλλωνα υπέγραψε ένα άλλο μύθο, μιας άλλης γέννησης Θεού, του Ιησού, και το μύθο του «άστρου της Βηθλεέμ».

«Ακόμα λέγανε ότι ο θεός, αφού κυρίεψε τους Δελφούς, διάλεξε τους πρώτους ιερείς του. Αυτοί ήσαν άντρες από την Κρήτη που έρχονταν μ' ένα πλοίο στην Ελλάδα. Ο Απόλλων έτρεξε με το πλοίο με τη μορφή δελφινιού και με το τεράστιο σώμα του κατηύθυνε το ταξίδι στην Κρίσσα, στο λιμάνι των Δελφών. Όταν έφτασαν

Κάτω δεξιά είναι ένα ξύλο (μήτρα) και πάνω του τυλίγεται ένα φίδι (ερωτισμός). αυτό είναι το μυστικό της ίασης που εκπροσωπεί ο Απόλλωνας. Τα ίδια σύμβολα έχει και ο γιος του Ασκληπιός.

εδώ, πήδησε από το πλοίο σαν το σπινθηροβόλο αστέρι με κατεύθυνση το ναό του, Από δω ξαναγύρισε στους κατάπληκτους Κρήτες σαν νέος με μακριά μαλλιά και τους έχρισε ιερείς του». ΜτΕ Κερένυι.

 

Ο Απόλλων σαν δελφίνι έχει τρέξει μπροστά από το πλοίο, (σκηνή που έχω δει χιλιάδες φορές) δείχνοντας τον δρόμο πρώτα για το λιμάνι της Κρίσσας (αυτή είναι και η σωστοί γραφή του τοπωνύμιου γιατί με τα χρόνια επικράτησε η γραφή με ένα σίγμα)  και μετά μεταμορφώθηκε σε άστρο και έδειξε τον ακριβή τόπο που ήθελε το ιερό του. Ο τόπος αυτός αρχικά λεγόταν Πυθώ αλλά ο Απόλλων τον άλλαξε σε Δελφύς  (όπως ακριβώς ονομάζεται ο «Ιεροπρακτικός Βραχίονας» - ιστότοπος - του Ύπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών ΥΣΕΕ), ενώ οι κάτοικοι του ονομάστηκαν Δελφοί, μία ονομασία που καθιερώθηκε και για τον  τόπο.

 

Δελφύς,  μήτρα της γυναικός (Ματζέντα αλλά και όλα γενικά τα αρχαιοελληνικά λεξικά)

 

Η ρίζα δελφ σημαίνει μήτρα και για το λόγο αυτό η λέξη α-δελφ-ός ή α-δελφ-ή σημαίνουν τον γεννημένο από την ίδια μήτρα. Το δελφ-ίνι (που όπως είδαμε παραπάνω είναι σύμβολο του Απόλλωνα), το θηλαστικό της θάλασσας που του αρέσει να ίπταται του «νερού» είναι σύμβολο της μήτρα της εγκράτειας, σε αντίθεση με το Δέφλαξ, το γουρούνι που του αρέσει να κυλιέται στη λάσπη (σύμβολο εκσπερμάτωσης) είναι η μήτρα της εκσπερμάτωσης, και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που οι μουσουλμάνοι αρνούνται να το φάνε (έχουν μπερδέψει το σύμβολο με την πραγματικότητα). Για τον ίδιο λόγο ο Κάπρος, το αγριογούρουνο δηλαδή είναι σύμβολο του Άρη που αρέσκεται στην «αιματοχυσία».    

 

Ο τόπος των Δελφών είναι ο πιο παλιός τόπος τουλάχιστον της Ευρώπης. Είναι καιρός ο κόσμος να αρχίσει να διαβάζει τα τελευταία τεχνολογικά επιτεύγματα. Πολύ μύθοι όπως αυτός της Ινδικής προέλευσης των Ελλήνων έχουν είδη καταρριφτεί από επιστήμονες με αυστηρές επιστημονικές μεθόδους κάτω από τα μικροσκόπια της αληθινής επιστήμης και όχι των αμφίβολων και ύποπτων θεωριών του «ποδαριού» και των σκοπιμοτήτων. Αν διαβάσετε κάποιος τις «Επτά κόρες της Εύας», η γενετική καταγωγή των Ευρωπαίων» του επιστήμονα Μπράιαν Σάικς καθηγητή της ανθρώπινης γενετικής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, θα διαπιστώσει πως η αρχαιότερη «κόρη» της Ευρώπης δηλαδή η αρχαιότερη γυναίκα που γεννήθηκε στη Ευρώπη, (την ονομάζει ατυχέστατα Ούρσουλα ένα τυχαίο όνομα), γεννήθηκε πριν από 45000 χρόνια «σε μία μικρή σπηλιά στους πρόποδες του Παρνασσού, κοντά στην περιοχή που πολύ αργότερα έμελε να γίνει γνωστή για το ξακουστό μαντείο των Δελφών» (σελ. 292 του βιβλίου). Σας συνιστώ θερμά να διαβάσετε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο που κάνει σκόνη όλες τις αναλήθειες περί καταγωγής των ελλήνων από την Ινδία αφού ο τόπος μας κατοικείται ανελλιπώς και αδιαλείπτως τουλάχιστον 45000 χρόνια. Η δε γλώσσα που σήμερα ονομάζεται ψευδά ινδοευρωπαϊκή θα έπρεπε να ονομάζεται πελασγική.

 

Ο μύθος λέει πως η Δελφύς πριν την έλευση του Απόλλωνα λεγόταν Πυθώ από όπου οι ιέρειες του Απόλλωνα πήραν το όνομα τους Πυθίες. Πύθω σημαίνει διαλύω με σήψη (Ματζέντα) κάτι που παραπέμπει σε ένα πεθαμένο κουφάρι, αλλά γενικά σε θάνατο. Ήδη έχουμε μιλήσει για τον συμβολικό θάνατο που συμβαίνει στη μήτρα.

Οι Δελφοί βρίσκονται σε μία χαράδρα του Παρνασσού ενώ λίγο πιο πέρα βρίσκεται η πεδιάδα της Κρίσσας, το μέρος που αποβιβάστηκαν ο Απόλλων και οι ιερείς του ερχόμενοι από την Κρήτη.

Όταν λοιπόν αποβιβάστηκε ο Απόλλων βρήκε ένα τόπο να «μυρίζει θάνατο» και η αιτία ήταν ένα τεράστιο φίδι που κατέβαινε στο λειμώνα (πεδιάδα) της Κρίσσης και κατέστρεφε, θανάτωνε τα πάντα.

 

«Έλεγαν επίσης πως ο Δράκος Πύθων, που στις περισσότερες ιστορίες παρουσιάζεται σαν κύριος εχθρός του Απόλλωνος, είχε προηγουμένως καταδιώξει τη Λητώ. Ήθελε να εμποδίσει τη γέννηση του παιδιού. Όταν ο Απόλλων γεννήθηκε, εκδικήθηκε αμέσως το Δράκοντα σκοτώνοντας τον. Αν δεν τον σκότωσε αμέσως, τότε αυτό θα ’γινε τέσσερεις μέρες αργότερα. Ο Απόλλων με τη μάνα του πήγανε στους Δελφούς, όπου κατοικούσε ο γιός της Γαίας Δράκων. Κατοικία του είχε ένα σπήλαιο που βρισκόταν δίπλα σε μια πηγή. Μια άλλη διήγηση λέει πως τυλιγόταν εδώ γύρω σ’ ένα δέντρο δάφνης. Ο Απόλλων τον σκότωσε με τα βέλη του - σ’ αυτό συμφωνούν όλες οι διηγήσεις. Οι παλαιότερες διηγήσεις μιλούσαν κιόλας για δύο δράκοντες. Στην πραγματικότητα δεν σκοτώθηκαν και οι δύο. Ο κύριος εχθρός του Απόλλωνος ήταν μια Δράκαινα που τη λέγαν Δελφύνη. Το όνομα αυτό σχετίζεται με μια αρχαία λέξη που σήμαινε μήτρα, όπως το τοπωνύμιο Δελφοί. Μαζί με το θηλυκό φίδι Δελφύνη κατοικούσε κι ένα αρσενικό, ο Τυφών ή Τυφωεύς, για τον οποίο λέγαν πως η Ήρα τον γέννησε χωρίς τον Δία, από θυμό. Το πως ο Απόλλων σκότωσε και το γιό της Ήρας, δεν μας το λέει κανείς. Η Ήρα έδωσε το ένα κακό στο άλλο, το Δράκοντα στη Δράκαινα για ανατροφή. Οι αφηγητές φαίνεται πως μπερδεύουν τον αρσενικό Δράκοντα των Δελφών, τον Πύθωνα, με τον Τυφώνα ή Τυφωέα, τον αντίπαλο του Διός, μια που η δελφική και η μικρασιατική ιστορία, που ακούσαμε ήδη, συγγένευαν πάρα πολύ. Αντί Δελφύνη, η εχθρική Δράκαινα ονομάζεται Δελφύνης ή Πύθων - με την ανδρική μορφή - αν και αυτός ο τελευταίος

τύπος έγινε Απολλώνιο φίδι. Εξ αίτιας του η ιέρεια των Δελφών που δεχόταν από το θεό τους χρησμούς ονομαζόταν Πυθία. Βλέπουμε σε μερικές παραστάσεις πως το φίδι Πύθων ζει ήσυχα κοντά στον Απόλλωνα και φυλάει τον ιερό Ομφαλό, το κέντρο της γης, που βρισκόταν εκεί στο ναό του θεού». ΜτΕ Κερένυι.

 

Θα αρχίσουμε από το τέλος και το λάθος που κάνει ο Κερένυι. Το ήσυχο φίδι που βλέπει σε παραστάσεις ο Κερένυι δίπλα στον Απόλλωνα αλλά και στο γιο του Ασκληπιό δεν είναι ίδιο με τον Δράκοντα Πύθων. Ο Πύθων έχει την ίδια ονομασία με την Πυθώ από το πύθω που σημαίνει διαλύω με σήψη που σημαίνει θάνατος. Αυτός ο θάνατος γινόταν στον Λειμώνα – πεδιάδα, «τόπο χλοερό» όπως λέει και ο ψαλμός, της Κρίσσης εκεί που λέει ο μύθος ότι ο Πύθων έκανε τις θανατικές του καταστροφές.

Κρισσός  κιρσός # ανευρυσμός - ρήξη φλεβός ιδ. των μηρών και της κοιλιακής χώρας (Ματζέντα). Η Κρίσσα δηλαδή είναι μια πεδιάδα, ένας λειμώνας που σημαίνει άρρωστος μηρός-πόδι. Πιο πάνω είδαμε πως από τον μηρό γεννιούνται παιδιά δηλαδή είναι τα γεννητικά όργανα γυναικεία ή αντρικά.

Ο Άδης ξέρουμε πως είναι ένας λειμώνας ένας τόπος που φυτρώνει μόνο χορτάρι (τόπος χλοερός) και ασφόδελοι. Διαβάζουμε από το ετυμολογικό αρχαιοελληνικό λεξικό και όχι από λεξικό συμβόλων για τον λειμώνα.

 

Λειμών, λειμώνας # λιβάδι # τόπος χλοερός # ζωηρό χρώμα των μάγουλων # επιφάνεια στολισμένη με ζωηρά και πλούσια χρώματα # σπόγγος # κήπος # γυναικείο αιδοίο # μουνί. (Ματζέντα).

 

Ο Άδης αλλά και η χριστιανική κόλαση που ακολούθησε δεν είναι τίποτα άλλο από την εκσπερμάτωση στο «γυναικείο λειμώνα». Ο δράκοντας Πύθων όπως και ο δράκοντας που σκοτώνει ο Άγιος Γεώργιος του χριστιανισμού δεν είναι τίποτα άλλο από τον ανδρικό ερωτισμό που αρέσκεται στην εκσπερμάτωση. Αυτό το φίδι σκοτώνει (;) ο Απόλλων, αυτό το φίδι ήταν εχθρός της Λητούς. Το ήσυχο φίδι που βλέπουμε στον Απόλλωνα, είναι το ίδιο φίδι που ήταν στον παράδεισο πριν ο Αδάμ και η Εύα γευθούν τον «απαγορευμένο καρπό», το φίδι που ήταν «το σοφότερο των ζώων του αγρού» (Γεν Κεφ. γ΄ 1.  Ο δε όφις ήτο το φρονιμώτερον (σ.σ. σοφότερο)  πάντων των ζώων του αγρού (σ.σ. λειμώνας), τα οποία έκαμε Κύριος ο Θεός). Είναι το φίδι της ιάσεως, το φίδι της εγκράτειας αφού όπως πιστευόταν η εγκράτεια στον έρωτας ήταν πανάκεια.

Ο Απόλλων λοιπόν δεν έκανε φόνο ούτε μιαρή πράξη σε αυτή την περίπτωση, αντίθετα ήταν μια θεάρεστη πράξη και σύμφωνη με τα Ολύμπια πρότυπα. Στην πράξη αμφισβητώ ότι υπήρξε «φόνος» αλλά υπήρξε φυλακή και εγκλεισμός του Πύθωνα και πιστεύω ότι αρχικά οι μυθογράφοι θα μιλούσαν για νίκη του θεού στην πάλη του με τον δράκοντα και όχι θάνατο. Το φίδι που βλέπει ο Κερένυι ήσυχο δίπλα στον Απόλλωνα είναι μεν ο Πύθων αλλά υποταγμένος – εξημερωμένος στην υπηρεσία του «καλού». Η ερωτική επιθυμία δεν θανατώνεται, υποτάσσεται και το  βασίζω επιπλέον στο μύθο του Διονύσου όταν ο φαλλός ονομαζόταν μέλος ακατάστρεφτο αλλά και σε αυτό που θα δείξουμε παρακάτω:

Ο ομφαλός των Δελφών.

 

Ο μύθος λέει για την πέτρα αυτή, τον ομφαλό, πως ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς από τα πέρατα του σύμπαντος, για να βρουν το κέντρο της γης. Πέταξαν και συναντήθηκαν στους Δελφούς, στον τόπο που σημαίνει μήτρα. Σ' αυτό το σημείο ο Δίας έριξε τον ιερό βράχο από τον ουρανό και οι Δελφοί έγιναν γνωστοί στα πέρατα του τότε κόσμου ως ο ομφαλός της Γης, το κέντρο της Γης.

Ο ομφαλός είναι αυτό που λέμε σήμερα στο ανθρώπινο σώμα, αφαλό. Γιατί αυτή η πέτρα με το όνομα του αφαλού να θεωρείται ιερή αναρωτιέται η Jane Ellen Harrison στο βιβλίο της «οι Θεοί του Ολύμπου»; «Ο Επιμενίδης από τη Φαιστό - ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είχε και ο ίδιος έναν ομφαλό στην Κρήτη - απέρριπτε την άποψη ότι ο ομφαλός των Δελφών ήταν το κέντρο της γης. Ο Ρωμαίος εγκυκλοπαιδικός συγγραφέας 1ος αιώνας πριν τη χρονολογία μας, Βάρρωνας,  συμφωνεί μαζί του και λέει πως όχι μόνο δεν είναι το κέντρο της γης ο ομφαλός των Δελφών, αλλά ούτε ο ανθρώπινος αφαλός είναι το κέντρο του ανθρώπινου σώματος».

 

Η λύση είναι απλή. Ο αετός είναι σύμβολο της υψηλής νόησης. Έτσι η υψηλή νόηση των δύο φύλων συναντήθηκε στη μήτρα και στον φαλλό, την πέτρα του Διός, την πέτρα που έριξε ο θεός να συντροφεύει την μήτρα της Γης.

 

Άλλος μύθος λέει πως αυτή η πέτρα είναι ο τάφος του Πύθωνα. Θα προσέξατε στον ομφαλό πως υπάρχουν σκαλίσματα που μοιάζουν με δίχτυ. Ο Ομφαλός ήταν καλυμμένος με ένα πλέξιμο από μάλλινες κορδέλες, το ονομαζόμενο "αγρηνόν". Η λέξη προέρχεται από το «άγρη» που είναι ο Ιωνικός τύπος της λέξης «άγρα» που σημαίνει θήραμα και κυνήγι (Ματζέντα). Το αγρηνόν είναι δηλαδή στην ουσία ένα δίχτυ κυνηγίου. Με την δική μου λογική το δίχτυ είναι εκεί για να «κρατά ήρεμο» το όρθιο (όπως φαίνεται από την «πέτρα») θηρίο. Αν ήταν νεκρό δεν θα υπήρχε λόγος να ήταν εκεί. Αυτός είναι ο συλλογισμός που λέει πως ο Απόλλων νίκησε αλλά δεν σκότωσε τον Πύθωνα. Για τον λόγω αυτό οι ιέρειες ονομάστηκαν Πυθίες. Η λέξη είναι ντροπιαστική για όνομα ιερειών. Θα είχε νόημα μόνο αν οι ιέρειες χρησιμοποιούσαν την δύναμη του «εγκλωβισμένου φιδιού» σαν εργαλείο για την μαντική τους τέχνη, δηλαδή πίσω από το όνομα αυτό κρύβεται η εγκράτεια. Η Δελφύς είναι το κέντρο της Γης (γυναίκα) και μαζί με αυτή είναι και ο ομφαλός που πίσω από την λέξη κρύβεται ο φαλλός.

 

Η Δελφύς δεν είναι το κέντρο της Γης (γυναίκας) αλλά το σπουδαιότερο για την εξέλιξη του νου.

 

Πιο πάνω διαβάσαμε: «Όταν ο Απόλλων γεννήθηκε, εκδικήθηκε αμέσως το Δράκοντα σκοτώνοντας τον. Αν δεν τον σκότωσε αμέσως, τότε αυτό θα ’γινε τέσσερεις μέρες αργότερα». Ο μυθογράφος εννοεί πως ο Απόλλων που έχει σαν σύμβολο τον αριθμό επτά γεννιέται σαν τρία αλλά του λείπει ο αριθμός τέσσερα.   Ο Απόλλων γεννιέται με την ικανότητα του ουράνιου αριθμού (γεννητικά όργανα), αλλά του λείπει ο τέταρτος παράγοντας, η ικανότητα του ερωτισμού. Δεν μπορεί να νικήσει το θηρίο αν δεν το αισθάνεται. Το τέσσερα, το γήινο στοιχείο, έρχεται αργότερα γιαυτό ο μυθολόγος λέει πως η νίκη του θεού γίνεται όταν ο Θεός γίνεται τεσσάρων ημερών. Το τέσσερα είναι ο αριθμός του Ερμή. Μόνο όταν  γεννιέται ο Ερμής ο Απόλλων μπορεί να πάρει την λύρα του Ερμή με τις επτά χορδές και να παίξει την «ωδή των μελών» δηλαδή του έρωτα. Όταν γεννιέται ο Ερμής, τα τρίγωνα (φαλλός και μήτρα) γίνονται τετράγωνα, δηλαδή έχουν μία ακόμα ικανότητα, πλευρά παραπάνω. Για το λόγο αυτό τα φίδια του κηρυκείου του Ερμή μπλέκονται σε τέσσερα σημεία (αν και αυτό δεν μας το δείχνουν τα αρχαϊκά αγγεία).  Σε αντάλλαγμα ο Απόλλων δίνει το κηρύκειο. Είναι το δώρο του Απόλλωνα της ίδιας βαρύτητας με το δώρο του Ερμή; Τι είναι το κηρύκειο;

                                       

Το φίδι ήδη ξέρουμε πως είναι η ερωτική επιθυμία στον άνθρωπο. Το κηρύκειο του Ερμή έχει δύο περιπεπλεγμένα φίδια και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το τι συμβολίζουν γιατί μας το λέει ο μύθος του μάντη Τειρεσία του οποίου ο μύθος μας δίνει και ένα άλλο σύμβολο την τύφλωση.

«Λέγεται ότι ό Τειρεσίας τυφλώθηκε από την Αθηνά, επειδή την είδε τυχαία γυμνή την ώρα πού λουζόταν, μετά όμως συγκινήθηκε τόσο από τις ικεσίες της μητέρας του Τειρεσία, ώστε απέσπασε από την αιγίδα της το φίδι Εριχθόνιο και το  πρόσταξε: Καθάρισε τα αφτιά του Τειρεσία με τη γλώσσα σου για να καταλαβαίνει τη λαλιά των προφητικών πουλιών».

Κατ’ άλλους πάλι ο Τειρεσίας βρήκε μια φορά στο όρος Κυλλήνη δύο φίδια πού ζευγάρωναν. Όταν τα φίδια του επιτέθηκαν εκείνος τα χτύπησε με το ραβδί του σκοτώνοντας το θηλυκό. Τότε μεταμορφώθηκε ο ίδιος σε γυναίκα και έγινε ξακουστή εταίρα. Μετά από εφτά χρόνια όμως στο ίδιο μέρος πάλι είδε δύο φίδια που ζευγάρωναν και, επειδή αυτή τη φορά σκότωσε το αρσενικό, ξανάγινε άντρας».

Οι Ελληνικοί Μύθοι Ρόμπερτ Γκρέιβς 2.

 

Και οι δύο παραλλαγές του μύθου διδάσκουν κάτι που έχει σχέση με τον ερωτισμό,  την σοφία και την μαντική τέχνη που κατά την γνώμη μου είναι η ανάπτυξη της επίφυσης του εγκεφάλου, το λεγόμενο τρίτο μάτι.

Η σοφία της Αθηνάς δεν έρχεται με την λαγνεία μας λέει η πρώτη ιστορία αλλά το φίδι Εριχθόνιος, όταν δουλέψει σαν δημιουργική δύναμη του έρωτα μπορεί να σε κάνει να ακούσεις με την εσωτερική φωνή της Αθηνάς. Την φωνή της μαντικής του Απόλλωνα συνδυασμένη με την σοφία της Αθηνάς.

Η δεύτερη ιστορία του Τειρεσία που έχει πάλι φίδια, στο όρος Κυλλήνη, στο μέρος του γεννήθηκε ο Ερμής που στο κηρύκειο του έχει δύο φίδια (ίσως ήταν τα δικά του φίδια). Εδώ μας λέει ο μύθος πως είτε ο Τειρεσίας τα χώρισε ενώ αυτά ήταν μπλεγμένα, δηλαδή ερωτοτροπούσαν, είτε του επιτέθηκαν και αυτός σκότωσε πρώτα το θηλυκό. Νομίζω πως η δεύτερη εκδοχή συνάδει περισσότερο με την πραγματικότητα της διδαχής. Εδώ υπάρχει ο θάνατος του θηλυκού φιδιού που σημαίνει αιματοχυσία δηλαδή εκσπερμάτωση του θηλυκού. Ο Τειρεσίας μεταμορφώνεται σε γυναίκα και μάλιστα λέγεται πως έγινε ετέρα δηλαδή πόρνη.

Οι γνωστικοί έλεγαν πως είναι αδύνατον κάποιος να κάνει το έργο (το μέγα έργο των αλχημιστών, την εγκράτεια) μόνος του. θα πρέπει να εξασκείται και από τους δύο. Το άλλο που μας λέει αυτός ο μύθος είναι πως τα δύο φίδια στο κηρύκειο του Ερμή (αφού τα δύο φίδια βρίσκονται στην Κυλλήνη) αντιπροσωπεύουν στην ερωτική ένωση ενός ζευγαριού. 

Σε τρία διαφορετικά αγγεία το σκήπτρο του Ερμή το κηρύκειο δεν είναι το ίδιο με αυτό που παρουσιάζουν τώρα ως κηρύκειο του Ερμή. Αυτό έχει μόνο δύο τα φίδια και λείπουν τα άλλα. Πιθανόν αυτό το σχήμα είναι το αρχαϊκό και μάλλον το αντιπροσωπευτικό του Ερμή γιατί μάλλον ο Απόλλων δεν έδωσε ακριβώς τον ίδιο σύμβολο στον  «λίγο απ’ όλα Θεό». Ο Απόλλων έχει κρατήσει την μαντική ικανότητα (εξελιγμένος εγκέφαλος) για αυτόν, ενώ ο Ερμής είναι το σκαλοπάτι για να φτάσει κανείς στον Απόλλωνα και την Αθηνά.

 

Ας δούμε τώρα και την Ιωνική πλευρά του Απόλλωνα που εκφράστηκε από την Δήλο, το νησί με το σπουδαίο αυτό κέντρο λατρείας της αρχαιότητας. 

 

«Γνώστες των πιο απόκρυφων παραδόσεων (Κλήμης ο Αλεξανδρεύς Προτρεπτικός 2. 28 και Κικέρων De Natura Deorum 3. 55; 58) διατηρούν την ανάμνηση μιας ιστορίας που μας λέει πως η Αθηνά γέννησε του Ηφαίστου ένα γιό με το όνομα Απόλλων, που ήταν προστάτης των Αθηνών - έτσι λέγανε τάχα παλιοί ιστοριογράφοι. Αυτό δεν πρέπει να το παραλείψουμε από δω, αν και δεν ακούμε πια κάτι σχετικό. Οι Αθηναίοι όμως (Υπερείδης fr 70 και Μακρόβιος Σατουρνάλια 1.17.56)  και οι Δήλιοι είχανε διηγήσεις, στις όποιες συγγένευαν η Αθηνά και η Λητώ, η μάνα του Απόλλωνος. Η θεά βοήθησε την έγκυο θεά Λητώ, όταν ήρθε στη Δήλο για να γεννήσει το γιό της». Κερένυι ΜτΕ.

 

«Πλάι στη Λητώ εμφανίζεται μια αδελφή με το όνομα Αστερία. Ο Ησίοδος λέει πως η Αστερία γέννησε του Πέρσου ή Περσαίου την Εκάτη, μια θεά που πολύ συγγενεύει με την Άρτεμη. Άλλη διήγηση μας πληροφορεί πως ο Ζευς ήθελε να παραπλανήσει επίσης την Αστερία, αφού πρωτύτερα είχε ενωθεί με τη Λητώ. Η Αστερία, η θεά των άστρων, του ’φυγε, όπως έκαμε η Νέμεσις και η Μήτις. Μεταμορφώθηκε σε Ορτύκι. Ο Ζευς την πρόφτασε μεταμορφωμένος σε αητό. Τότε εκείνη μεταμορφώθηκε σε πέτρα, έπεσε στη θάλασσα κι έμεινε κρυμμένη κάτω από

τα κύματα. Έτσι έγινε η Αστερία ένα βραχονήσι, όπου θα μπορούσε η Λητώ να γεννήσει το γιο της, αφού όταν θα ’βγαίνε από τα βάθη δεν θα την είχε δει ο ήλιος. Το νησί λεγόταν επίσης Ορτυγία (το νησί των ορτυκιών) η Δήλος, το νησί όπου γεννήθηκε ο Απόλλων, γιατί φανερώθηκε όταν παρουσιάστηκε ο θεός αυτός. Ειπώθηκε επίσης ότι η Λητώ μεταμορφώθηκε σε ορτυκομάνα - έτσι λέγεται η Οδηγός αυτών των ταξιδιάρικων πουλιών - και ο Ζευς ενώθηκε μαζί της με τη μορφή Ορτυκιού. Σ’ αυτό το μύθο η Δήλος ήταν πριν ένα νησί που έπλεε εδώ κι εκεί και δεν ήταν διόλου φανερό. Έγινε Δήλος, δηλαδή φανερή, άστρο της σκοτεινής γης, μόνο όταν η Λητώ το διάλεξε για να γεννήσει εκεί και οι θεοί το στήριξαν στο βυθό με τέσσερεις κολώνες. Πιο πέρα μαθαίνουμε πως η Άρτεμις γεννήθηκε πρώτη, χωρίς η μητέρα της να πονέσει. Οι Μοίρες την όρισαν αμέσως μαμή της μάνας της. Η γέννησή της γιορταζόταν την έκτη και του Απόλλωνος την έβδομη μέρα του μήνα. Ένα νησί Ορτυγία, σαν τόπος της γέννησης της Αρτέμιδος, ξεχωρίζεται από τη Δήλο. Στην Άρτεμη ανήκε μια Ορτυγία κοντά στις Συρακούσες της Σικελίας και μια άλλη κοντά στην Έφεσο της Μικρασίας. Σ’ αυτό το τελευταίο μέρος υπήρχε και μια ιστορία που σχετίζεται με τον Απόλλωνα. Σ’ αυτή βλέπουμε πώς οι Κουρήτες βοηθήσανε τη Λητώ να γεννήσει, όπως έκαναν και στην περίπτωση της Ρέας, και πως έκαναν κι εδώ θόρυβο, για να μη καταλάβει τη γέννηση η ζηλιάρα Ήρα». ΜτΕ Κερένυι.

 

Έχει σημασία να δούμε την ετυμολογία του ονόματος Λητώ. Πολλοί, μέσα σε αυτούς και ο Πλάτων (Κρατύλος 406 d), συνδέουν την Λητώ με την πραότητα. Ο Πλάτωνας αποδίδει την ερμηνεία αυτή στο Σωκράτη που την συνδέουν ετυμολογικά με το επίθετο λείος και ότι την αποκαλούσαν και Ληθώ. Κάποιοι λένε ότι ο Πλάτων δεν ξέρει τι λέει και ότι το λείος (επειδή γράφεται με ει) δεν έχει καμία σχέση με το Λητώ που γράφεται με ήτα. Τα ίδια λένε και για το Ληθώ που αναφέρει ο Πλάτωνας που το συνδέουν με τη λήθη. Ο Μπαμπινιώτης λέει ότι είναι αβέβαιης ετυμολογίας και έχει κοινή προέλευση με το όνομα Λήδα που συνδέεται με το Λάδα γυναίκα σύζυγος,  κάτι που λέει και το  αρχαιοελληνικό ετυμολογικό λεξικό Hofmann.

Όπως έχουμε πει και πιο πάνω το όνομα στην ιστορία δείχνει αυτό που ο δράστης κάνει αλλά και το ότι οι αδελφές και οι αδελφοί είναι το ίδιο πράγμα σε διαφορετική εκδοχή. Με λίγα λόγια Αστερία και Λητώ είναι το ίδιο πρόσωπο. Η Λητώ, σαν Ληθώ, από το λήθω  μένω κρυμμένος # κρατούμαι κρυμμένος # μένω απαρατήρητος # κάνω χωρίς να με καταλάβουν # διαφεύγω από την προσοχή # κρύβομαι # ξεφεύγω # διαλανθάνω # ξεγλιστρώ # σκαπετίζω # σκαπετώ # σκαπουλάρω, ρήμα (Ματζέντα).

Σαν Αστερία η Λητώ είναι η «πέτρα» που κρύβει τον Θεό μέσα της. Μπορεί να βουλιάξει στα νερά αλλά δεν θα «βραχεί». Αυτό την κάνει την ιέρεια του μύστη.

Λήταρχος είναι ο αρχιερέας, λήτειρα η ιέρεια και λητουργέω φροντίζω τα δημόσια πράγματα # επιμελούμαι τα του λαού ή της πολιτείας # υπηρετώ το λαό ή την πολιτεία # διαχειρίζομαι πολιτικό λειτούργημα με δαπάνη δική μου # αναλαμβάνω τα έξοδα δημόσιας λειτουργίας # είμαι ιερέας (χριστιανός) # υπηρετώ # λειτουργώ περί τεκνοποιία, ρήμα - αρχαίος αττικός τύπος της λέξης λειτουργέω (Ματζέντα).

Το τελευταίο το τονίσαμε γιατί είπαν πως το λείος που έδωσε ο Πλάτωνας δεν έχει καμία σχέση με τη Λήδα που γράφεται με ήτα.

 

Η λέξη Λητώ σημαίνει την ιέρεια του μύστη (μήτρα) αυτή που θα γεννήσει τον Απόλλωνα, την ικανότητα του εγκεφάλου στην μαντική  (το τρίτο μάτι).

 

«Ορτύκι. Συνδέεται με τη νύχτα, αλλά και με την καλή τύχη και την Άνοιξη· έχει ένα φαλλικό νόημα και αντιπροσωπεύει τον ερωτισμό».

«Νήσος. Διφορούμενο σαν τόπος απομόνωσης και μοναξιάς, αλλά και τόπος ασφάλειας και καταφυγής από τη θάλασσα του χάους. Τα μαγεμένα νησιά συμβολίζουν τον Παράδεισο, την κατοικία των Ευλογημένων, όπως η Νήσος των

Μακάρων και το Πράσινο Νησί των Κελτών».

«Ο ομφαλός είναι ένα σύμβολο της γης και κάθε γέννησης, και συχνά παριστάνεται σαν βουνό ή νησί που αναδύεται από τα ύδατα του χάους· σαν τόπος συνάντησης ουρανού και γης αποτελεί επίσης τόπο διαμονής των θεών, όπως το Όρος Μερού, η

Ηλιούπολη, ο Όλυμπος, κτλ».

«Παράδεισος. Στις περισσότερες παραδόσεις ο παράδεισος είναι ένας κλειστός κήπος, ένα νησί-κήπος ή ένα «Πράσινο Νησί». Αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι ο Χριστιανισμός όπου η Νέα Ιερουσαλήμ είναι μια πόλη, και ο συμβολισμός των Κελτών και των Μαορί όπου βρίσκεται κάτω από το νερό. Συμβολίζει την αρχέγονη τελειότητα και τη Χρυσή Εποχή· το Κοσμικό Κέντρο· αμόλυντη αθωότητα· ευδαιμονία· τέλεια επικοινωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπου κτλ»

Λεξ. Συμβ. Κούπερ.

Θυμίζουμε τι διαβάσαμε πιο πάνω στο αρχαιοελληνικό λεξικό Ματζέντα για τον λειμώνα: Λειμών, λειμώνας # λιβάδι # τόπος χλοερός # ζωηρό χρώμα των μάγουλων # επιφάνεια στολισμένη με ζωηρά και πλούσια χρώματα # σπόγγος # κήπος # γυναικείο αιδοίο # μουνί. (Ματζέντα).

Επίσης το σύμβολο   Έγκλειση (δηλαδή κάθε τι που μπορεί να περιέχει κάτι). «Όλες οι εγκλείουσες μορφές είναι σύμβολα της Μεγάλης Μητέρας (σ.σ. η μήτρα) στην όψη της προστασίας, του καταφυγίου, της θρέψης και της μήτρας. Συμβολιζόμενη με σπήλαιο, πόλη, ναό, εκκλησία, σπίτι, σκηνή, πύλη, θύρα, φράχτη, τοίχο, θήκη, καζάνι, κάλυκα, κύπελλο κ.τ.λ. και με τη θάλασσα και όλα τα ύδατα, ειδικά την πηγή. Η έγκλειση σε σχέση με τη μήτρα επίσης αντιπροσωπεύει τη γονιμότητα».

Λεξ. Συμβ. Κούπερ

 

Κόλαση και Παράδεισος είναι χώροι εγκλεισμού δηλαδή η μήτρα. Γίνεται κόλαση ή Άδης όταν υπάρχει θάνατος ενώ αθανασία και παράδεισος όταν ο ήρωας κατέβει στον Άδη με σάρκα και οστά (φαλλός στη μήτρα) και εξέλθει «ζωντανός».

Κόλαση και παράδεισος είναι η μήτρα. 

 

Η Δήλος ήταν ένας παράδεισος. Η Αστερία έγινε πέτρα που έπεσε από τον ουρανό. Η «αδελφή» της Λητούς ήταν ο «παράδεισος» κάτω από το «νερό». Η κυνηγημένη από το «φίδι» Λητώ δεν μπορεί να γεννήσει ένα ηλιακό παιδί σε μία μήτρα που έχει συμβεί «θάνατος». Η ένωση με τον Δία έγινε σαν ορτύκι. Τα αποδημητικά πουλιά όπως το ορτύκι  πάνε σε χώρες που δεν «βρέχει». Η συμβολική σύλληψη του Απόλλωνα έγινε με «καλοκαιρία» χωρίς «βροχή». 

Όταν το ηλιακό παιδί γεννιέται φεύγει από τον «παράδεισο» και έρχεται στη πραγματική ζωή, τότε τον «παράδεισο» θα τον στηρίξουν τέσσερεις κολόνες. Το τέσσερα είναι ο αριθμός της ζωής. Το Δ (Δέλτα) ο αριθμός τέσσερα στην αρχαία Ελλάδα, που είναι ταυτόχρονα και το σύμβολο του φαλλού όπως και το ανάποδο Δέλτα της μήτρας, είναι σύμφωνο και με τον Έλλην Λόγο, τον αρχαίο κώδικα των γραμμάτων που έσπασε ο κύριος Θεολόγος Σημαιοφόρος, που  σημαίνει η «Δύναμις που δομεί και δημιουργεί».

Έτσι ο Απόλλων κατέβηκε στη Γη όπως και το σύμβολο του χριστιανισμού ο Ιησούς, για να διδάξει το μέγα έργο των αλχημιστών. Ακόμη και τα ηλιακά παιδιά, τα παιδιά που γεννιούνται με την χάρη του εξελιγμένου εγκεφάλου, θα πρέπει να δείξουν στην ανθρωπότητα το τι θα πρέπει να κάνουν. Και αυτό απαιτεί από την αρχή το έργο. Θα πρέπει να «σκοτώσουν» το «φίδι» όπως έγινε με τον Δία και τον Απόλλωνα ή αλλιώς να ανεβούν στο σταυρό όπως έδειξε ο Ιησούς (σημαίνει ακριβώς το ίδιο με την «θανάτωση» του φιδιού). Για το λόγο αυτό οι μητροπολίτες βαστούν το κηρύκειο (βάζοντας το σταυρό ανάμεσα στα φίδια).

Βέβαια ο χριστιανισμός (ο πρωτοχριστιανισμός) που χρησιμοποιούσε αυτά τα σύμβολα, όπως και τις κατακόμβες (το σύμβολο της σπηλιάς, την μήτρα) δεν υπάρχει πλέον. Η γνώση είτε έχει ξεχαστεί ή ηθελημένα έχει αλλάξει «μονοπάτι».  Όμως τα σύμβολα δεν μπορεί να τα αλλάξει, δεν μπορεί να αλλάξει ότι ο Ιησούς γεννήθηκε σε «σπηλιά», περπάτησε στο «νερό», έκανε το «νερό» «κρασί», πήγε στον Άδη με σάρκα και οστά και γύρισε «ζωντανός» και τόσα άλλα που δείχνουν το τι πρέσβευε.

 

«Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ

Θα πούμε τώρα την ιστορία σχετικά με τη γέννηση του Απόλλωνος: Η έγκυος θεά Λητώ επισκέφθηκε στην περιπλάνησή της όλα τα βουνά και τα νησιά της Ελλάδος για να τη δεχτούν, από την Κρήτη ως τη Ρήνεια, που βρίσκεται απέναντι στη Δήλο.

Όλοι φοβήθηκαν να δεχτούν τον ισχυρό θεό που θα γεννιόταν. Τα άλλα μέρη ήσαν πλουσιότερα από το μικρό, άγονο πετρονήσι, τη Δήλο, όπου πήγε η Λητώ. Η θεά υποσχέθηκε στο νησί πλούτο που θα ’φερναν οι πιστοί του Απόλλωνος απ’ όλο τον κόσμο. Το νησί χάρηκε και απάντησε φιλικά, αλλά όχι και χωρίς φόβο. Είχε ακούσει πως ο Απόλλων θα είναι ένας ανένδοτος θεός, ένας μεγάλος Κύριος ανάμεσα σ’ αθανάτους και θνητούς. Γ’ αυτό φοβήθηκε πολύ. Σκέφτηκε πως αυτός ο θεός, τη στιγμή που θ’ αντίκριζε τον ήλιο, θα περιφρονούσε το ξερό βραχονήσι και με το πόδι του θα το βύθιζε στη θάλασσα. Το νησί δεν θα το κατοικούσαν άνθρωποι, αλλά πολύποδες και μαύρες φώκιες. Μετά ο Απόλλων θα έφευγε για άλλο μέρος. Η Λητώ έπρεπε να ορκιστεί ότι θα ’χτίζε στη Δήλο τον πρώτο της ναό. Η θεά έδωσε τον όρκο στ’ όνομα της Στυγός και παραδόθηκε στους πόνους του τοκετού. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες βασανιζόταν ανυπόφορα, τόσο που δεν το περίμενε. Όλες οι θεές ήρθανε κοντά της. Ιδού τα ονόματα των πιο περίφημων: Διώνη, Ρέα, Θέμις, η θεά της θάλασσας Αμφιτρίτη και όλες οι άλλες, έκτος της Ήρας. Αυτή κράτησε μαζί της και τη θεά - μαμή Ειλείθυια πίσω στα χρυσά σύννεφα του Ολύμπου, για να μη καταλάβει τι συμβαίνει στη Δήλο. Οι παρούσες θεές στείλανε, την αγγελιοφόρο Ίριδα να πάει να φέρει την Ειλειθυία. Για την εξυπηρέτηση της υποσχεθήκανε ένα περιδέραιο εννιά πήχες μακρύ. Έτσι έπεισε η μια θεά την άλλη και τελικά ήρθαν πετώντας και οι δυό σαν δυό τρυγόνια. Τη στιγμή που η Ειλειθυία πατούσε το πόδι της στη Δήλο, έφτασε η στιγμή της γέννας. Με τα δυό της χέρια η Λητώ έπιασε το φοίνικα που φύτρωνε εκεί και γονάτισε πάνω στο τρυφερό γρασίδι. Η γη γελούσε κάτω στα πόδια της, ο θεός πήδηξε πάνω και οι θεές ξεφωνίσανε. Λούσανε το παιδί σε ξάστερο νερό και τε ξαπλώσανε σε σπάργανα από άσπρο πανί. Η πλεγμένη ταινία γύρω στα σπάργανα ήταν χρυσή. Η μάνα δεν έθρεψε το παιδί. Η Θέμις του ’δωσε νέκταρ και αμβροσία. Όταν όμως τράφηκε με την αθάνατη τροφή, δεν το συγκρατούσαν πια οι φασκιές. Τα σπάργανα φύγανε κι ο Φοίβος Απόλλων είπε στις θεές: «Καλύτερο θα μου ήταν η λύρα και το τόξο! Θα φανερώνω με τους χρησμούς μου την αμετάκλητη θέληση του Διός!» Οι θεές μείνανε κατάπληκτες, η Δήλος έλαμψε ολόχρυση και όλο τη νησί άνθισε. Μαθαίνουμε πως μοσχοβολούσε τότε ολόκληρη η Δήλος, και πως οι κύκνοι τραγουδούσαν κάνοντας επτά γύρους πάνω

απ’ το νησί, όταν η Λητώ ξάπλωσε με τους πόνους της γέννας, Στον όγδοο γύρο δεν τραγουδούσαν πια, γιατί ό θεός ξεπήδησε μπροστά τους και οι δήλιες Νύμφες τραγούδησαν το ιερό τραγούδι της Ειλειθυίας. Ο ουρανός αντήχησε τόσο, που και η Ήρα συγκινήθηκε, γιατί ο Ζευς της αφαίρεσε το θυμό. Τα θεμέλια της Δήλου γίναν χρυσά και όλη την ημέρα η στρογγυλή λίμνη του νησιού χρύσιζε. Τα φύλλα της ελιάς γίνανε απ’ έξω χρυσά  - γιατί αυτό το δέντρο μεγάλωνε στο νησί όπως και ο φοίνικας. Λέγανε μάλιστα πως και στην ελιά στηρίχτηκε η Λητώ όταν γεννούσε. Το ποτάμι Ίνωπος πλημμύρισε από χρυσάφι. Στη συνέχεια μαθαίνουμε πως ένας κόκορας παρευρισκόταν στη γέννηση του θεού, το πουλί που πέφτει σ’ έκσταση και χορεύει όταν βγαίνει το φεγγάρι – αυτό τουλάχιστο λέγανε. Αλλά οπωσδήποτε προαναγγέλλει την ανατολή του ήλιου. Από τότε έμεινε το αγαπημένο πουλί της Λητούς, όπως ήταν και της Παλλάδος Αθηνάς».

Λητώ Απόλλων Άρτεμις και Φίδι.

 

Θα πρέπει να επισημάνουμε πως η μεγαλύτερη κατά μια μέρα (γεννημένη την έκτη του μήνα), δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, Άρτεμις αν και κρατά και αυτή τόξο και βέλη έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον αδελφό της. Αυτά όμως θα τα πούμε αργότερα.

 

Το βέλος του Απόλλωνα αν και είναι φαλλικό (διατρητικό, διαπεραστικό, στητό και συνδεόμενο με τη θέρμη, π.χ. ήλιος, ξίφος, δόρυ, λόγχη, σαΐτα, σπάθη, άροτρο, πρώρα καραβιού, κίονας κτλ) αν και κάνει κάποιον να «αιμορραγεί» κάποιοι λένε πως είναι οι χρησμοί και η διαίσθηση του στέλνει ο Θεός στον άνθρωπο. Αυτό ισχυρίζονται όσοι θέλουν ένα Απόλλωνα άψογο πχ σαν έναν Ιησού. Αλλά ο Απόλλων δεν ήταν έτσι, ούτε άλλωστε και ο Ιησούς. Ειδικά στην αρχαία Ελλάδα οι Θεοί ήταν τρισυπόστατοι. Είχαν τρεις πλευρές ήταν «καλοί», «κακοί», και κάτι στη μέση, κάτι γήινο. Όπως ο ουράνιος έρωτας, ο χθόνιος της ευχαρίστησης, και ο γήινος της διαιώνισης του είδους, ο οικογενειακός.

Έτσι λοιπόν και ο Θεός Απόλλων έχει και αυτός την σκοτεινή του πλευρά.

«Βέλος. Η διατρητική, αρσενική αρχή- διείσδυση· φαλλικό σύμβολο· αστραπή· βροχή- γονιμότητα- αρρενωπότητα- δύναμη- πόλεμος. Μια πτήση βελών συμβολίζει την άνοδο  στα ουράνια. Βέλη φευγάτα από το τόξο αντιπροσωπεύουν τις συνέπειες των δράσεων που δεν μπορούν να αναιρεθούν ή να ανακληθούν. Το βέλος, όπως η λόγχη και το ξίφος, είναι ένα ηλιακό σύμβολο που απεικονίζει τις ηλιακές ακτίνες, και είναι επίσης ένα γνώρισμα του πολεμιστή. Ένα βέλος που διατρυπάει ένα φίδι είναι οι ακτίνες του ηλίου που διατρυπούν τα σκοτεινά σύννεφα της υγρής αρχής. Το πλατύ βέλος (το αγριόκρινο) φανερώνει βασιλική ιδιοκτησία. Αιγ.: Δύο σταυρωτά βέλη σε ασπίδα είναι ένα έμβλημα της Νηίθ, σαν πολεμικής θεάς. Ελλ.: Τα βέλη του Απόλλωνα είναι οι ακτίνες του ηλίου που μπορεί να είναι ευεργετικές και γονιμοποιές ή καυστικές και επιβλαβείς. Τα βέλη του Έρωτα είναι οι διαπεραστικές σαΐτες της αγάπης. Μια καρδιά τρυπημένη από ένα βέλος σημαίνει ένωση. Τα βέλη είναι ένα γνώρισμα της Άρτεμης, ως φως. Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τα βέλη σαν σύμβολα πόνου και ασθένειας με τα οποία οι θεοί και ειδικά ο Απόλλωνος, χτυπούν το ανθρώπινο γένος. Κτλ» λεξ. Συμβ. Κούπερ.

 

Στην Ιλιάδα ο Απόλλων δεν είναι μόνο ο Θεός του φωτός και της αρμονίας αλλά αντίθετα, παρουσιάζεται σαν ένας καταστροφικός και εκδικητικός θεός που τιμωρεί τους Αχαιούς για τη συμπεριφορά των αρχηγών τους.

 

Tίς τ᾿ ἄρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι;

Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός· ὃ γὰρ βασιλῆϊ χολωθεὶς

νοῦσον ἀνὰ στρατὸν ὄρσε κακήν, ὀλέκοντο δὲ λαοί,

οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα

Ἀτρεΐδης·

 

Ποιος τάχα απ’ τους θεούς τους έσπρωξε να μπούνε σ᾿ τέτοια μάχη;

Ο Απόλλων, που πικράθηκε από τον βασιλιά (Αγαμέμνονα)

κι έφερε αρρώστια στον στρατό που θέριζε τα πλήθη,

επειδή ατίμασε τον ιερέα Χρύση.

 

Το πυρ του ήλιου, η νεανική (αντρική) φλόγα του έρωτα  που αντιπροσωπεύει ο Θεός Απόλλων, Θεός και του λοιμού (πανώλης # βουβωνική πανώλης # πανούκλα # μολυσματική νόσος # κολλητική αρρώστια # θανατικό # όλεθρος # ολέθριος άνθρωπος # αφανιστής # εκθεμελιωτής # εξολοθρευτής # καταστροφέας # λυμεώνας # ολετήρας, Ματζέντα) μπορεί και να σε «κάψει» και όχι μόνο να σε «θεραπεύσει» όπως μπορούσε ο ίδιος αλλά και ο γιος του Ασκληπιός. Το ΑΣΕΕ μπορεί να λέει πως το όνομα του Απόλλωνα ίσως να είναι Α-πολλών δηλαδή με άλφα στερητικό, όχι των πολλών, που σαν ουσία έτσι είναι αλλά, στην πραγματικότητα το όνομα αυτό προέρχεται από το Απόλλυμι (καταστρέφω # εξολοθρεύω # φονεύω # σκοτώνω # αφανίζω # εκμηδενίζω # εξοντώνω # ξεθεμελιώνω # ξεκληρίζω # ξεπατώνω # ξεριζώνω # συντρίβω # ρημάζω # διαφθείρω # φθείρω # χαλώ # χάνω # αποβάλλω, Ματζέντα) ενώ την καλή του πλευρά την αντιπροσωπεύει το όνομα Φοίβος (λαμπερός # διαυγής # φωτεινός # καθαρός # ξάστερος # ακτινοβόλος # αστραφτερός Ματζέντα).

 

Οι  Έλληνες δεν σκεφτόντουσαν τον Απόλλωνα μόνο σαν μια προσωποποίηση του Ήλιου και του φωτός, αλλά και σαν σκοτεινή και εκδικητική θεότητα. Αυτό σήμερα μπορεί να ακούγεται αντιφατικό και περίεργο αλλά έτσι αντιφατικοί και πολυπρόσωποι ήταν οι Έλληνες Θεοί. Θα μπορούσαν να είναι ευεργέτες των ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα και σκληροί τιμωροί όταν οι άνθρωποι πήγαιναν ενάντια στην θέληση τους. Οι Έλληνες λοιπόν απέδιδαν τις επιδημίες στον θεό Απόλλωνα. Έτσι ακριβώς τον περιγράφει και ο  Όμηρος στην Ιλιάδα, Α' ραψωδία, στοίχοι 11 και 430 στο περιστατικό κατά το οποίο ο ιερέας του Απόλλωνα, Χρύσης, παρακαλεί τον Θεό να τιμωρήσει τους Αχαιούς με επιδημία θανάτου επειδή ο Αγαμέμνονας δεν του δίνει πίσω την κόρη του την  Χρυσηίδα.

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι τα αόρατα βέλη του Απόλλωνα ήταν αυτά που έκαναν τους ανθρώπους να αρρωσταίνουν ξαφνικά. Τα βέλη, στην αρχαία ελληνική γλώσσα ονομάζονται ιά ενώ το βέλος ιός (ιός βέλος # σαΐτα # δηλητήριο # φαρμάκι # σκουριά # γάνα, ο - εξ αυτής η αγγλική λέξη virus Ματζέντα). Το δηλητήριο που έβαζαν δηλαδή στην άκρη του βέλους (φαλλός) είναι το χυμένο σπέρμα αυτό που φέρνει τον λοιμό την επιδημία και τον θάνατο.  Έτσι  εξελίχθηκε η λέξη ιός που χρησιμοποιούμε σήμερα για τις μολυσματικές ασθένειες. Κυρίως, όμως ο Απόλλων ήταν ο Θεός αιφνιδίων θανάτων, όπως αυτά που σήμερα τα αποδίδουμε σε εμφράγματα ή τα εγκεφαλικά επεισόδια. Για το λόγω αυτό έχει το όνομα Απόλλων (απόλλυμι). 

Στην γέννηση του Θεού βλέπουμε πως παρίστανται στην Λητώ η Διώνη, Ρέα, Θέμις, η θεά της θάλασσας Αμφιτρίτη και όλες οι άλλες, έκτος της Ήρας. Η Διώνη δεν είναι άλλη από την Ήρα όνομα της Θεάς στην Δωδώνη ένα όνομα που δίδεται στην σύζυγο από το όνομα του συζύγου μία συνήθεια που ζούσε ακόμη μέχρι και πριν από λίγα χρόνια (πχ τη γυναίκα του Γιώργου την φώναζαν Γιώργαινα και όχι με το δικό της. Το ίδιο έκαναν με τα παιδιά πχ τον Δία τον έλεγα Κρονίδη δηλαδή γιο του Κρόνου και όπως είδαμε και πιο πάνω τον Αγαμέμνονα, Ατρείδη). Το όνομα Διώνη της Ήρας την συνδέει και με την Άρτεμη, που την είδαμε σε μία διαφορετική άποψη της ιστορίας την επόμενη μέρα της γέννησης της να βοηθάει την Λητώ να γεννήσει τον αδελφό της. Η Διώνη σαν Διάνα  (Diana) στην Ρώμη ήταν η Άρτεμις. Σίγουρα όμως και η Ειλειθυία έχει στενή σχέση με την Άρτεμη αφού μοιράζονταν το όνομα Προθύραια δηλαδή αυτή που στέκεται μπροστά στην θύρα (μήτρα) απ’ όπου βγαίνει η νέα ζωή. Η γνώμη μας είναι πως η Άρτεμις είναι το ίδιο πρόσωπο με την Ειλειθυία και αυτό το βασίζω στο όνομα της δεύτερης αλλά και στην σύγχυση που υπάρχει με την Άρτεμη και την Ειλειθυία στην γέννηση του Απόλλωνα. Ένα ακόμη που με κάνει να έχω αυτή την πίστη είναι τα Βέλη (ία) που υπάρχει και στην κατάληξη του ονόματος της Ειλειθυίας. Οι ωδίνες του τοκετού πιστευόταν πως έρχονταν από αόρατα βέλη (σαν αυτά του Απόλλωνα που είδαμε στον Όμηρο) που έριχναν οι Ειλειθυίες κόρες του Δία και της Ήρας. Αυτές όμως δεν τις είδαμε ποτέ να κρατούν τόξα και βέλη όπως η Άρτεμις. Έχουμε την πίστη ότι το όνομα της Ειλειθυίας προέρχεται, όπως λέει και η αρχαία παράδοση, από το ελθέ (ικετευτική κραυγή των επίτοκων γυναικών) και την λέξη ία τα αόρατα βέλη του πόνου.

 

Έπρεπε ο μύθος της γέννησης του Απόλλωνα Ήλιου να αναφέρει τόσες λεπτομέρειες ακόμα και για το που στηρίχτηκε η Λητώ για να γεννήσει; Οι λεπτομέρειες αυτές είναι σύμβολα. Ήδη έχουμε πει πολλά από αυτά που προηγήθηκαν της γέννησης. Υπάρχει ένα ακόμα σημείο του μύθου που και αυτό λέγεται με δύο διαφορετικούς τρόπους. Για το που στηρίχτηκε η Λητώ όταν γέννησε. Ήταν είτε σε μια ελιά είτε σε ένα φοίνικα. Όπως καταλαβαίνουμε με τη  στήριξη δεν εννοεί ο μύθος την ώρα της γέννησης αλλά την ώρα της σύλληψης δηλαδή την μέθοδο της σύλληψης του Θεού. Ήδη έχουμε πει πως το όνομα που έχει κάποιος στον μύθο, δείχνει το «ρόλο του ηθοποιού» του μύθου, και εδώ όπως είπαμε πιο πάνω λέει πως η Λητώ ήταν ιέρεια και εξασκούσε την Εγκράτεια. Να δούμε λοιπόν πια είναι η «στήριξη» που είχε η Λητώ στο έργο της:

«Φοινικιά. Ηλιακό σύμβολο· αγαλλίαση· δικαιοσύνη· φήμη, επειδή αναπτύσσεται πάντα ορθίως (σ.σ. προφανώς και είναι ευθεία αναφορά στον ιθύφαλλο)· ευλογία· θρίαμβος· νίκη - «Η φοινικιά ποτέ δεν ρίχνει το φύλλωμά της, είναι πάντα στολισμένη με το ίδιο πράσινο. Αυτή τη δύναμη του δέντρου οι άνθρωποι τη θεωρούν σύμφωνη και κατάλληλη για να αντιπροσωπεύσει τη νίκη» (Πλούταρχος). Είναι ένα Δέντρο της Ζωής και, σαν αυτοδημιουργούμενο, εξισώνεται με τον Ανδρόγυνο (σ.σ. ο ανδρόγυνος είναι το τρίτο φύλο του Πλάτωνα στο Συμπόσιο το φύλο που έχει ενωμένα το αρσενικό και το θηλυκό φύλο και υπονοεί το ζευγάρι ενωμένο στον έρωτα χωρίς εκσπερμάτωση)  Σαν φαλλικό έμβλημα, συμβολίζει το σφρίγος και τη γονιμότητα, αλλά αν απεικονίζεται με χουρμάδες είναι θηλυκή: «Το παράστημά σου είναι σαν τη φοινικιά, τα στήθη σου σαν τσαμπιά» (Άσμα Ασμάτων). Επειδή κάνει καλούς καρπούς σε μεγάλη ηλικία συμβολίζει τη μακροζωία και τα ανθηρά γεράματα. Αιγ.: Το δέντρο του ημερολογίου, αφού βγάζει ένα κλαδί για κάθε μήνα. Αραβ.\ Το Δέντρο της Ζωής. Εβρ.: Ο δίκαιος άνθρωπος· έμβλημα της Ιουδαίος μετά την Έξοδο. Ελλ.: Έμβλημα του Απόλλωνα στους Δελφούς και στη Δήλο. Κιν.: Απόσυρση· μεγαλείο· γονιμότητα. Σουμ.-Σημ.: Ένα Δέντρο της Ζωής· έμβλημα του φοινικικού Μπάαλ-Ταμάρ, του Κυρίου της Φοινικιάς, της Αστάρτης και της ασσυρο-βαβυλωνιακής Ιστάρ. Χριστ.·. Οι δίκαιοι που θα «ανθίσουν σαν φοινικιές»· αθανασία και, σαν τέτοια, μερικές φορές απεικονίζεται μαζί με το φοίνικα· θεία ευλογία· η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στην Ιερουσαλήμ· ο θρίαμβος του μάρτυρα πάνω στο θάνατο· Παράδεισος. Τα κλαδιά της φοινικιάς υποδηλώνουν τη δόξα· θρίαμβος· ανάσταση· νίκη πάνω στο θάνατο και την αμαρτία· ανάμεσα στους πρώτους Ρωμαίους Χριστιανούς ήταν έμβλημα επικήδειο, ένα γνώρισμα εκείνου που είχε κάνει το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, εξ αυτού και η λέξη «Palmer» (Προσκυνητής) από τη λατινική λέξη palma (φοινικιά). Είναι έμβλημα του Αγ. Παύλου του Ερημίτη, που κρατάει στο χέρι του κλαδί φοινικιάς και πολλών μαρτύρων. Η Κυριακή των Βαΐων εορτάζεται σε ανάμνηση της εισόδου του Χριστού στην Ιερουσαλήμ». Λεξ. Συμβ. Κούπερ.

 

Είναι όμως φανερό πως πίσω από την φοινικιά, το δέντρο, κρύβεται το σύμβολο του μυθικού πουλιού Φοίνικα που ήταν και σύμβολο του ήλιου και του Απόλλωνα.

 

«Φοίνικας. Ένα παγκόσμιο σύμβολο ανάστασης και αθανασίας, θανάτου και επαναγέννησης μέσω πυρός (σ.σ. το πυρ σαν σύμβολο είναι ο φαλλός). Είναι ένα μυθικό πουλί που πεθαίνει με αυτοθυσία. Παραμένει νεκρό επί τρεις μέρες (το σκοτάδι της Σελήνης) και αναδύεται ξανά μέσα από τις στάχτες του την τρίτη μέρα· αυτός είναι σεληνιακός συμβολισμός, αλλά ο φοίνικας αποτελεί παγκοσμίως σύμβολο του ηλίου επειδή είναι το «πουλί της φωτιάς» και υποδηλώνει τη θεία βασιλεία, την ευγένεια και τη μοναδικότητα. Αντιπροσωπεύει επίσης την τρυφερότητα, επειδή δεν καταστρέφει τίποτα και δεν τρέφεται από τίποτα ζωντανό, παρά μόνο με τη δροσιά (σ.σ «υγρασία χωρίς βροχή» Η δροσιά η Έρση ήταν η αγαπημένη του φαλλού Ερμή). …... Αλχ.: Η ολοκλήρωση του magnum opus (μεγάλου έργου)· αναγέννηση.…... Χριστ.: Ανάσταση· ο Χριστός που αναλώθηκε μέσα στο πυρ των Παθών και αναστήθηκε ξανά την Τρίτη μέρα· Θρίαμβος επί του θανάτου· πίστη· σταθερότητα». Λεξ. Συμβ. Κούπερ.

 

Σύμφωνα με την παράδοση ο Φοίνικας πεθαίνει και αναγεννιέται μόνος του. Είναι πάντα ένας κάθε φορά και κατέχει εξαιρετικές δυνάμεις και εκτός από την ικανότητα του να είναι αθάνατος, έχει εξαιρετική φωνή και όταν τραγουδάει (την μουσική των μελών-έρωτα) ακόμα και ο Ήλιος σταματάει το άρμα του για να τον απολαύσει. Πολλές παραδόσεις συνδέουν αυτή την ωδή με το τραγούδι που ακούγεται λίγο πριν τυλιχθεί στις ίδιες του τις ιερές φλόγες. Στην αρχαία Ελλάδα συνδεόταν με την λατρεία του Ήλιου και φυσικά του Απόλλωνα. Είναι το μόνο ζώο που δεν τρώει από το καρπό του ξύλου (το ξύλο είναι σύμβολο της μήτρας) της γνώσης του καλού και του κακού. Σύμφωνα με αυτή τη παράδοση λοιπόν, η Εύα δίνει σε όλα τα ζώα να φάνε και μόνο αυτός αντιστέκεται. Ο Θεός λοιπόν, τιμάει τον Φοίνικα (εβραϊκά Milcham) και τον κάνει αθάνατο. Έτσι είναι μόνο ένα αρσενικό και δεν αναπαράγεται.

Στον πρωτοχριστιανισμό, ο Φοίνικας αντιπροσωπεύει τον Ιησού, που επίσης πεθαίνει και ανασταίνεται σε τρεις μέρες, όπως και ο φοίνιξ αναγεννιέται πλήρως σε τρεις μέρες.

Στην αλχημεία και τον αποκρυφισμό είναι ένα ισχυρό σύμβολο του στοιχείου του Πυρός-φαλλού.

Έτι λοιπόν η Λητώ για να γεννήσει τον Φοίβο στηρίχτηκε σε φοίνικα, το δένδρο που έχει το ίδιο όνομα με το μυθικό πουλί της αθανασίας, το πουλί που τρέφεται μόνο από την «γαμική δροσιά». 

Η άλλη πλευρά του μύθου λέει πως η Λητώ «στηρίχτηκε» σε μία ελιά, το ιερό δέντρο της Αθηνάς.

 

Από το λεξικό συμβόλων του Κούπερ διαβάζουμε πως: «ο ηλιακός Απόλλωνος έχει τη φοινικιά, τη δάφνη και την ελιά»… «η ελιά, δίνει τροφή και λάδι για τους λύχνους» δηλαδή συντηρεί το «πυρ» (φαλλό) και: «Ελιά. Αθανασία- καρποφορία- γαμήλιο έμβλημα που μεταδίδει γονιμότητα- ειρήνη- αφθονία (αφού το λάδι είναι

πολύτιμο). Το κλαδί ελιάς, ιδιαίτερα μαζί με το περιστέρι, είναι ένα κατ’ εξοχήν σύμβολο ειρήνης και Χρυσής Εποχής (σ.σ. η χρυσή εποχή όπως ήδη έχουμε πει είναι η Κρόνια χρυσή εποχή δηλαδή από την γέννηση του βρέφους μέχρι την πρώτη του εκσπερμάτωση). Το κλαδί ελιάς ήταν επίσης το έπαθλο που απονεμήθηκε στη φυλή της Σεληνιακής Παρθένου, όπως το κλωνάρι μηλιάς απονεμήθηκε στη φυλή του ηλιακού νυμφίου. Η ελιά είναι ο τόπος διαμονής και ένα έμβλημα της σελήνης (σ.σ. ο τόπος του ανδρόγυνου του Πλάτωνα). Το στεφάνι από ελιά, που φοριόταν από τη νικήτρια στα Ηραία, ταύτιζε τη νικηφόρο παρθένο με την Ήρα και τη σελήνη, ενώ το στεφάνι από αγριελιά του νικητή των Ολυμπιακών Αγώνων αντιπροσώπευε το Δία· και τα δύο συμβόλιζαν τον ιερό γάμο του Δία και της Ήρας, του ηλίου και της σελήνης. Το φύλλο της ελιάς υποδηλώνει την ανανέωση της ζωής. Εβρ.: Ισχύς· ομορφιά· ασφάλεια στα ταξίδια. Ελλ.-Ρωμ.: Επίτευξη· ειρήνη. Η ελιά της Ακρόπολης φύλαγε τη ζωή και τη μοίρα του λαού. Έμβλημα του Δία/Jupiter, της Αθηνάς/Minerva, του Απόλλωνα και της Κυβέλης· το στεφάνι ελιάς φοριόταν από το νικητή των αγώνων δρόμου προς τιμή της Ήρας και της Αθηνάς. Κιν.: Ησυχία· εμμονή· χάρη· λεπτότητα. Χριστ.: Ο καρπός της Εκκλησίας· η πίστη των δικαίων· ειρήνη. Το περιστέρι με το κλαδί ελιάς απεικονίζει τις ψυχές των πιστών που αποχωρούν εν ειρήνη. Κλαδί ελιάς μερικές φορές κρατιέται από τον αρχάγγελο Γαβριήλ σε σκηνές Ευαγγελισμού».

Επίσης «Το περιστέρι με κλαδί ελιάς είναι έμβλημα της Αθηνάς σαν ανανέωση της ζωής» και «ένα περιστέρι με κλαδί ελιάς υποδηλώνει την ειρήνη, τη συγχώρεση και την απελευθέρωση· όπως το περιστέρι της Κιβωτού του Νώε έφερε πίσω κλάδο ελαίας σαν σύμβολο ειρήνης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, και όπως το περιστέρι δεν βρήκε τόπο ανάπαυσης έξω από την Κιβωτό, έτσι και ο Χριστιανός δεν βρίσκει ασφάλεια έξω από την Εκκλησία».

Το πιο πάνω κομμάτι του Κούπερ και ο συμβολισμός της παλαιάς διαθήκης πρέπει να εξηγηθεί. Ο κατακλυσμός των υδάτων είναι φυσικά η εκσπερμάτωση. Ο Νώε που ακολουθεί τις εντολές του Θεού «επιπλέει των υδάτων». Ας δούμε τι έγινε λοιπόν στον κατακλυσμό και πως μπαίνει στην ιστορία το περιστέρι του αγνού έρωτα της Αφροδίτης και η ελιά της Αθηνάς της Λητούς και όχι μόνο.

 

Μόλις πέρασε το χρονικό διάστημα, που είχε ορίσει ο θεός, ο κατακλυσμός σταμάτησε. Τα νερά, σιγά-σιγά, άρχισαν να χαμηλώνουν και η κιβωτός κάθισε πάνω στο βουνό (το βουνό σύμβολο του φαλλού) Αραράτ. Ο Νώε και οι δικοί του ήταν τώρα χαρούμενοι και περίμεναν με ανυπομονησία.

Ο Νώε άνοιξε τότε το φεγγίτη της κιβωτού και άφησε να πετάξει έξω ένα κοράκι (Κοράκι. Αιγ.: Ένα ζευγάρι κορακιών φανερώνει τη συζυγική ευτυχία. Αλχ.: Το  nigredo (μελάνωση), το πρώτο στάδιο του υλικού στο Μεγάλο Έργο. Αφιερωμένο στον Απόλλωνα και την Αθηνά. Λεξ. Συμβ. Κούπερ), για να δει αν είχαν τα νερά χαμηλώσει πολύ. Το πουλί δε γύρισε πίσω, πράγμα που σήμαινε ότι είχε βρει στεριά («γη χωρίς νερό»).

Ύστερα, ο Νώε άφησε να φύγει ένα περιστέρι (το περιστέρι, η τρυγόνα, έχει στην ζωή του μόνο ένα ερωτικό σύντροφο και για αυτό είναι σύμβολο του αγνού έρωτα της Αφροδίτης). Αλλά το πουλί αυτό δε βρήκε τροφή και γύρισε πίσω. Ο Νώε έβγαλε το χέρι του από το φεγγίτη, το έπιασε και το έφερε μέσα στην κιβωτό.

Περίμενε ακόμα εφτά μέρες και ύστερα έστειλε πάλι έξω το περιστέρι. Το πουλί γύρισε πίσω το βράδυ και, αυτή τη φορά, είχε στο ράμφος του ένα κλαδάκι ελιάς (δηλαδή η τροφή του αγνού έρωτα της Αφροδίτης έχει σαν σύμβολο την Ελιά). Έτσι ο Νώε κατάλαβε ότι τα «νερά» είχαν πια χαμηλώσει αρκετά.

Ο Νώε περίμενε να περάσουν άλλες εφτά μέρες και ξανάφησε το περιστέρι. Αυτή τη φορά, το περιστέρι δε γύρισε πίσω.

Τα νερά είχαν πια στερέψει.

Τότε ο Νώε άνοιξε τη στέγη της κιβωτού κοίταξε έξω και είδε ότι η γη ήταν τώρα στεγνή.

Τότε είπε ο θεός στο Νώε:

Έβγα τώρα από την κιβωτό, συ και η γυναίκα σου και οι γιοι σου και οι γυναίκες των γιων σου. Βγάλε μαζί και όλα τα ζώα και τα πουλιά που είχες στην κιβωτό. Από δω και πέρα (χωρίς τα νερά του κατακλυσμού), άνθρωποι και ζώα, να αυξάνεσθε και να πληθύνεστε πάνω στη γη.

 

Τώρα λοιπόν έχουμε πλήρη γνώση πως η Λητώ γέννησε το Ηλιακό παιδί της τον Φοίβο. 

Ο Άρης

Με τον Άρη συμπληρώνουμε την τρίτη νεανική πλευρά του «τριγώνου», του νεανικού φαλλού του Ολύμπου. Την πλευρά που της αρέσει η αιματοχυσία στις έριδες και στις «μάχες» του «πολέμου».

 

Τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς.

μή τί μοι ἀλλοπρόσαλλε παρεζόμενος μινύριζε.

ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν·

αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε.

μητρός τοι μένος ἐστὶν ἀάσχετον οὐκ ἐπιεικτὸν

Ἥρης· τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημ' ἐπέεσσι·

τώ σ' ὀΐω κείνης τάδε πάσχειν ἐννεσίῃσιν.

Ε 895ἀλλ' οὐ μάν σ' ἔτι δηρὸν ἀνέξομαι ἄλγε' ἔχοντα·

ἐκ γὰρ ἐμεῦ γένος ἐσσί, ἐμοὶ δέ σε γείνατο μήτηρ·

εἰ δέ τευ ἐξ ἄλλου γε θεῶν γένευ ὧδ' ἀΐδηλος

καί κεν δὴ πάλαι ἦσθα ἐνέρτερος Οὐρανιώνων.

 

Μ' άγριο βλέμμα απάντησε ο νεφελοσυνάκτης:

«Εδώ μη κάθεσαι, αλλοπρόσαλλε, σαν παιδί να κλαίς·

και απ' τους θεούς του Ολύμπου σε μισώ με την καρδιά μου,

γιατί την έριδα αγαπάς, τις μάχες, τους πολέμους.

Της μάνας σου έχεις την βαριά ασυγκράτητη ορμή

της Ήρας που οι λόγοι μου δύσκολα την δαμάζουν,

και τώρα αυτή σε πρόσταξε, θαρρώ, και αυτά παθαίνεις.

Αλλά να βασανίζεσαι δεν θέλω εγώ σε αφήσω,

αίμα μου είσαι, και για εμένα σε γέννησε η μητέρα·

κακός όπως είσαι, αν σε είχε άλλος θεός  γεννήσει

από καιρό θα βρισκόσουν μακράν των Ουρανίων».

Ομήρου Ιλιάδα Ε 888-898

 

Ο Άρης του Ομήρου δεν είναι αρεστός στον «πατέρα» του και μέσες άκρες του λέει πως η θέση του δεν είναι στον Όλυμπο αλλά μακριά από κει υπονοώντας τον Άδη.

Μα και η μάνα του δεν τον έχει σε μεγάλη υπόληψη, «ἄφρονα τοῦτον ἀνέντες, ὃς οὔ τινα οἶδε θέμιστα;» (Ιλιάδα Ε 762) δηλαδή είναι «ένας άμυαλος που δεν ψηφάει την τάξη και το δίκιο».

 

Ας δούμε πρώτα τι λένε για τον «ρόλο του ηθοποιού» που μας μαρτυράει το όνομα του Άρη του θεού της έριδας (καυγάς, φιλονικία) της «αιματοχυσίας» και του «πολέμου». Ο Κερένυι λέει πως το όνομα του είναι η λέξη αρά που σημαίνει ευχή και κατάρα μαζί. Πράγματι διαβάζουμε η αρά ιωνική αρή (εξ ιαπετικής ρίζας κοινής με τα αρειή, αρημένος επ-ήρεια λατ. oro πιθανόν και Άρης) σημαίνει ευχή, προσευχή, επίκληση θείας εκδικήσεως, κατάρα, καταστροφή, όλεθρος (επ. λεξ. Αρχ. ελλ. Γλωσ. Δορμπαράκη).

 

Ας δούμε όμως τι λέει και η επίσημη πλευρά, το ύπατο συμβούλιο ελλήνων εθνικών (ΥΣΕΕ) μέσα από την ιστοσελίδα τους Δελφύς (μήτρα).

 

«Πρωτεύων Θεός της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, εκφραστής της τυφλής εκβολής ωμής ενέργειας, «υιός» κατά μία εκδοχή του Θεού Διός και της Θεάς Ήρας (με «αδελφή» του την Θεά Έριδα), κατά μία δεύτερη εκδοχή του Θεού Διός και της πρωτόγονης θεότητας Ενυούς (εκ του «ενυώς», δηλαδή τρόμος, εξ ού και η επίκληση «Ενυάλιος») και κατά μία τρίτη εκδοχή, που αφορά την ύστερη αρχαιότητα, μόνον της Θεάς Ήρας δίχως την μεσολάβηση «αρσενικού» στοιχείου (γι’ αυτό και ονομάσθηκε «απάτωρ», όπως η Θεά Αθηνά ονομάσθηκε «αμήτωρ»), απλώς μυρίζοντας ένα θαυμαστό άνθος της πεδιάδας της Ωλένου (Οβίδιος).

 

Μία παράδοση, που αποτελεί συνέχεια της τελευταίας εκδοχής, τον θέλει να έχει ανατραφεί στη Θράκη με τροφό του την θνητή Θηρώ (εξ ού και η επίκληση «Θηρειτάς» ή «Θηρίτας», με την οποία λατρευόταν στις Θεράπνες της Λακωνίας) και γυμναστή και δάσκαλό του τον Πρίαπο, που στην προκείμενη περίπτωση φέρεται είτε ως Τιτάνας είτε ως ένας από τους «Ιδαίους Δακτύλους». Ως αμοιβή του Πριάπου για την άριστη εκπαίδευση του «υιού» της στην όρχηση, την ταχύτητα και την πολεμική τέχνη, η Θεά Ήρα όρισε να καταλήγει σε αυτόν το ένα δέκατο όλων των λαφύρων που έκτοτε θα αποκτούσε ο Άρης στους πολέμους και τις μάχες των θνητών.      

                         

 ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ       

 Γνωρίζουμε από τον Κορνούτο ότι το όνομα του Θεού Άρεως ετυμολογείται είτε από το «αίρειν» ή «αναιρείν», είτε από την λέξη «αρά» (βλάβη, πλήγμα). Ο Άρης θεωρείται Θεός της σύγκρουσης, ιδίως της πολεμικής, χαρακτηριστικά είναι δε τα προσωνύμιά του «ανδροφόνος», «βροτόλοιγος», «δορυμήστωρ», «δακρυγόνος», «οπλοχαρής», «πολύδακρυς», «σιδήρεος», «στράτιος», «τειχεσιπλήτης», «φιλαίματος» και «χαλκάρματος».   

                         

 ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ       

 Ο Άρης εκπροσωπεί το αχαλίνωτο πάθος, την επιθετικότητα, την τολμηρότητα, την αγριότητα, το άκοσμο και το θορυβώδες (εξ ού και οι επικλήσεις του «άγριος», «θρασύς», «θρασυμήτης» και «ωμός») και εν γένει κάθε τυφλή εκβολή ωμής ενέργειας, καθώς και το αλλοπρόσαλλο πνεύμα («Ιλιάς», Ε, 830 και 889). Η φύση του ημερεύει μόνον μπροστά στα δημιουργικά έργα της Θεάς Δηούς – Δήμητρος ή στην ερωτική ισχύ της Θεάς Αφροδίτης που τον βιάζει, τον δαμάζει και γεννά από την ένωσή του την Θεά Αρμονία, την οποία ο Εμπεδοκλής ορίζει πολύ σωστά ως εναλλασσόμενη δράση Φιλότητας και Φιλονικίας («...άλλοτε η Φιλότης ενώνει τα πράγματα και τα κάνει ένα, και άλλοτε η έχθρα της Φιλονικίας τα χωρίζει...»). Σε μία άλλη ύστερη (Κικέρων, «De natura Deorum», 3.59) εκδοχή της ενώσεώς του με την Θεά Αφροδίτη, ο Θεός Άρης γέννησε τον Έρωτα και τον Αντέρωτα.

 

Κάθε φορά που ο Θεός σχετίζεται με την Θεά Δηώ – Δήμητρα, μετατρέπεται σε γονιμικό και κρηναίο, αρδευτικό Θεό, όπως μαρτυρούν κάποιες λατρείες του στην Αττική, την Τεγέα (υπό την επίκληση «αφνειός», ήτοι Θεός της αφθονίας, βλ. Παυσανίας, VIII 44, 7 - 8) και την Βοιωτία. Σχετική είναι η αθηναϊκή αφήγηση της ενώσεώς του με την θνητή Άγραυλο (μεταφορά για την καλλιεργήσιμη γη), από όπου γεννήθηκε η Αλκίππη ή Αγανίππη (μεταφορά για την αιώνια πηγή της ζωής).

 

Στο κατεξοχήν πεδίο δικαιοδοσίας του, δηλαδή στην άμεση σύγκρουση, ο Θεός Άρης νικάει τους πάντες πλην της Θεάς Αθηνάς, δηλαδή της Σύνεσης και της Σοφίας, άρα κατ’ επέκταση και της πολεμικής στρατηγικής. Ο Θεός Άρης απεικονίζεται πάνοπλος επάνω σε άρμα που το σέρνουν τέσσαρες άγριοι και φοβεροί ίπποι, πλαισιωμένος από τους δύο δικούς του «υιούς», τον Δείμο (δηλαδή τον Τρόμο) και τον Φόβο (αδέλφια και οι δύο της Αρμονίας από την ένωσή του με την Θεά Αφροδίτη), καθώς και από τον Θυμό, τον «υιό» του Αλαλαγμό, την «αδελφή» του Έριδα, την Βοή, αλλά και την «μητέρα» του Ενυώ.  

                         

 ΙΕΡΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ 

 Ιερό μέταλλο του Θεού είναι ο σίδηρος και, κατ’ επέκταση, πρέποντα αφιερώματα προς αυτόν όλα τα σιδηρά όπλα. Ιερό άνθος του είναι η παπαρούνα, ιερό χρώμα του το κόκκινο. Γνωρίζουμε από τον Κορνούτο ότι ιερά ζώα του είναι ο γύπας, ο πετεινός (τόσο για το μαχητικό της φύσης του, όσο και κατά την παράδοση του έρωτα Άρεως – Αφροδίτης, όπου αναφέρεται ως υπηρέτης του πρώτου ο Αλεκτρύων, που αποκοιμήθηκε και δεν μπόρεσε να σώσει τον κύριό του, μεταμορφωθείς για τιμωρία σε πετεινό που έκτοτε φωνάζει μόλις εμφανίζεται ο καταδότης των παρανόμων ερώτων Ήλιος) και ο σκύλος. Εμβλήματά του οι αναμμένες δάδες και τα όποια όπλα χειρός.   

                         

ΕΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Επίκληση του Θεού Άρεως γίνεται μόνο όταν όλες οι ειρηνικές λύσεις εξαντλούνται και απομένει μόνον η άμεση σύγκρουση. Οι ιερείς του Θεού (οι «πυρφόροι») προχωρούν μπροστά από τον συνταγμένο στρατό πριν την επίθεση, κι εξακοντίζουν τις δάδες του Άρεως κατά των εχθρών. Στην ειρήνη, οι επικλήσεις είναι μόνο εξευμενιστικές, προς έναν Θεό τον οποίο φοβούμενοι ακόμα και οι κατ’ εξοχήν πολεμιστές Σπαρτιάτες, τον απεικονίζουν αλυσοδεμένο.

Ιεροπρακτικός Θίασος Δελφύς

Άρης

 

Ξεχάστε ότι ξέρεται για τον «Θεό του Πολέμου» Άρη. Ο Άρης (όπως βέβαια και η Αθηνά) δεν έχει καμία σχέση με τους καυγάδες και τον πόλεμο. Ο Άρης, η ευχή και κατάρα όπως λέει το όνομα του είναι ο φαλλός που αρέσκεται στην σπερματοχυσία ή όπως λέγεται στους μύθους στην «αιματοχυσία». Ο έριδα δεν είναι τίποτα άλλο από την ερωτοτροπία και ο «πόλεμος» τίποτα άλλο από την ερωτική «μάχη» που είναι αντίπαλοι κυρίως η Αθηνά και ο Άρης.

 

Ο Άρης έχει σαν δάσκαλο και γυμναστή τον Πρίαπο. Πιο πάνω ήδη έχουμε δώσει φωτογραφία του ιθυφαλλικού Πριάπου.

Ας δούμε λοιπόν εδώ πιο επισταμένα τον δάσκαλο και γυμναστή του Άρη για να καταλάβουμε έτσι καλύτερα ποιος πραγματικά είναι ο Θεός.

Ο Πρίαπος λατρεύτηκε πρώτιστα στην Λάμψακο, αποικία των Φωκαέων , βόρεια από την Τρωάδα κοντά στην είσοδο του Ελλήσποντου. Από κει διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα. Στην Λάμψακο τον θεωρούσαν γιο του Διονύσου και της Αφροδίτης (Παυσ. 9.31.2) αλλά τον υπολόγιζαν και σαν τον Ερμαφρόδιτο (είχε και τα δύο αιδοία, το γυναικείο μπροστά και ένα τεράστιο ανδρικό, μεγαλύτερο από όλο το σώμα του που πήγαινε προς τα πίσω) δηλαδή γόνο του Ερμή και της Αφροδίτης. Θεωρείται επίσης ως η θεοποίηση από την Ίσιδα του ανδρισμού του Όσιρη ενώ ακόμα ταυτίζεται με τον Διόνυσο (Σουίδα) και με τους Αττικούς ιθυφάλλους, Ορθάνη, Κονίσαλο, Τύχωνα (Στράβ. 13.1.12). Ο Πρίαπος σαν κατώτερος Θεός είναι θεός της γονιμότητας, προστάτης και φύλακας των αγροτικών και των οικιακών ζώων, των φρουτοπαραγωγών δέντρων, των κήπων, των αμπελιών, των λειμώνων, (μήτρα) του πολλαπλασιασμού των γεννήσεων και γενικά της παραγωγικής ενέργειας της φύσης, των ανδρικών οργάνων. Τον τοποθετούσαν στη μέση των κήπων με το μόριο του ακάλυπτο.

 

«Ο ΠΡΙΑΠΟΣ

Πως λέγαν το θεό, για τον όποιο συχνά ανάφεραν πως ήταν πατέρας και γιος του Ερμού; Δεν μπορούμε να τον επισημάνουμε με απόλυτη βεβαιότητα, γιατί διασώθηκε μόνο ένα σπασμένο κομμάτι από τα λόγια της επιγραφής, που μας μιλούσε σχετικά. Ο Έρμης παρουσιαζόταν - κι αυτό τ’ ακούσαμε ήδη - σαν σύζυγος και γιος μιας και της ίδιας θεάς, στην ιδιότητα του σαν φαλλικός θεός. Κι ένας άλλος επίσης φαλλικός θεός μπορούσε να παίζει αυτούς τους δυό ρόλους: το ρόλο του γεννήτορα και το ρόλο του αντρικού βλασταριού. Όταν ο Έρμης εθεωρείτο πατέρας,

τότε εκείνος ήταν ο γιος. Αν λέγαμε γιο τον Έρμη, τότε θα ’πρεπε ο άλλος να παίρνει τη θέση του πατέρα. Αυτό ανταποκρίνεται ακριβώς στη σχέση της Μεγάλης Μητρός προς τον ανδρικό σύντροφό της, που τον γέννησε, τον πήρε σύζυγο και μετά τον ξαναγέννησε. Στην παραπάνω αναθηματική επιγραφή ο άλλος πρέπει να ήταν με κάθε πιθανότητα ο Πρίαπος, ό φαλλικός θεός των πόλεων Πρίαπος και Λάμψακος στον Ελλήσποντο, στα σημερινά Δαρδανέλλια. Τον συναριθμούσαν και στα παιδιά του Ερμού και υποστήριζαν πως αυτός ήταν ο Ερμαφρόδιτος. Μητέρα του λέγαν πως ήταν ή Αφροδίτη, πατέρας του συνήθως ο Διόνυσος, αν όχι ο Άδωνις ή ο ίδιος ο Ζευς. Η σχετική με τη γέννηση του Πριάπου διήγηση, μεταπλασμένη, είναι εκείνη της γέννησης του Ηφαίστου και του Πανός. Ήταν η ιστορία μιας κακής γέννας. Η Αφροδίτη είχε γεννήσει ένα παιδί δύσμορφο – με μεγάλη γλώσσα, πελώρια κοιλιά και δυσανάλογο φαλλό, που έβγαινε στο πίσω του μέρος, όπως και στην περίπτωση του Φάνητος. Η Αφροδίτη πέταξε το παιδί από πάνω της, το εγκατέλειψε και το αρνήθηκε. Σαν αιτία της τερατογονίας αυτής θεωρούσαν το φθόνο της Ήρας ή τη ζήλεια της - ένα φθηνό κι όχι τόσο αρχαίο μοτίβο. Ένας βοσκός βρήκε το νεογέννητο τέρας κι αμέσως κατάλαβε ότι η παράξενη θέση του φαλλού του - όχι μόνο το φαλλικό χαρακτηριστικό, αλλά ο ερμαφροδιτισμός του τέρατος - θα ’φερνε ευφορία στα φυτά και τα ζώα. Υπήρχαν επίσης και άλλες θεότητες με παρατονισμένο, με αποκλειστικά φαλλικό χαρακτήρα, που έφερναν την γέννηση και την ευφορία, όπως είναι ο Ορθάνης, που τον λέγαν και γιο του Ερμού, ο Κονίσαλος (ανεμοστρόβιλος), ο Τύχων. Η δικαιοδοσία του ελλησποντικού Πριάπου περιορίστηκε σε μας σε αλλόκοτο θεό των κήπων, σαν σκιάχτρο των πουλιών. Του ’λέγαν αισχρολογίες, του έφτιαχναν κωμικές σκηνές και διηγόνταν πως θέλησε να επιτεθεί στην κοιμισμένη Εστία - τη ρωμαϊκή Vesta - και προδόθηκε από το γκάρισμα ενός γαϊδάρου. Γνωστές ήσαν οι θυσίες γαϊδάρων που του ’καναν στην πατρίδα του. Στη μικρασιατική Βιθυνία λέγαν πως ήταν ένας πολεμικός θεός, ένας από τους Τιτάνες ή τους Ιδαίους Δακτύλους (σ.σ. φαλλικά όντα). Από την Ήρα πήρε να εκπαιδεύσει το μικρό Άρη. Πρώτα τον έκαμε τέλειο χορευτή και κατόπιν πολεμιστή. Έτσι ο Πρίαπος άνηκε κάποτε στους φαλλικούς ή μισοζωώδεις εκπαιδευτές των θεών, στην ομάδα του Κηδαλίωνος (σ.σ. όνομα του Ήφαιστου. Κήδαλον = φαλλός) και του Χείρωνος, του Σιληνού (φαλλικό ον), εκπαιδευτή του Διονύσου, και του Παλλάδος, εκπαιδευτή της Αθήνας. Αυτούς όλους τους συναντήσαμε ή θα τους συναντήσουμε». Κερένυι ΜτΕ.

Αυτός είναι ο «πολεμιστής» από τον οποίο διδάχτηκε ο Άρης. Στην πρώτη φωτογραφία κάνει εντύπωση τα φτερά στο πόδι και το κάτι σαν κηρύκειο που κρατά στο χέρι.  

 

«Πόλεμος. Η διαδικασία της διάλυσης και της επανένωσης· διάλυση της τάξης και εγκαθίδρυση νέας τάξης από το χάος· η σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό· η πνευματική μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό μέσα στην ίδια τη φύση του ανθρώπου· επίτευξη ενότητας. Στον Ινδουισμό είναι η μάχη του Κρίσνα και του Άρτζουνα· στο Μωαμεθανισμό είναι ο Ιερός Πόλεμος».

 

«Λόγχη. Μια όψη της αρσενικής δύναμης· φαλλικό σύμβολο· ηλιακό έμβλημα· πόλεμος. Η λόγχη, το ξίφος και τα βέλη μπορεί να αντιπροσωπεύουν όλα τους τις ηλιακές ακτίνες. Η λόγχη είναι ένα γνώρισμα των κατωτέρων μορφών της ιπποσύνης, ενώ το ξίφος - σαν διάκριση - υποδηλώνει τις ανώτερες μορφές. Ο συμβολισμός της λόγχης σαν αρσενικής και του κυπέλλου, ή κάλυκα σαν θηλυκής, σχετίζεται με το συμβολισμό του βουνού και της σπηλιάς· το βουνό και η κατακόρυφη δίχως σκιά λόγχη είναι σύμβολα του axis mundi (άξονα κόσμου). Η λόγχη και το κύπελλο συνδέονται και με το ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ (βλ. λέξη). Ελλ.-Ρωμ.: Ηλιακό έμβλημα· πόλεμος· ένα γνώρισμα του Άρη/Mars και της Αθηνάς. Η λόγχη του Αχιλλέα, σαν ηλιακές ακτίνες και αστραπή, μπορούσε να θεραπεύει τις πληγές που προκαλούσε». Λεξ. Συμβ. Κούπερ.

 

Άλλη μια βλακώδη μεταφορά ενός συμβολισμού στον πραγματικό κόσμο των μουσουλμάνων (μετά το γουρούνι) είναι και ο ιερός πόλεμος. Ο ιερός «πόλεμος», ο έρωτας της εγκράτειας, έγινε στην αρχή ο πόλεμος κατά του «κακού» και αργότερα το «κακό» έγινε ο άπιστος. Ο θρησκευτικός φανατισμός και η ημιμάθεια είναι η είναι ένας πολύ επικίνδυνος σύμβουλος.

 

Σύμφωνα με αναφορές για το ομώνυμο χαμένο έργο του Ευριπίδη, ο Τήλεφος πήγε στην Αυλίδα μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο και ζήτησε από τον Αχιλλέα να τον γιατρέψει. Ο Αχιλλέας του αρνήθηκε, ισχυριζόμενος ότι δεν είχε ιατρικές γνώσεις. Εναλλακτικά, [μόνο στον Υγίνο] ο Τήλεφος κράτησε τον Ορέστη όμηρο [με την συμβολή της ίδιας της Κλυταιμνήστρας] με αντάλλαγμα τη βοήθεια του Αχιλλέα στη θεραπεία των πληγών. [Ο Αχιλλέας αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν ξέρει ιατρική, αλλά ] Ο Οδυσσέας συμπέρανε πως το δόρυ δημιούργησε τις πληγές, άρα το «δόρυ» θα έπρεπε να τις γιατρέψει (ο «τρώσας και ιάσεται» δηλαδή αυτό που σε τραυμάτισε αυτό και θα σε γιάνει (ο φαλλός)). Ο μύθος λέει τα τραύματα επουλώθηκαν μόνο όταν ο Αχιλλέας έβαλε την λόγχη του,  το πίσω μέρος, πάνω στο τραύμα του Τήλεφου. Είναι ευθεία αναφορά στην εγκράτεια που πιστευόταν ότι είναι πανάκεια ενώ η σπερματοχυσία η πηγή κάθε ασθένειας.

Το ΥΣΕΕ μας λέει: «Γνωρίζουμε από τον Κορνούτο ότι το όνομα του Θεού Άρεως ετυμολογείται είτε από το «αίρειν» ή «αναιρείν», είτε από την λέξη «αρά».

Για την λέξη αρά ήδη είπαμε τι σημαίνει, είναι ευχή και κατάρα ότι δηλαδή ήταν σύμφωνα με τα πιστεύω της εποχής ο έρωτας. Ευχή η εγκράτεια, κατάρα η «αιματοχυσία». Για να δούμε τι σημαίνουν και οι λέξεις αίρειν και αναιρείν που μας λέει το ΥΣΕΕ. Το αίρειν είναι απαρέμφατο του αίρω που σημαίνει σηκώνω # υψώνω # εγείρω # ανυψώνω # απομακρύνω # μετακινώ # μετάγω # εξυψώνω # εξαλείφω # αφαιρώ # ανακαλώ # βαστάζω, ρήμα - μέλλων αρώ - αόριστος ήρα.

Το ανερείν είναι η λέξη αναιρέω (α στερητικό +αιρέο) αναιρέω – αναιρώ (συνηρημένο) σημαίνει βγάζω από τη μέση # ξεπαστρεύω # σκοτώνω # φονεύω # εξελέγχω # διαψεύδω # αρνούμαι # χρησμοδοτώ # υποκρίνομαι # απαντώ # σηκώνω # παίρνω # σηκώνω νεκρό για ταφή # κηδεύω # αίρω # κερδίζω # νικώ # αναδέχομαι # αναλαμβάνω # οικειοποιούμαι # δέχομαι # ασπάζομαι άποψη # πιάνω παιδί # κυοφορώ, ρήμα μέλλων αναιρήσω - αόριστος ανείλον Ματζέντα.

Βλέπουμε λοιπόν πως με αυτές τις δύο λέξεις απ όπου πιθανόν να προέρχεται το όνομα του Άρη να  δείχνουν την αντρική ερωτική στύση και την δύναμη της αρχικά, μία δύναμη που θα καταλήξει στην «ταφή του νεκρού» στον «κάτω κόσμο».

                                             

Άλλη μια φράση του ΥΣΕΕ έχει πολύ ενδιαφέρον: «Ως αμοιβή του Πριάπου για την άριστη εκπαίδευση του «υιού» της στην όρχηση, την ταχύτητα και την πολεμική τέχνη, η Θεά Ήρα…»

Η όρχησις είναι ο χορός # χοροπήδημα # μιμικός χορός # παντομίμα, η (Ματζέντα). Η ορχήστρα μας λέει το λεξικό πως συνδέεται με τον πόλεμο, «ορχήστρα μέρος του θεάτρου όπου χόρευε ο χορός (όλο το ημικυκλικό τμήμα προ της σκηνής) # θέατρο πολέμου, η - εξ αυτής η αγγλική λέξη orchestra» Ματζέντα.

Πιθανολογώ πως η λέξη έχει την ίδια ρίζα με τις λέξεις όρχις (που «χορεύει» χοροπηδάει στον έρωτα) αλλά και το ορχίς είδος ελιάς.

 

Το ΥΣΕΕ επίσης μας λέει πως: «Κάθε φορά που ο Θεός σχετίζεται με την Θεά Δηώ – Δήμητρα, μετατρέπεται σε γονιμικό και κρηναίο, αρδευτικό Θεό».

Δηλαδή ο φαλλός Άρης είναι μια πηγή, μια κρήνη που «ποτίζει» και γονιμοποιεί.

Ας δούμε μία ιστορία που ο Άρης είναι Άρεια πηγή.

 

«Με τούς συντρόφους του πέρασε τις χώρες και ρώτησε κατά το ταξίδι το μαντείο των Δελφών. Η απάντηση μας παραδόθηκε σε στίχους. Πρέπει να ήταν περίπου έτσι: «Σκέψου τα λόγια μου, γιε του Αγήνορος, Κάδμε! Αφού σηκωθείς πρωί - πρωί, να φύγεις από το χώρο του Μαντείου. Ντυμένος όπως πάντα και οπλισμένος μόνο με ξίφος κυνηγιού (σ.σ. φαλλός), πάρε το δρόμο μέσα από το λαό των Φλεγύων (σ.σ. φλεγύας=γεράκι ιερό πουλί) και μέσα από τη χώρα της Φωκίδος, μέχρι να φτάσεις στο βοσκό και στο κοπάδι από αγελάδες του Πελάγοντος, που γεννήθηκε για να πεθάνει. Σα φτάσεις εκεί, ακολούθησε από τις αγελάδες που μουγκρίζουν εκείνη που στα δυο πλευρά της έχει το άσπρο σημάδι του ολόγιομου φεγγαριού. Αυτή να ‘χεις για οδηγό στο μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά. Ακόμα ένα σημάδι θα σου φανερώσω, που πρέπει να μην το ξεχάσεις: Όπου η αγελάδα το στολισμένο με κέρατα κεφάλι της για πρώτη φορά θ’ ακουμπήσει πάνω στη γη, λυγίζοντας τα γόνατα (σ.σ. έρωτας με ιέρεια), σ’ αυτή τη θέση πρέπει να τη θυσιάσεις στη μαυροντυμένη γη μ’ όλους τους τύπους. Τέλεια καθαρός (σ.σ. με εγκράτεια), κι αφού θα έχεις θυσιάσει στη γη, πάνω στο λόφο (Ιθύφαλλος) τον πιο ψηλό να ιδρύσεις την πόλη με πλατιούς δρόμους, αφού ήδη θα ’χεις στείλει στον κάτω κόσμο το φοβερό φύλακα του βασιλιά του πολέμου (σ.σ. το φίδι της λαγνείας, της εκσπερμάτωσης). Έτσι θα είσαι ονομαστός ανάμεσα στους ανθρώπους του μέλλοντος, έχοντας βρει αθάνατη σύζυγο (σ.σ. πήρε την Αρμονία την κόρη της Αφροδίτης και του Άρεως, της Αφροδίτης που όπως είπε και το ΥΣΕΕ, «η ερωτική της ισχύ τον βιάζει και τον δαμάζει»), ευτυχισμένε Κάδμε!» Δεν θα πρέπει κανείς να ισχυριστεί ότι αυτός ο χρησμός είναι πολύ παλιός. Οι στίχοι του όμως θα βασίστηκαν ασφαλώς σε κάποια παλιά διήγηση. Ο Κάδμος βρήκε την αγελάδα με τα σημάδια τού φεγγαριού, που ζητούσε, κοντά στον γεννημένο από πηλό βοσκό - γιατί το όνομα Πελάγων το καταλαβαίνει κανείς σαν «πηλόγονος» - και την αγόρασε απ’ αυτόν. Έτσι η χώρα, όπου η αγελάδα τον οδήγησε, ονομάστηκε «αγελαδοχώρα», Βοιωτία. Το ζώο περιπλανήθηκε σ’ όλη τη χώρα κι εκεί όπου από την κούραση  έπεσε, ξάπλωσε στο δεξί πλευρό. Κι αυτό ήταν επίσης ένα από τα σημάδια. Τότε προετοίμασε ο Κάδμος τη θυσία. Έστειλε μερικούς από τους συντρόφους του να βρουν μια πηγή, γιατί το νερό ήταν απαραίτητο στη θυσία (σ.σ. το νερό που δεν χύνεται, αυτό που μπαίνει στο Άγιο Δισκοπότηρο). Αυτοί όμως δεν γύρισαν πίσω. Τους σκότωσε ο δράκος που φύλαγε την πηγή. Η πηγή βρισκόταν εκεί κοντά κι ονομαζόταν Αρεία, πηγή του Άρεως. Ένα φοβερό φίδι κατοικούσε κει σε μια σπηλιά. Αυτό ήταν ένα βλαστάρι του θεού του πολέμου, στον όποιο ανήκε ο λόφος, όπου σε λίγο επρόκειτο να υψωθεί η Καδμεία, η Ακρόπολη των μελλοντικών Θηβών. Ο Κάδμος λοιπόν βρέθηκε μπροστά σ’ έργο, που μόνος αυτός έπρεπε να φέρει σε πέρας, κι ας ερχόταν πραγματικά από μακριά, ή - όπως μερικοί ξέρανε - ήτανε γιος ενός γηγενούς αρχέγονου ανθρώπου, του Ωγύγου, που ξεπήδησε μέσα απ’ τη γη, στον οποίο τότε οι γενεαλόγοι δώσανε σαν πατέρα τον τοπικό ήρωα Βοιωτό. Πατούσε σ’ ένα χώμα απ’ το οποίο δεν είχε ξεπηδήσει κανένας λαός, πριν γίνει αυτός ο θεμελιωτής της πόλεως, σαν να βρισκόταν στην αρχή τού κόσμου, στην αρχέγονη μοναξιά. Γιατί μόνος του έπρεπε να ολοκληρώσει το έργο του. Σαν ένας θεός, σε μια χώρα κατοικημένη μόνο από μερικούς πρωτογόνους, αντιμετώπισε το Δράκοντα. Ένας πρωτόγονος ήταν κι ο γεννημένος από πηλό θνητός Πελάγων, που κοντά του βρήκε την φεγγαρίσια αγελάδα, ένας από τους πρώτους θνητούς, που η ύπαρξή του ημέρωσε την ερημιά του πρωτογονισμού, χωρίς όμως να την μεταβάλει ουσιαστικά. Σαν ένα μοναχικό περιπλανώμενο, όχι σαν ήρωα περιστοιχιζόμενο από ευγενείς, παρουσιάζει τον Κάδμο ο δελφικός χρησμός, οπλισμένο μόνο μ’ ένα ακόντιο (σ.σ. σε αυτή τη μάχη, του έρωτα ο άντρας έχει μόνο τον φαλλό του αλλά «σκοτώνει» το θηρίο με την «πέτρα» -χωρίς υγρασία- που κρύβει μέσα της τον Θεό). Τον άθλο του έκαμε εντελώς σύμφωνα με τον πρωτόγονο τρόπο, χωρίς κανένα όπλο: με μια πέτρα ο Κάδμος σκότωσε το φίδι».

Το φίδι βέβαια, η ερωτική δύναμη, δεν σκοτώνεται. Σε μία παμπάλαια ιστορία που θα δούμε παρακάτω και είναι κατά κάποιο τρόπο και συνέχεια της ιστορίας του Κάδμου, η ιστορία του Ιάσωνα με το χρυσόμαλλο Δέρας το φίδι απλά νικιέται προσωρινά ή όπως θα δούμε παρακάτω υπνωτίζεται για να μπορέσει ο ήρωας να πάρει από την γιγάντια αυτή δύναμη τον «θησαυρό» που φυλάει. Ο υπνωτισμός του «φιδιού» μου φαίνεται πιο παλιά ιστορία και σωστότερη αφού και εδώ στην ιστορία του Κάδμου, αν και σκοτωμένο, ένα ακατάστρεφτο κομμάτι του, το δόντι του, αυτό που «δαγκώνει το πόδι» και το κάνει να «αιμορραγεί», σπέρνεται στη μήτρα – γη και αναβιώνουν Γιγάντιες δυνάμεις που αλληλοεξοντώνονται με το σύμβολο του ιθύφαλλου, την πέτρα.  

                                                                                         

«Τον άθλο του έκαμε εντελώς σύμφωνα με τον πρωτόγονο τρόπο, χωρίς κανένα όπλο: με μια πέτρα ο Κάδμος σκότωσε το φίδι. Μερικοί αφηγητές κι αγγειογράφοι τον παριστάνουν να κρατά ξίφος. Ο αγροίκος όμως Αστέας από την Ποσειδωνία τον ζωγράφισε γυμνό, με τον ταξιδιωτικό μανδύα ριγμένο στους ώμους και με ένα μικρό μυτερό καπέλο. Δυο ακόντια κρατά στο αριστερό χέρι, αλλά δεν τα χρησιμοποιεί: με το δεξί ρίχνει την πέτρα στο δράκο. Οι πέτρες θα παίξουν κάποιο ρόλο στη συνέχεια της διήγησης. Οι περισσότεροι ζωγράφοι και ποιητές, που δεν είδαν τίποτε θεϊκό στον Κάδμο, ήταν σύμφωνοι ότι στην πραγματοποίηση του έργου του παραστάθηκαν θεές και θεός. Η Αθηνά τον βοήθησε και του έδωσε τη συμβουλή (σ.σ. Η Αθηνά είναι αυτή που δίνει το μυστικό του έργου, είναι η «σοφή συμβουλή») να χρησιμοποιήσει τα δόντια του δράκου για σπορά (σ.σ. Να χρησιμοποιήσει δηλαδή τον έρωτα για να φτάσει στην φώτιση, στην Αρμονία). Η ίδια μάλιστα έκαμε αυτό για χάρη του. Άλλοι νόμιζαν πως όλα αυτά έγιναν σύμφωνα με τη θέληση και το σχέδιο του Άρεως. Κι αυτό που συνέβηκε έπειτα από την παράξενη αυτή ενέργεια δεν είναι καθόλου ενάντιο στο πνεύμα του πολεμόχαρου θεού. Από τη δρακοσπορά ξεπετάχτηκαν οπλισμένοι πολεμιστές, πέντε ή περισσότεροι, μια ολόκληρη απειλητική συντροφιά για τον μοναχικό Κάδμο, που τούς χάρισε την ύπαρξη (σ.σ. Κάθε φορά που σπέρνει ο μύστης ένα «Δόντι» στη «Γη» ξεπετάγονται Γιγάντιες δυνάμεις εκσπερμάτωσης. Αυτές είναι σύμφωνες με το πνεύμα του πολεμόχαρου Άρη) . Δεν τον πρόσεξαν όμως. Γιατί τα μάτια των νεογέννητων από τη γη δεν είχαν ανοίξει ακόμη. Τότε ο ήρωας έριξε πέτρες (σ.σ. Ιθύφαλλος - Εγκράτεια) εναντία τους κι οι πολεμιστές πίστεψαν ότι συνεπλάκησαν μεταξύ τους. Στον αγώνα που ξέσπασε αλληλοσπαράχτηκαν.

 

{{ Ήρωας είναι ο μύστης, αυτός που εξασκεί την εγκράτεια. Πιστεύουμε πως προέρχεται από τη λέξη ερωή, λέξη που είναι ταυτόχρονα πολεμική και ερωτική, που σημαίνει ταχεία κίνηση - τίναγμα - ορμή - σφοδρή επιθυμία - πόθος - λαχτάρα - υποχώρηση - παύση - ανάπαυση από τη μάχη - οπισθοχώρηση - κατάπαυση – φυγή, ίδια δηλαδή χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει μια μάχη αλλά και ο έρωτας. Η λέξη που έχει ιαπετική ρίζα έχει παράγωγο το ερωέω μελλ. ερωήσω αορ. ηρώησα (Ματζέντα-Δορμπαράκης). }}

 

Υπάρχει και μία άλλη ιστορία που αξίζει να δούμε, ένα τόπο θανάτου, που λέγεται «Άλσος του Άρεως» και έχει και αυτό φυσικά φίδι και είναι από την αργοναυτική εκστρατεία.

 

Ο Ιάσων είναι ένα όνομα που λένε πως σημαίνει τον θεραπευτή αυτόν που φέρνει την θεραπεία.

Ο γενικός κανόνας του έργου που πρέπει να κάνει ο «ήρωας» δηλαδή ο μύστης είναι να κατέβει στον Άδη, δηλαδή να μπει στη μήτρα, και να βγει από κει ζωντανός, δηλαδή χωρίς εκσπερμάτωση, ιθυφαλλικά.

Την έννοια της  λέξης Ιάσωνας όπως είπαμε πιο πάνω, οι περισσότεροι την εξηγούν σαν θεραπευτής. Μπορεί όμως να είναι και αυτός που προσπαθεί να θεραπευτεί, δηλαδή ο μύστης ιερέας. Που το βασίζω: Στον ήρωα παρουσιάστηκε η Θεά των φιδιών Ήρα, λίγο πριν ο ήρωας απαιτήσει τον «θρόνο» του από τον Πελία. Η συνάντηση έγινε όταν ο Ιάσων ήταν έτοιμος να περάσει τον φουσκωμένο «ποταμό» Άναυρο (ο χωρίς αύρα # ο χωρίς αέρα # νήνεμος # γαλήνιος -Ματζέντα). Το ποταμό αυτό λοιπόν έπρεπε να τον περάσει «γαλήνιος». Εδώ λοιπόν η Ήρα, η Θεά των φιδιών, γίνεται ο πειρασμός του αφού μεταμορφώθηκε σε ανήμπορη γριά που ήθελε να περάσει όπως και αυτός τον «ποταμό». Ο ήρωας την ανέβασε «στους ώμους του» όπως οι αμνοφόροι θεοί, και περνώντας την στην άλλη όχθη ο μύστης «έχασε το σανδάλι του» την προστασία του ποδιού (του φαλλού). Προφανώς και το «πόδι βράχηκε». Από δω και πέρα θα πρέπει ο μύστης να κάνει «ηρωικές πράξεις» για να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας ένα ηλιακό σύμβολο, με άλλα λόγια την φώτιση ή αλλιώς την υψηλή νόηση.  

 

Ας δούμε την ιστορία που γίνεται σε μία λόχμη (δασώδης τόπος, κοίτη αγρίων ζώων,  δάσος) δηλαδή σε ένα «κήπο» με «άγρια ζώα» που λέγεται κήπος, «άλσος του Άρεως».

«Στην πιο παλιά διήγηση ο Ιάσων παρουσιάστηκε χωρίς μεσάζοντα μπροστά στο βασιλιά της Αίας και απαίτησε απ’ αυτόν το χρυσόμαλλο δέρας για την οικογένεια του - και η Αργώ δεν έμεινε πιθανώς κρυμμένη μέσα στον καλαμιώνα του Φάσιος ποταμού μαζί με όλη την ομάδα των Μινύων, όπως λέει ο Απολλώνιος. Τον νεαρό, που έλαμπε σαν τον Σείριο - έτσι ακριβώς μας λέει η γνωστή διήγηση - τον παρατήρησε η βασιλοπούλα μέσα από το ασημένιο πέπλο που την τύλιγε. Η απάντηση του βασιλιά ήταν ότι έστελνε τον ήρωα στη σπηλιά του δράκοντα, που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας. Διηγόνταν επίσης, ότι το δέρας αυτό κρεμόταν μέσα σ’ ένα δάσος από το στόμα του δράκοντα, που ήταν σε θέση να περιτυλίξει ένα ολάκερο πλοίο σαν την Αργώ με τους πενήντα κωπηλάτες της. Ονόμαζαν την πυκνή λόχμη «άλσος του Άρεως», που σήμαινε σ’ όλες τις αφηγήσεις - όχι τίποτε διαφορετικό απ’ ότι στη θηβαϊκή ιστορία του Κάδμου και της Αρμονίας - έναν τόπο θανάτου, μια περιοχή του Άδου. Κι αν ακόμη δεν κρεμόταν από το στόμα του τέρατος, ήταν πάντως εκεί το δέρας, απλωμένο στα κλαδιά και κρεμασμένο από την κορυφή μιας βαλανιδιάς, που φυλαγόταν από το δράκοντα, ή βρισκόταν πάνω σ’ ένα βράχο (σ.σ. ιθύφαλλος - εγκράτεια), που τον είχε τυλίξει το φίδι, Όπως δείχνουν μερικές αγγειογραφίες. Από έναν αγγειογράφο γνωρίζουμε επίσης, πως ο Ιάσων ξεπρόβαλε πάλι από το λαρύγγι του πελώριου φιδιού στην ίδια κατάσταση όπως και ο Ηρακλής από τη σπηλιά του λέοντος της Νεμέας και, όπως ήταν βέβαια επίσης φυσικό, όπως όταν ο κάτω κόσμος ξαναδίνει πίσω στον κόσμο των ζωντανών έναν θνητό. Λιπόθυμος κρεμόταν αυτός από το στόμα του δράκοντα. Το δέρας φαίνεται πάνω στο δέντρο και η παρουσία της θεάς Αθηνάς με την κουκουβάγια φανερώνει ότι, μολαταύτα, ο ήρωας δεν είναι νεκρός. Εξαντλημένος μέχρι θανάτου γύριζε από την κοιλιά του θηρίου πίσω και χρειαζόταν μια Σώτειρα, που θα τον αφύπνιζε από το λήθαργο του θανάτου. Αυτό έκανε, σύμφωνα μ’ αυτή την παράσταση, η Αθηνά, ή όπως λένε άλλοι η Μήδεια, που στις αγγειογραφίες ακολουθεί τον ήρωα κρατώντας τα μαγικά της βότανα.

Η εξέμεση του Ιάσωνα από το φίδι ή η επιστροφή του από τον «κάτω κόσμο» «ζωντανός».

 

Το πιο δύσκολο για τους μεταγενέστερους αφηγητές ήταν αυτός ο φαινομενικός θάνατος, τον οποίο ωστόσο κατά κάποιο τρόπο τον είχε υποστεί και με τον οποίο κέρδισε το χρυσόμαλλο δέρας (σ.σ. η μετάφραση εδώ είναι πολύ κακή. Πιθανόν ο Κερένυι λέει πως οι αφηγητές δεν καταλάβαιναν το νόημα αυτού του μύθου, πως δηλαδή αυτός ο φαινομενικός θάνατος έδωσε στον Ιάσωνα το δέρας). Προτιμούσαν να διηγούνται ότι ο Ιάσων είχε υποβληθεί από τον Αιήτη σε τρεις δοκιμασίες και ότι με τη βοήθεια της Μήδειας τις πέρασε και τις τρεις.…….. Ωστόσο, σύμφωνα με όλες τις διηγήσεις - την παλιά, τη γεμάτη νόημα- σύμφωνα με την όποια ο Ιάσων πήρε το χρυσόμαλλο δέρας από τα θανατηφόρα σκοτάδια, από την κοιλιά του φιδιού, ……….

 

Ο Κερένυι λέει πως υπάρχουν ιστορίες που λέγονταν με διαφορετικό τρόπο και στο τέλος συγχωνεύτηκαν. Είναι εύκολο να το δούμε και ‘μείς αφού λέγεται πως ο «δράκος» ήταν είτε σε μια «σπηλιά» είτε στο «άλσος» είτε κρεμόταν σε μία άλλη «τρύπα», το στόμα του φιδιού. Και στα τρία σύμβολα φυσικά από πίσω κρύβεται η μήτρα της εκσπερμάτωσης και επίσης αυτή η μήτρα ήταν του θεού της «αιματοχυσίας» και για το λόγο αυτό το άλσος (σύμβολο της μήτρας) είναι ταυτόχρονα και τόπος θανάτου άρα και τόπος του Άδη.

Όπως γίνεται όμως σε όλες αυτές τις ιστορίες ο ήρωας, θα αγαπηθεί από μία άλλη μήτρα, συνήθως την βασιλοπούλα, που θα τον προστατεύσει από τον απειλούμενο «θάνατο», όπως έγινε και με τον  Θησέα και την Αριάδνη αλλά και με πολλούς άλλους. Αναφέραμε της Αριάδνη γιατί αυτή, όταν ο Θησέας μπήκε στη «σπηλιά», στον Λαβύρινθο, του έδωσε μια καλή συμβουλή για το πως θα έβγαινε ζωντανός από αυτόν το τόπο του Άδου.  Του έδωσε ένα μίτο ένα κουβάρι, αυτό ακολούθησε και βγήκε ζωντανός. Εδώ σε αυτή την ιστορία η βασιλοπούλα, η Μήδεια δίνει την «καλή  συμβουλή». Ο Κερένυι μας λέει πως το όνομα Μήδεια σημαίνει καλή συμβουλή. Μήδεα είναι τα αντρικά γεννητικά όργανα αλλά και σκέψεις # τεχνάσματα # πονηριές, τα - ενικός το μήδος (Ματζέντα).

Εμείς πιστεύουμε πως στην αρχική ιστορία η Αθηνά έδωσε την σοφή συμβουλή, κάτι που δείχνει και το αγγείο. Η Θεά αυτή είναι που λέει το μυστικό της εγκράτειας στον μύστη ήρωα. Ο Ζευς κατάπιε την Ωκεανίδα Μήτιδα (Μήτις = φρόνηση # σύνεση # σκέψη # στοχασμός # αναλογισμός # διαλογισμός # διανόημα # περισυλλογή # στοχασιά # συλλογισμός # σειρά λογικών σκέψεων # βουλή # τέχνασμα # πανουργία # μηχανή # φρόνιμη συμβουλή # νουθεσία – Ματζέντα) και από αυτή την κατάποση βγήκε η Αθηνά. Αλλά περισσότερα θα πούμε για την «πολεμική» Θεάς Αθηνά, την Αντίπαλο του Άρη όταν θα έρθει η σειρά της.

Η πρωταρχική ιστορία, αυτή που όπως λέει ο Κερένυι οι αφηγητές δεν καταλάβαιναν το νόημα, ήταν πως το χρυσόμαλλο δέρας ήταν στην κοιλιά του δράκοντα. Η Ήρα ήταν αυτή που έκανε τον ήρωα να χάσει το σανδάλι, την προστασία του «ποδιού», και στην ίδια, σαν εξουσιάστρια των «φιδιών» (και αυτό θα το δούμε αργότερα), ανήκει το φίδι δράκοντας την δύναμη του οποίου θα πρέπει να «νικήσει» ο Ιάσων. Ο Ιάσων θα μπει στην κοιλιά του «φιδιού», δηλαδή στην μήτρα, αλλά η Αθηνά θα του πει το μυστικό της εγκράτειας, την καλή συμβουλή, και έτσι ο Ιάσων θα γυρίσει από τον τόπο του θανάτου «ζωντανός». Αυτό δεν μπορούσαν οι αφηγητές να καταλάβουν γιατί προφανώς δεν τους είχε δοθεί η «σοφή συμβουλή της Αθηνάς», δεν ήταν μυημένοι.